ศิลาโลหิตมังกรถูกอู๋ไป๋กลืนกินเข้าไป เมื่อมันเข้าสู่ร่างกาย อู๋ไป๋ก็เร่งปราณแท้จริงอย่างบ้าคลั่งห่อหุ้มศิลาโลหิตมังกรไว้ทีละชั้น
ของสิ่งนี้มีพลังรุนแรงเกินไป ถ้ามันระเบิดออกเต็มที่ ต่อให้มีร้อยชีวิตเขาก็ไม่พอตาย
แม้เขาจะเตรียมการไว้ล่วงหน้า แต่ก็ยังประเมินพลังของศิลาโลหิตมังกรนี้ต่ำไป แค่พลังพื้นผิวก็ฉีกแนวป้องกันปราณแท้จริงของเขาออกในพริบตา
ศิลาโลหิตมังกรนั้น เดิมก็คือหินวิญญาณที่ชุ่มโลหิตมังกร
และนี่ยังเป็นหินวิญญาณระดับสุดยอด ต่อให้ไม่นับโลหิตมังกรแท้จริง แค่พลังวิญญาณในหินวิญญาณก็มากพอทำให้คนระเบิดได้แล้ว
พลังวิญญาณที่พวยพุ่งจากหินวิญญาณระดับสุดยอด ดั่งคลื่นทะเลบ้าคลั่ง ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเอ็นพิสดารแปดสาย แขนขาและกระดูกทั่วร่างของอู๋ไป๋
พลังวิญญาณนี้ร้ายกาจเกินไป ในพริบตาก็ฉีกเส้นเอ็นของอู๋ไป๋ขาดไปหลายเส้น
"อ๊าก..."
เจ็บปวดจนแทบขาดใจ
อู๋ไป๋กลั้นไม่อยู่ เปล่งเสียงร้องโหยหวนราวกับใจจะขาด
เขาหมุนเวียนปราณมรณะอย่างสุดชีวิต เริ่มกลืนกินพลังวิญญาณและกดมันไว้
พลังวิญญาณมหาศาลดั่งคลื่นทะเลบ้าคลั่ง พุ่งพล่านในร่างเขาอย่างดุเดือด
อู๋ไป๋ใบหน้าบิดเบี้ยว กรีดร้องคำราม ร่างกายพลันดุร้ายขึ้นมา ดูดซับและหลอมรวมอย่างบ้าคลั่ง
แต่ก็ไม่ทันการณ์เลย พลังวิญญาณมันมหาศาลเกินไป
หินวิญญาณระดับสุดยอดหนึ่งก้อนไม่มีทางบรรจุพลังวิญญาณร้ายกาจเช่นนี้ได้ แต่เมื่อชุ่มโลหิตมังกรแท้จริงเข้าไป มันก็ไม่เหมือนเดิม
อู๋ไป๋ทั้งร่างเหมือนลูกโป่งที่อัดลมแน่น บวมเป่งขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณน่าสะพรึงภายในแทบจะระเบิดเขาแตกแล้ว