"พอเถอะ แผนการโยนความผิดของอู๋ไป๋สุดท้ายก็ช่วยนายไม่ใช่หรือ"
"อีกอย่าง อู๋ไป๋ไม่ได้ช่วยพวกเราแค่ครั้งเดียว ต่อให้เขาใช้วิธีสืบเรื่องถ้ำมังกรก็ไม่ใช่เรื่องเกินควร"
"ที่จริง ถ้าอู๋ไป๋ไม่ปรากฏตัว สมบัติในถ้ำมังกรก็อาจไม่ใช่ของพวกเรา คราวนี้พวกเราประมาทไปจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าข่าวจะรั่วไหลเร็วขนาดนี้ และยังดึงสำนักมังกรดำซึ่งเป็นศัตรูแข็งแกร่งมาด้วย"
เหลยเฉารานพูดพลางมองอู๋ไป๋ที่คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่ภายในเขตอาคม และกล่าวอย่างกังวลว่า "ตอนนี้ได้แต่ขอให้อู๋ไป๋ผ่านเคราะห์ครั้งนี้ไปได้"
เหลยเหิงไม่ได้รู้สึกเกลียดอู๋ไป๋จริง ๆ อยู่แล้ว เขาฟังเสียงร้องโหยหวนของอู๋ไป๋แล้วรู้สึกเป็นห่วงมาก อธิษฐานเงียบ ๆ ให้อู๋ไป๋รอดพ้นด่านนี้ไปได้
ส่วนอู๋ไป๋ในตอนนี้ ไม่มีทางอื่นนอกจากใช้เสียงกรีดร้องเพื่อระบายความเจ็บปวด
เรื่องเดียวที่ยังโชคดีคือ สัตว์ประหลาดตัวนั้นไม่ได้โจมตีอีก มิฉะนั้นทั้งศึกในศึกนอก เขาคงรับมือไม่ไหว มีแต่ทางตายสถานเดียว
"แกร๊ก…"
ทันใดนั้น ในร่างของอู๋ไป๋เกิดเสียงแตกละเอียดดังขึ้น
เมื่อมองเข้าไปภายใน อู๋ไป๋เกือบคลั่ง หินวิญญาณในร่างของเขามีรอยร้าวปรากฏขึ้น เลือดสีแดงเข้มหยดหนึ่งซึมออกมา ค่อย ๆ รวมตัวเป็นหยดเดียว
เลือดสีแดงเข้มไหวติงปิ่มจะหยด
โลหิตมังกรแท้จริง
อู๋ไป๋ถึงกับไม่กล้าส่งเสียงร้องอีกชั่วขณะ ถึงแม้ทั้งตัวจะเจ็บปวดแทบตาย แต่เขาทุ่มสุดกำลังเพื่อรักษาสมดุลของร่างกาย
เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงพลังงานที่บรรจุอยู่ในโลหิตหยดนี้