อู๋ไป๋พบเยว่ซูเซียว ขอไปเก็บสมุนไพรที่สวนยา
“กินข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยไป ไม่เห็นต้องรีบขนาดนี้”
รีบสิ รีบมากด้วย ฉันมาวังสี่เทพก็เพื่อสมุนไพรพวกนี้...อู๋ไป๋บ่นในใจ
แต่เยว่ซูเซียวตาเฒ่านี่ทำให้เขาร้อนใจแทบตาย ยืนกรานจะกินข้าวเช้าให้เสร็จก่อนถึงพาไปสวนยา
ระหว่างทางก็พร่ำสอนเรื่องประโยชน์ของการกินมื้อเช้าไม่หยุด
อู๋ไป๋กลอกตาไปตลอดทาง ใจก็บ่นไม่ขาดปาก
มาถึงหลังเขา เดินตามทางเดินแคบ ๆ ขึ้นเนินเตี้ย ๆ มาจนถึงหน้าผาหิน เยว่ซูเซียวว่า “ใกล้ถึงแล้ว”
อู๋ไป๋มองซ้ายมองขวา งุนงงเต็มที่ “ไหนเล่า”
เยว่ซูเซียวชี้ไปที่กลางไหล่เขา
พูดจบก็ดีดปลายเท้าเบา ๆ ร่างพลันลอยขึ้นจากพื้น ลอยขึ้นไปกว่าสิบเมตรอย่างแผ่วเบา ปลายเท้าแตะส่วนนูนของกำแพงหินเบา ๆ เพื่อถีบตัว แล้วทะยานขึ้นอีกครั้ง
อู๋ไป๋ยิ้มมุมปาก พื้นดินใต้เท้าระเบิดทันที ร่างพุ่งขึ้นราวลูกธนู พุ่งขึ้นไปสิบกว่าเมตร เท้าแตะหินที่ยื่นออกมาเบา ๆ ถีบตัวอีกครั้ง ก็แซงหน้าเยว่ซูเซียวไปในพริบตา
ตอนแซงยังไม่ลืมเอามือตบไหล่เยว่ซูเซียวเพื่อถีบแรงส่ง ตบทีเดียวเกือบทำให้เยว่ซูเซียวร่วงหล่นลงไป
“ไอ้หนู ออกแรงเบาหน่อยสิ คนแก่กระดูกแก่แบบข้า ตกลงไปคงตายพอดี”
เยว่ซูเซียวทั้งยิ้มทั้งด่า
อู๋ไป๋ทำหน้ารังเกียจ ตาเฒ่านี่ฝีมือลึกล้ำหยั่งไม่ถึง แค่นี้ตกไป ขนสักเส้นก็ไม่เจ็บ