เมื่อมาถึงสวนสนุก อู๋ไป๋ก็ไปซื้อตั๋วสี่ใบ
หลังจากทั้งสี่คนเข้าไปแล้ว ถังถังก็จูงมือมู่จิ่วโจว "มู่ท่านปู่ ถังถังจะพาไปนั่งม้าหมุน สนุกมากนะ"
มู่จิ่วโจวสะบัดมือน้อย ๆ ของถังถังออกโดยไม่ทันคิด
ถังถังปากบิด น้ำตาคลอเบ้า กำลังจะร้องไห้
"เฒ่า ท่านมางอนเด็กทำไมกัน" ถังเป่าเอ๋อร์ค่อนข้างโกรธ
มู่จิ่วโจวมองเด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้ อย่างจนใจก็ยื่นมือออกไป
ถังถังมองแล้วยิ้มออก ยื่นมือไปจูงมู่จิ่วโจวเอง
ถังเป่าเอ๋อร์อ้าปากเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจ
"อาจารย์ปู่อุปนิสัยสันโดษ ตอนอยู่กองบัญชาการกองพลปราบกบฏ ท่านก็พักคนเดียว ไม่คบค้าสมาคมกับใคร นอกจากศิษย์อย่างข้าแล้วแทบไม่มีใครอื่นเลย"
ถังเป่าเอ๋อร์กระซิบบอกอู๋ไป๋
จริง ๆ แล้ว เธอสงสารอาจารย์ปู่มาก
มู่จิ่วโจวมักนั่งเหม่อลอย สายตาเศร้าสร้อย เหมือนกำลังคิดถึงใครสักคน เธอเคยถาม แต่อาจารย์ปู่ไม่ยอมบอก
เธอคิดว่าอาจารย์ปู่คงมีเรื่องในใจ ถึงได้สันโดษแบบนี้
"พี่เป็นหมอสมุนไพร รักษาได้ทุก… โรค หายห่วงเลย มีพี่อยู่เขาจะเหมือนคนมากขึ้น"
ถังเป่าเอ๋อร์ถลึงตาใส่อย่างหมั่นไส้ "นายระวังหน่อยเถอะ ถ้าอาจารย์ปู่ฟื้นวิชาได้ คนแรกที่โดนกระบี่ฟันคือนายแหละ"
อู๋ไป๋ไม่ใส่ใจเลย จะฟื้นวิชาได้ก็ต้องถามเขาก่อนว่าเขายอมหรือเปล่า
"มู่ท่านปู่ ถึงแล้ว"