เถียนหมิงมองจางเหม่ยหน่าที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา ในจังหวะที่ประตูลิฟต์ปิดลงพอดี เขาชี้นิ้วใส่เธอแล้วพูดว่า "ไอ้โง่ แกเสร็จแน่"
"แกว่าไงนะ?"
จางเหม่ยหน่ากรีดร้อง แถมยังรู้สึกไม่อยากเชื่อ ยามกระจอก ๆ คนหนึ่งกล้าด่าเธอว่าเป็นไอ้โง่
"ไอ้ยามเฮงซวย ไอ้หมาดูบ้าน ฉันจะให้คนมาปู้ยี่ปู้ยำแกแน่"
น่าเสียดายที่ประตูลิฟต์ปิดลงแล้ว จางเหม่ยหน่าได้แต่ระบายโทสะอย่างช่วยไม่ได้
สาวสวยประจำเคาน์เตอร์ต้อนรับหลายคนก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
พวกเธอสนิทกับเถียนหมิงมาก เขาทำงานเอาจริงเอาจังและเป็นคนดี
ส่วนจางเหม่ยหน่าพวกเธอก็รู้จักเหมือนกัน ชอบวางอำนาจ ปากร้ายขี้นินทา
พวกเธอตกใจมาก ทำไมเถียนหมิงที่ปกติเป็นคนอัธยาศัยดีถึงกล้าด่าจางเหม่ยหน่า?
…… หยวนเจิงกำลังประชุมกับผู้บริหารระดับสูงหลายคน
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังอึกทึกมาจากข้างนอก
ได้ยินแต่เสียงเลขาที่ตะโกนอย่างร้อนรนว่า "ท่านประธานหยวนกำลังประชุม คุณเข้าไปไม่ได้นะ…"
ยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานก็ถูกกระแทกจนแทบพัง ยามคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ยามคนนี้ใคร ๆ ก็คุ้นหน้าคุ้นตาดี เหมือนจะเป็นยามตรงหน้าประตูบริษัท
"ออกไป รู้ไหมว่านี่คือที่ไหน? ใครปล่อยให้แกเข้ามา"
หยางฟ่างอี้ ผู้จัดการฝ่ายวางแผนตวาดเสียงดัง ไขมันบนใบหน้าสั่นระริก
เถียนหมิงไม่มีเวลาสนใจเขา หันไปมองหยวนเจิง แล้วพูดอย่างตื่นตระหนกว่า "ท่านประธานหยวน เรื่องใหญ่แล้ว"
หยวนเจิงยิ้มบาง ๆ แม้อีกฝ่ายจะเป็นแค่ยาม แต่การที่วิ่งพรวดเข้ามาแบบร้อนรนขนาดนี้ ต้องมีเรื่องแน่ จึงพูดว่า "อย่ารีบ ค่อย ๆ เล่า"