"พวกเจ้าไปเถอะ ข้าจะล้างแค้นให้พวกเจ้าเอง"
อู๋ไป๋พูดกับคนทั้งสาม
ทั้งสามมองอู๋ไป๋ สีหน้าตื่นเต้น หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
"ขอบคุณท่านผู้มีบุญคุณ!"
"ขอถามนามสกุลท่านผู้มีบุญคุณ พวกข้ากลับไป จะตั้งศาลจุดธูปให้ท่าน สวดภาวนาทุกวัน"
อู๋ไป๋ยิ้มจาง ๆ จากนั้นยกมือขึ้น ปราณแท้จริงพลุ่งพล่าน
"ตูม!"
ฝ่ามือปราณแท้จริงกระแทกลงมาจากฟ้า ชั่วขณะนั้นพื้นทรายระเบิด ทรายคลุ้งไปทั่วท้องฟ้า
ลูกน้องอีกคนของจี้หมิงเฟย เลือดเปรอะพื้นทราย
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ ว่า "กลับไปกันเถอะ อยู่ให้ดี"
"จี้หมิงเฟย ข้ารับประกันกับพวกเจ้า เขาจะตายอย่างอนาถ"
ทั้งสามพยุงกายลุกขึ้น อยากจะคุกเข่าให้อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยกมือ พลังที่มองไม่เห็นพยุงพวกเขาขึ้นมา
ทั้งสามตกใจจนหนังหัวชา พวกเขามั่นใจว่าตนเองได้พบเซียนแล้วแน่นอน
"รีบไปเถอะ!" อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ
ทั้งสามซาบซึ้งเหลือล้น โค้งคำนับอู๋ไป๋อย่างลึกซึ้ง จากนั้นประคองกันเดินห่างออกไปไกล
อู๋ไป๋เก็บสายตากลับมา มองจี้หมิงเฟยที่กำลังร่อแร่อยู่บนพื้น มุมปากแฝงรอยยิ้มเย็นชา
กระต่ายจนตรอกยังกัดคน
จี้หมิงเฟยคงฝันไม่ถึงว่า ตนเองจะมาแพ้พ่ายเพราะคนธรรมดาสามคน
อู๋ไป๋ยกมือทาบลงบนตัวจี้หมิงเฟย ปล่อยปราณแท้จริงระเบิด สะบัดลูกเหล็กทั้งหมดในตัวเขาออกมา