หญิงปากร้ายได้สติ พอได้ยินว่าจะฟ้องร้อง ก็กลัวขึ้นมา ทรุดก้นนั่งกับพื้น ตะโกนโวยวายอย่างเสียการควบคุม:
“ทุกคนมาดูนี่เร็ว พวกมันรังแกคนโดยอาศัยว่ามีเงิน... ทำลายอนาคตลูกฉัน ยังจะฟ้องพวกเราอีก พวกแกต้องตายไม่ดี...”
อู๋ไป๋มองนางอย่างเย็นชา “แกล้งบ้าแกล้งบอ อาละวาดเกรี้ยวกราด ไอ้โง่เขลาเบาปัญญา แกรู้ไหมว่าอะไรคือความผิดฐานทำลายชื่อเสียงทางการค้า? ถ้าสถานการณ์ร้ายแรง ต้องโทษจำคุกไม่เกินสองปี แล้วยังต้องเสียค่าปรับอีก”
“แน่จริงก็ไปอาละวาดเกรี้ยวกราด แกล้งบ้าแกล้งบอต่อหน้าศาลสิ”
อู๋ไป๋รังเกียจครอบครัวนี้ถึงขีดสุด สั่งการ รปภ. ว่า “จับตาดูพวกมันไว้ให้ดี ก่อนตำรวจมาห้ามปล่อยให้ไป ใครกล้าหนีก็หักขามันเลย ถ้ามีเรื่องเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง”
“ครับ”
รปภ. กว่าสิบคนตอบรับพร้อมกัน ทำเอาหญิงปากร้ายสะดุ้งตัวสั่น
อู๋ไป๋กวาดตามองครอบครัวนี้ด้วยความรังเกียจ พลางหัวเราะเย็น “ชิวเผิงหมิง เรื่องนี้ยกให้แกจัดการ”
“ครับ ท่านประธานอู๋”
อู๋ไป๋หมุนตัวเตรียมเดินจากไป
ใครจะรู้ว่าหญิงคนนั้นตะโกนลั่น “พวกแกจะฟ้องฉันไม่ได้นะ ฉันเป็นโรคหัวใจ เบาหวาน... ตัวฉันมีแต่โรคเต็มไปหมด”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น “ไม่ต้องอ้างว่าแกป่วย ถึงแกจะตายอยู่ตรงนี้ ฉันก็ต้องฟ้องแกให้ได้”
“ฉัน ฉันผิดไปแล้วไม่ได้เหรอ? ฉันไม่โวยวายแล้ว ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้...”
“เมื่อกี้ให้โอกาสแกแล้วแกไม่คว้าไว้ ตอนนี้รู้ตัวว่าผิด สายไปแล้ว!”
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความรังเกียจ หมุนตัวเดินเข้าบริษัทไปทันที
เขามาตลอดทางจนถึงหน้าห้องทำงานของหยวนเจิง
เห็นอู๋ไป๋ ผู้ช่วยเลขาฯ หลายคนรีบลุกขึ้นยืนทักทาย