มู่จิ่วโจวจ้องอย่างเกรี้ยวกราด
แม้จะอ่อนแรงราวกับถูกดูดพลัง แต่แรงกดดันของจ้าวกระบี่ยังคงอยู่ ทำเอาขนหัวลุก
ที่จริง มู่จิ่วโจวเองก็ขนหัวลุกไม่แพ้กัน
เขาไม่เคยเห็นใครกล้าบ้าบิ่นอย่างอู๋ไป๋มาก่อน ถึงกับกล้าวางยาเขา
ที่ยิ่งเหลือเชื่อคือ ด้วยระดับพลังของเขา ดันติดกับเข้าจริง ๆ
ทุกคนสันหลังเย็นวาบ
มีเพียงอู๋ไป๋ที่ยิ้มแย้มสดใส เผยฟันขาวสะอาดแปดซี่
"เฒ่ามู่ อย่าดิ้นรนเลย! ยาที่ฉันวาง นอกจากฉันแล้ว ไม่มีใครแก้ได้"
"ที่จริงมันไม่ใช่ความผิดฉันหรอก ก็แกมันหยิ่งเกินไปเอง"
มู่จิ่วโจวอ่อนแรงเกินไป ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงกัดกรามจะหัก
"แกไม่กลัวข้าฟันแกด้วยดาบเล่มเดียวรึ"
"เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้แกใช้ตะเกียบยังแทบไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเล่นดาบ"
"ไอ้เด็กไร้ยางอาย..."
มู่จิ่วโจวเดือดดาลสุดขีด ยันโต๊ะหมายจะลุกขึ้นฟันอู๋ไป๋ด้วยดาบเล่มเดียว
แต่น่าเสียดาย ตอนนี้เขาอ่อนยวบราวเส้นก๋วยเตี๋ยว แขนแทบยกไม่ขึ้น
อู๋ไป๋มองเขาตายิ้ม ๆ "บอกแล้วไง อย่าดิ้นรน มันไร้ประโยชน์"
"อ้อ ยานี้ไม่ต้องกังวลนะ ไม่ทำร้ายร่างกายแกหรอก พอหายดีแล้ว ยังมีประโยชน์อีก"
พออู๋ไป๋พูดแบบนี้ ถังเป่าเอ๋อร์ก็โล่งอก
ส่วนมู่จิ่วโจวโกรธแทบคลั่ง จ้องอู๋ไป๋เขม็ง "ตกลงแกต้องการอะไรกันแน่?"
"ไม่มีอะไร ก็แค่ให้แกอยู่บ้านฉันสองสามวัน สัมผัสบรรยากาศครอบครัว"