“แม่พี่สาว หนูคือถังถัง หนูคิดถึงพี่สาวมากเลยนะ พี่สาวคิดถึงถังถังหรือเปล่า”
“เจ้าหมีน้อยตัวนี้ถังถังชอบมากที่สุด ตอนนี้ขอยกให้แม่พี่สาว ให้มันปกป้องพี่สาวนะ”
“แล้วก็อีกอย่างนะ คุณน้าหลินฉิงซื้อช็อกโกแลตให้หนูหนึ่งกล่อง อร่อยมากเลย หนูกินไปแค่เม็ดเดียว ที่เหลือเก็บไว้ให้แม่พี่สาวหมดเลย”
“แม่พี่สาว เมื่อไหร่จะกลับมาคะ”
“...”
ในคลิปเสียงมีแต่ความคิดถึงของถังถังที่มีต่อหลินตั้นจวง
เด็กคนนี้ขาดความรักของแม่มาตั้งแต่เล็ก อีกทั้งตอนนั้นเขายังเป็นคนเลวทราม มักจะตีเธอจนตัวลายเป็นรอยฟกช้ำอยู่บ่อยๆ
การปรากฏตัวของหลินตั้นจวง ทำให้เธอรู้สึกถึงความรักของแม่อีกครั้ง เธอจึงติดหลินตั้นจวงมาก
อู๋ไป๋ปิดคลิปเสียง ดวงตาค่อยๆ เย็นเยียบ
ถังถังตอนนี้ยังไม่รู้ว่าแม่พี่สาวของเธอถูกคนของหออสูรทมิฬพาตัวไป ถ้ารู้ขึ้นมาจะเสียใจแค่ไหน
“หออสูรทมิฬ พวกแกสมควรตาย”
อู๋ไป๋ดวงตาคมกริบราวกับมีด แค่เพื่อถังถัง เขาก็ต้องพาหลินตั้นจวงกลับมาให้ได้
...
...
บ่ายวันรุ่งขึ้น อู๋ไป๋ส่งข้อความไปสองข้อความ
ข้อความหนึ่งถึงซ่างกวนอวี่เฟย
อีกข้อความถึงเยว่เจิ้งหยางและพวกพ้อง
เนื้อหาเหมือนกัน สองทุ่ม โรงแรมจิ่นเจียง ห้องรับรองห้องหลง 8888
ยามค่ำคืนมาเยือน แสงไฟยามราตรีเพิ่งสว่าง
อู๋ไป๋แปลงร่างกลายเป็น ‘หลินไป๋’
ภายในห้องรับรองอันกว้างใหญ่ บรรยากาศอึมครึม
หยวนจื่อเว่ยและพวกพ้อง เยว่เจิ้งหยางและพวกพ้อง มากันครบทุกคน
โต๊ะอาหารขนาดใหญ่จุคนได้สามสิบคน สองฝั่งนั่งหันหน้าเข้าหากัน โดยมีอู๋ไป๋เป็นเส้นแบ่ง