อู๋ไป๋ยิ้มแห้ง ๆ เหล้าขวดนี้เขาขโมยมาจากถังเฝ่ยหราน
ทว่า ถังเฝ่ยหรานเอาแต่คิดว่าเจ้าเล่ห์เฒ่าเป็นคนขโมย แถมยังทุบตีเขาไปหลายหน
เจ้าเล่ห์เฒ่าถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมมาโดยตลอด วันนี้ถึงได้คลี่คลายคดีสักที
“อู๋ไป๋ นายนี่มันไร้ยางอายชะมัด”
เจ้าเล่ห์เฒ่าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง “เหล้าบุตรสาวสามสิบปีนะ นายขโมยไปตั้งสองไห กลับไม่แบ่งให้ข้าแม้แต่คำเดียว”
“ข้ารับเคราะห์แทนนายฟรี ๆ เลย”
อู๋ไป๋ยิ้มแห้ง ๆ “ค่ำนี้ข้าเลี้ยงเหล้าเอง นายดื่มได้ตามสบาย”
เจ้าเล่ห์เฒ่าฮึดฮัดกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง เปลี่ยนเอาน้ำเต้าเหล้าลูกใหญ่ออกมา เขาไม่เพียงแต่จะดื่ม แต่ยังต้องห่อกลับบ้านด้วย
“ถังถัง หนูอยู่บ้านกับคุณปู่คุณย่า แล้วก็คุณป้าด้วยนะ พ่อจะออกไปข้างนอกสักหน่อย ตอนกลับจะซื้อของอร่อยมาฝาก”
“ได้ค่ะ!” ถังถังพูดอย่างว่านอนสอนง่าย
ตอนที่อู๋ไป๋พูด เขาเหลือบมองมู่จิ่วโจวอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น
เขาได้ยินถังเป่าเอ๋อร์เล่าว่า อาจารย์ปู่ของเขามีงานอดิเรกอยู่สองอย่าง คือดื่มเหล้า กับกวนประสาท
เป็นไปตามคาด ลูกกระเดือกของมู่จิ่วโจวขยับขึ้นลงหลายครั้ง
“พี่ชาย พาอาจารย์ปู่ของข้าไปด้วยเถอะ”
“ไม่ไป” มู่จิ่วโจวพูดเสียงเย็นชา
“อยากไปข้ายังไม่อยากพาเลย” อู๋ไป๋ดูถูก “ร้านเหล้าเก่าดังเลื่องลือไปทั่วเมืองจิ้นเจียง นายรู้จักเหล้าดีหรือเปล่า? ให้นายดื่มยังเสียเปล่า”
มู่จิ่วโจวหัวเราะเย็น “ข้าไม่รู้จักเหล้างั้นหรือ? เจ้าหัวขโมยไร้ยางอาย ข้าจะบอกให้รู้นะว่า แค่เหลือบมอง ข้าก็บอกอายุ ส่วนประกอบ และชื่อของเหล้าได้”