“ดุจังเลยนะ พนันได้เลยว่าเธอต้องไม่มีแฟนแน่ ๆ อยากให้ฉันแนะนำให้ไหม? คนหนุ่มคนเก่งที่อยู่รอบตัวฉันก็ไม่น้อยเลยนะ”
อู๋ไป๋พูดหยอกเย้า
จนถึงตอนนี้ ความเจ็บที่ข้างล่างถึงเพิ่งทุเลาลง
หญิงสาวหัวเราะเย็นชา: “กลัวว่าคนรอบตัวนายก็คงเหมือนกับนาย เป็นพวกเสี่ยวทุจริตทั้งนั้น”
“พูดยังไงนะ?”
ทุจริตก็ทุจริต ทำไมต้องเติมคำว่าเสี่ยวด้วย?
“เธอชื่ออะไร?”
หญิงสาวรังเกียจตอบ: “นายไม่มีค่าพอรู้”
“ก็ได้! งั้นเรื่องที่เธอจับตัวฉันนี่จะว่ายังไง? ฉันเป็นบุรุษตระกูลดี ถูกเธอจับเนื้อต้องตัวฟรี ๆ ตัวฉันก็ไม่บริสุทธิ์แล้ว กลับไปจะอธิบายให้ผู้หญิงของฉันฟังยังไง?”
หญิงสาวเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ถุย นายน่ะนะบุรุษตระกูลดี?” พูดพลางใช้ปลายเท้าชี้ไปที่ถังขยะ “ของที่อยู่ในนั้นยังสะอาดกว่าตัวนายอีก”
ใบหน้าหล่อเหลาของอู๋ไป๋กลายเป็นสีดำ “ปากจัดจ้านดีจริง ดูท่าคงไม่เคยโดนบทเรียนมาก่อน”
“เธอรู้ไหมว่าอยู่กับผู้ชายในพื้นที่แคบ ๆ แบบนี้ มันเกิดเรื่องได้ง่ายมาก”
กริชในมือของหญิงสาวกำแน่นขึ้น พูดอย่างดูหมิ่น: “ยังไง? นายยังกล้าคิดชั่วอีกหรือ? เชื่อไหมว่าฉันจะฟันดาบเดียวตัดต้นตอให้ขาด”
อู๋ไป๋หลุดหัวเราะด้วยความขำ “ใจเหี้ยมดีนี่”
“แต่เธอเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันจะคิดชั่วกับเธอ?”
“ไอ้อันธพาลเหม็น ทำไมพูดมากนัก? ตอนนี้ฉันเป็นมีด นายเป็นปลา นายควรทำตามที่ฉันบอกดีที่สุด ไม่งั้นอย่าหาว่านางฟ้าคนนี้ใจเหี้ยมมือโหด”
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย