อู๋ไป๋ตกใจจริง ๆ รีบเข้าไปแย่งมีดทำครัวมา
“แกบ้าไปแล้วเหรอ”
มู่จิ่วโจวหันมามองอู๋ไป๋ ดวงตาเย็นชาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับตกสู่มารร้าย เอ่ยทีละคำหนักแน่น
“เอามีดมาให้ข้า”
อู๋ไป๋ตะลึง มันเกิดอะไรขึ้นกัน
“เฒ่ามู่ ฉันล้อแกเล่นนะ ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ทันแตะแกเลย แกก็สลบไปแล้ว แกไม่ได้แตะนางด้วย”
“เอามีดมาให้ข้า”
มู่จิ่วโจวตาสีแดงก่ำ เสียงแหบพร่า
อู๋ไป๋ไม่มีทางให้แน่ หมอนี่เมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่น เขาจะสับมือตัวเองจริง ๆ
“เฒ่ามู่ แกเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า ฉันสาบานเลย แกไม่ได้แตะผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ นางก็ไม่ได้แตะแก”
“เอามีดมาให้ข้า”
มู่จิ่วโจวเอ่ยเพียงประโยคนี้ พูดจบก็พุ่งเข้ามาจะแย่งมีด
หมอนี่เข้าสมาธิผิดทางจนเกือบกลายเป็นมาร อู๋ไป๋กัดฟันใช้สันมือฟันที่ต้นคอเขาจนสลบไป
จัดการมู่จิ่วโจวเรียบร้อย อู๋ไป๋ออกจากห้องมาพอดีเจอถังเป่าเอ๋อร์
“เมื่อคืนนายนอนห้องพักแขกเหรอ” ถังเป่าเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย
“อาจารย์ของเธอเมื่อคืนเมาหนัก นอนห้องนี้”
“นายนอนกับอาจารย์ฉัน”
อู๋ไป๋ “...”
“เป่าเอ๋อร์ ฉันถามอะไรหน่อย อาจารย์ของเธอเป็นโรคกลัวผู้หญิงหรือเปล่า”
“หา” ถังเป่าเอ๋อร์มึนงง “โรคกลัวผู้หญิงเป็นอะไรเหรอ”
“ก็คือห้ามให้ผู้หญิงมาแตะ ไม่งั้นจะเป็นบ้า”
ถังเป่าเอ๋อร์อ้าปากค้าง พักหนึ่งจึงพูดว่า “ทำไมถึงมีโรคประหลาดแบบนี้ด้วย”