เหลยเฉารานและพวกอีกสองสามคนมองอู๋ไป๋ด้วยความงุนงง แค่มีสมุนไพรชั้นยอดระดับสูงติดตัวอยู่ต้นหนึ่ง จะตะโกนเสียงดังขนาดนี้ทำไม ไม่กลัวโดนขโมยหรือไง
พูดจบ อู๋ไป๋ก็ยกกระเป๋าไปวางบนที่เก็บสัมภาระด้านบน
จากนั้นก็พูดคุยกับเหลยเฉารานและพวกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็นอนลงบนเตียงล่าง หลับตาพักผ่อน
"ตรวจตั๋วครับ เชิญนำตั๋วออกมาด้วย"
พนักงานหญิงคนหนึ่งในเครื่องแบบ รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสะสวยเดินเข้ามาพูด
พนักงานหญิงตรวจตั๋วเสร็จเตรียมจะจากไป
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พึมพำว่า "เพิ่งเคยเจอพนักงานต้อนรับสวยขนาดนี้เป็นครั้งแรก เสียดายจริง ๆ!"
"รูปร่างหน้าตาแบบนี้ ถ้าอยู่ในสมัยโบราณ ลั่นวาจาได้เลยว่าต้องค้ำจุนหอนางโลมได้ทั้งหลัง หรือไม่ก็ไปเกาะเศรษฐี เป็นนกน้อยในกรงทอง ไม่ดีกว่าเป็นพนักงานต้อนรับหรือไง"
เหลยเฉารานและพวกมองอู๋ไป๋อย่างพูดไม่ออก จะลวนลามรอให้เขาจากไปก่อนไม่ได้หรือไง ตะโกนเสียงดังขนาดนี้กลัวเขาไม่ได้ยินรึไง
เป็นอย่างที่คิด ไม่ผิดคาด พนักงานหญิงหันหลังกลับมาจ้องอู๋ไป๋อย่างรังเกียจ ไม่ได้ถือสามากด้วย หันหลังแล้วจากไป
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินตามไป
เหลยเฉารานลุกขึ้นขวางเขาไว้ "อู๋ไป๋ คนหนุ่มเห็นสาวสวยแล้วใจเต้นเป็นเรื่องปกติ แต่นายช่วยเก็บอาการหน่อยได้ไหม ไม่เห็นเครื่องแบบบนตัวเขาหรือไง ระวังถูกจับในข้อหาลามกนะ"
"ท่านผู้เฒ่าเหลยพูดถูก แต่นางไม่กล้าหรอก ถ้าจะแจ้งตำรวจจริง คนแรกที่ถูกจับก็คือนาง"