อู๋ไป๋เดินตามซ่างกวนอวี่เฟยเข้าไปในห้องรับรอง
พอเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือฉากกั้นขนาดยักษ์ที่วาดภาพภูเขาและสายน้ำ เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางศิลปะ
ด้านหลังฉากกั้นเป็นโต๊ะน้ำชาดีไซน์แปลกตา
มีชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำ รูปร่างผอมบาง หน้าตาธรรมดา ไว้เคราแพะ
พลังของชายชรานั้นแข็งแกร่งมาก เพียงแค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ให้ความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านอยู่จาง ๆ
ซ่างกวนหมิงเยว่ และหยางเลี่ยผู้ดูแลร้านน้ำชา ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าชายชรา
ชายชราทำหน้าบึ้ง มองไอหมอกที่ลอยขึ้นจากถ้วยชา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่?
ตอนที่อู๋ไป๋เข้ามา ชายชราไม่ได้แม้แต่จะปรายตามอง แสดงท่าทีหยิ่งยโสอย่างชัดเจน
อู๋ไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็นชา
ซ่างกวนอวี่เฟยและพวกเกร็งตัวโดยไม่รู้ตัว รู้สึกประหม่า
ผู้อาวุโสลู่เงยหน้าขึ้นกะทันหัน ดวงตาราวกับใบมีดคมกริบ จ้องมองไปที่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ไม่หลบ ไม่หลีก สายตาเรียบเฉย จ้องตอบกลับไป
ซ่างกวนอวี่เฟยและคนอื่น ๆ ใจสั่น หนังศีรษะชา รู้สึกถึงไอสังหารที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านไปทั่ว
"ท่านผู้อาวุโสลู่ ท่านนี้คือหลินไป๋ ผู้อาวุโสหลิน"
ซ่างกวนอวี่เฟยพูดอย่างฝืนใจ
พวกนางไม่อยากให้หลินไป๋มีเรื่องกับผู้อาวุโสลู่ เพราะในใจของพวกนางหลินไป๋คือผู้นำที่ดีที่สุด
ผู้อาวุโสลู่จ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงค่อนข้างแหลม "เจ้าคือหลินไป๋?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
ผู้อาวุโสลู่ตวาด "ข้าถามเจ้า เจ้าควรตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ ไม่ใช่พยักหน้า"
"ผู้อาวุโสลู่สินะ?"