"ประธานอู๋ คุณหมอช่วยทำแผลให้ถังถังแล้วนะคะ"
"คุณอย่ากังวลมากไป คุณหมอบอกว่าแค่แผลถลอก รักษาดี ๆ ก็ไม่เป็นแผลเป็นหรอกค่ะ"
ตอนที่อู๋ไป๋มาถึงโรงพยาบาล คุณหมอก็ทำแผลให้ถังถังเสร็จแล้ว
ชิวหย่าน่านพูดกับอู๋ไป๋
ตัวเธอเองก็เป็นแม่คน เดิมทีอยากต่อว่าอู๋ไป๋สักหน่อย ทำไมปล่อยให้ถังถังวิ่งออกมาคนเดียวได้?
แต่พอเห็นสีหน้าบูดบึ้งของอู๋ไป๋ คำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากก็กลืนกลับลงคอไป
"ฉันไปดูถังถังก่อนนะ"
อู๋ไป๋เดินเข้าห้องผู้ป่วย เห็นถังถังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ หัวพันผ้าพันแผล หัวใจแทบสลาย
"ถังถัง"
อู๋ไป๋เดินไปข้างหน้า นั่งลงที่ข้างเตียง
"พ่อ"
ถังถังได้ยินเสียงอู๋ไป๋ ก็ร้องไห้ออกมาอย่างรู้สึกผิดหวังในทันที
"พ่อจ๋า ถังถังเจ็บ... เจ็บมาก..."
อู๋ไป๋ตาแดงก่ำ "ขอโทษนะลูก พ่อผิดเอง พ่อดูแลหนูไม่ดี"
"อย่าโทษพ่อเลย พ่ออย่าร้องนะ ถังถังหายเจ็บแล้ว ไม่เจ็บแล้วสักนิด"
เห็นอู๋ไป๋ดวงตาแข็งกร้าวมีน้ำตาคลอ ถังถังก็ปลอบอู๋ไป๋อย่างสงบเสงี่ยม
อู๋ไป๋จับมือเล็ก ๆ ของถังถัง ส่งพลังปราณแท้จริงเข้าไป
โกรธในคัมภีร์ชีวิตมรณะ มีความสามารถในการรักษาบาดแผลอย่างน่าอัศจรรย์
ถังถังเพียงรู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นไปทั่ว ความเจ็บปวดบนร่างกายกลับหายไป
"พ่อ ถังถังหายเจ็บแล้ว จริง ๆ นะ..."
อู๋ไป๋มองดูบาดแผลบนใบหน้าของเธอ เจ็บปวดใจแทบตาย
ยังดีที่นอกจากแผลที่ศีรษะจะค่อนข้างรุนแรง แผลบนใบหน้าไม่ลึก อู๋ไป๋มั่นใจว่าจะทำให้ถังถังหายเป็นปกติภายในวันสองวัน ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นเลยสักนิด