ภายใต้รัตติกาล ทะเลและฟ้าผสานเป็นสีเดียวกัน
เรือยอทช์ฝ่าคลื่นลม เกลียวคลื่นซัดสาดไม่หยุด
อู๋ไป๋ยืนอยู่บนดาดฟ้าชั้นหนึ่ง คล้ายกำลังชมทิวทัศน์ยามราตรีอันเวิ้งว้าง
คนอื่น ๆ กลับเข้าห้องโดยสาร พักผ่อนเอาแรง ปรับสภาพให้ดีที่สุด
ทุกคนรู้ดีว่า อีกไม่นานจะมีการต่อสู้นองเลือด
"ไร้ประโยชน์จริง ๆ ตั้งนานแล้วยังสอบสวนไม่ได้เรื่อง"
อู๋ไป๋ไม่หันกลับมา เอ่ยเรียบ ๆ สีหน้าไม่พอใจ
ว่านเซินยืนอยู่ด้านหลังอู๋ไป๋ ฟังเสียงร้องโหยหวนจากท้ายเรือ ครุ่นคิดพลางพูดว่า "หรือผมไปดูหน่อยดี กู้เจ๋ยไอ้โรคจิตนั่น อย่าทำให้คนตายแล้วไม่ได้คำให้การอะไรเลย"
"รออีกเดี๋ยว!"
อู๋ไป๋หันหลังโบกมือ "จี้หมิงเฟยคนนี้ชั่วช้าสารเลว ใช้คนโรคจิตอย่างกู้เจ๋ยจัดการถึงจะเหมาะสม"
"ว่านเซิน ไปถึงสำนักมังกรดำแล้ว จับตาดูกู้เจ๋ยให้ดี"
ว่านเซินมองอู๋ไป๋ด้วยความไม่เข้าใจ
"หมอนี่มันโรคจิตเต็มขั้น ฉันกลัวว่ามันจะทำอะไรเกินเลยเวลาเจอผู้หญิง นับตั้งแต่มันถูกอู๋ไป๋ตอนไปแล้ว มันก็ไม่ใช่คนปกติอีก"
"มันไม่ใช่คนปกติอยู่แล้ว" น้ำเสียงของว่านเซินแฝงความเย็นชา
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย พูดตามน้ำ "จริงด้วย คราวก่อนฉันได้ยินหยวนจื่อเว่ยกับพวกเล่า ว่ากู้เจ๋ยเคยทรมานผู้หญิงคนหนึ่งสามวันสามคืน สุดท้ายแทบดูไม่ออกว่าเป็นคน"
"เฮ้อ ผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวเหมี่ยวคนนั้นน่าสงสารจริง ๆ มาเจอไอ้โรคจิตกู้เจ๋ย ถูกทรมานจนตาย สุดท้ายยังถูกตัดหัวอีก"