อู๋ไป๋เอ่ยปากขึ้น บรรยากาศก็เงียบกริบอีกครั้งในทันใด
ทุกคนจ้องเขม็งมาที่เขา
แววตานั้น เหมือนต่างคิดว่าอู๋ไป๋มีอาการหนักหรืออย่างไร
เนิ่นนาน เยว่เจิ้งหยางจึงเอ่ยขึ้นว่า “อู๋ไป๋ เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
“เจ้าเพิ่งรอดตายมา แล้วยังจะไปร่วมมือกับคนของหออสูรทมิฬอีก นี่มันจำความเจ็บไม่เข็ด”
“ยังไงข้าก็ไม่เห็นด้วย”
เหลยเฉารานกล่าว “ข้าก็ไม่เห็นด้วย คนของหออสูรทมิฬไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด”
ท่านแปด ท่านเก้าผู้อาวุโส และคนอื่นๆ ต่างออกเสียงคัดค้าน
อู๋ไป๋ถอนหายใจลึก “พวกเจ้าฟังข้าก่อน ไม่ว่าจะเป็นหออสูรทมิฬ หรือสำนักมังกรดำ ก็ไม่ใช่ของดีที่ไหน”
“หากปล่อยให้พวกมันร่วมมือกัน อันตรายจะใหญ่หลวงนัก”
“ดังนั้น ไอ้พวกเลวทรามของสำนักมังกรดำที่ฝักใฝ่เกาะนั้น จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด”
“นอกจากนี้ ครั้งนี้ข้าไม่ได้จะแค่ทำลายสำนักมังกรดำเท่านั้น แต่จะยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว กำจัดคนของหออสูรทมิฬที่ไปด้วยไปพร้อมกัน”
ทุกคนต่างตกตะลึง
หว่างคิ้วของอู๋ไป๋แวบผ่านแววตาดุดัน “มีแค้นไม่ชำระมิใช่ลูกผู้ชาย หออสูรทมิฬเกือบจะเอาชีวิตข้าไป ข้าจะให้อภัยพวกมันง่ายๆ ได้อย่างไร”
“ทุกคน นี่เป็นโอกาสที่หามาแสนยาก”
“ครั้งนี้หออสูรทมิฬส่งยอดฝีมือมาหลายคน หากกำจัดพวกมันได้ ก็คงทำให้หออสูรทมิฬปวดร้าวไปอีกนาน”
เยว่เจิ้งหยาง เหลยเฉาราน และคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากัน
เหลยเจิ้นกล่าว “อู๋ไป๋ เจ้าคิดอย่างนี้ หรือหออสูรทมิฬก็อาจคิดเหมือนกันก็ได้”