อู๋ไป๋โยนเรื่องหลานหลิงเอ๋อร์ไปอยู่หลังสมองอย่างรวดเร็ว
สำหรับคนอื่น หลานหลิงเอ๋อร์คือซูเปอร์สตาร์ที่ทุกคนจับจ้อง แต่สำหรับอู๋ไป๋ เธอเป็นแค่เด็กโง่ที่แกล้งง่าย
จะว่าโง่ก็ไม่เชิง แต่ว่าหลานหลิงเอ๋อร์มันซื่อเกินไปจริง ๆ
ถังเป่าเอ๋อร์ก็ค่อนข้างซื่อ แต่เป็นเพราะประสบการณ์น้อย ตอนปกติเธอค่อนข้างฉลาด
แต่หลานหลิงเอ๋อร์นี่ซื่อจริง แถมยังออกแนวโลกสวยนิด ๆ อู๋ไป๋ไม่ค่อยชอบเธอ
แต่เวลาด่าเธอ หลานหลิงเอ๋อร์ไม่เคยเถียงกลับ ตรงนี้อู๋ไป๋ค่อนข้างพอใจ
จู่ ๆ อู๋ไป๋ก็ค้นพบข้อเท็จจริงน่าตกใจ คนรอบตัวดูเหมือนจะค่อนข้างซื่อทั้งหมดเลย นอกจากตัวเขา หลินตั้นจวง และถังถัง
เขากวาดตามองเหลียงหย่วน หลินฉิง และเฒ่าเต๋าจอมกะล่อนที่ไม่รู้ทำไมยิ้มโง่ ๆ อยู่ ยิ่งตอกย้ำว่าความคิดของตัวเองถูกต้อง
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน บ้านของเขาใกล้จะกลายเป็นค่ายรวมคนโง่แล้ว
เขาไปรู้จักไอ้พวกนี้มาจากไหนนะ
ถึงจะบ่น แต่สุดท้ายก็คือเพื่อนที่ตัวเองคบ ก็ต้องยอมรับทั้งน้ำตา
ตอนเย็น หลินฉิงกับเหลียงหย่วนเป็นคนขับรถ พาผู้เฒ่าสองคนกับเฒ่าเต๋าจอมกะล่อนไปโรงแรมจิ้นเจียงก่อน
อู๋ไป๋ หลินตั้นจวง และถังเป่าเอ๋อร์ไปรับถังถัง
ถังถังเลิกเรียน เห็นว่าคนที่มารับเธอคืออู๋ไป๋ ก็ดีใจรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยขาสั้น ๆ
"พ่อ เมื่อไหร่พ่อกลับมาล่ะคะ"
อู๋ไป๋อุ้มเธอขึ้นมาจูบที่แก้มเล็ก ๆ "พ่อกลับมาตั้งแต่สาย ๆ แล้ว คิดถึงพ่อไหมลูก"
"ถังถังคิดถึงพ่อที่สุดเลยค่ะ ฝันยังเห็นพ่อเลย"