หลังจากส่งถังถังถึงโรงเรียน อู๋ไป๋ก็ขับรถไปยังร้านเหล้าเก่า
ร้านเหล้าเก่าปกติจะเปิดตอนเย็น ตอนนี้ประตูปิดสนิท
อู๋ไป๋ปีนกำแพงเข้าไปเหมือนเดิม
เขาไม่ได้ปกปิดกลิ่นอาย พอเท้าแตะพื้น ก็มีเงาร่างหลายสายปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ
"อู๋ไป๋?"
ทุกคนเห็นว่าเป็นอู๋ไป๋ก็ดีใจมาก
กลุ่มคนกรูเข้ามาล้อม ถามไถ่อาการบาดเจ็บของอู๋ไป๋อย่างเป็นห่วง
"วางใจเถอะ!ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่บาดแผลยังไม่หายดี ต้องพักฟื้นสักระยะ"
เยว่เจิ้งหยางตบไหล่เขาเบาๆ "รอดมาได้ก็ดีแล้ว"
"พี่อู๋เป็นคนมีวาสนา เห็นพี่ไม่เป็นอะไร ฉันก็เบาใจ"
ชายหนุ่มหน้าตาคมคายคนหนึ่งพูดขึ้น
อู๋ไป๋มองเขาแล้วรู้สึกคุ้นหน้า แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน ถามด้วยความสงสัยว่า "ท่านนี้คือ?"
เหลยเจิ้นหัวเราะร่วนพูดว่า "ฉันบอกแล้วไง ว่าอู๋ไป๋ต้องจำเฮ่าถิงไม่ได้แน่"
อู๋ไป๋ชะงักถามลองเชิง "อวี๋เฮ่าถิง?"
อวี๋เฮ่าถิงพยักหน้าเล็กน้อย
อู๋ไป๋แปลกใจมาก ครั้งก่อนที่เจอเขา เจ้านี่ยังมีกลิ่นอายหยินเต็มตัว ดูไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย
แต่ตอนนี้สวมชุดรัดรูปเรียบโก้ ตัดผมสั้นเกรียน ไม่ได้แต่งแต้มใบหน้า ดูแมนเอามากๆ
"คุณเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ ชุดนั้นที่แต่งตัวตุ้งติ้งหายไปไหนแล้ว?"
อวี๋เฮ่าถิงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน
"คราวก่อนโดนพี่อู๋ด่าเสียจนไม่เหลือดี ใจจะพัง ยังจะกล้าแต่งแบบนั้นมาเจอพี่อีกหรือไง"
"เอาเถอะนะ พี่อู๋ปากนี่ร้ายจริงๆ"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ปากร้ายไปหน่อย แต่ก็เห็นผลดี"