"เพราะว่า……" อู๋ไป๋สูดหายใจลึก แล้วพูดว่า "ในตัวเธอมีเลือดมาร เธอคือสายเลือดเผ่ามาร"
เรื่องนี้ อู๋ไป๋อยากจะปิดบังหลินตั้นจวงตลอดไป
แต่เขารู้ดีว่า ปิดบังได้ไม่นานนัก
เมื่อฝึกลมปราณภายในได้แล้ว ก็จะสามารถมองเห็นภายในร่างกาย หลินตั้นจวงจะต้องพบไข่มุกอสูรในสมองอย่างแน่นอน
"สายเลือดเผ่ามาร?"
หลินตั้นจวงตาแข็งค้าง สมองดับวูบ
เธอไม่รู้ว่าสายเลือดเผ่ามารคืออะไร แต่รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
"หมายความว่า สายเลือดของฉันไม่เหมือนกับคนปกติสินะ?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"ตั้นจวง ฉันก็เพิ่งรู้ว่าโลกนี้มีเผ่ามารอยู่ ก็เพราะสายเลือดของเธอนั่นแหละ"
"แต่จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่เคยเห็นเผ่ามารเลย มีแค่พวกที่ชั่วร้ายเข้าข่ายมาร หลอกว่าเป็นผีเป็นเสินอยู่กลุ่มหนึ่ง"
"ดังนั้น เธออย่ากังวล! ฉันคาดว่า เผ่ามารคงล่มสลายไปนานแล้ว สายเลือดเผ่ามารในตัวเธอตื่นขึ้นมาเพราะไข่มุกอสูรเท่านั้น แค่ผนึกไข่มุกอสูรไว้ เธอก็จะไม่กลายเป็นมาร"
หลินตั้นจวงยิ้มแปลกๆ "ไม่หรอกเหรอ?"
"อู๋ไป๋ ฉันจำอาการตอนที่ฉันเป็นครั้งก่อนๆ ได้นะ ตัวฉันอาบไปด้วยไฟใหญ่ ผม ทุกตารางนิ้วของผิวหนังลุกเป็นเปลวไฟ เหมือนอสุรกาย"
อู๋ไป๋ถอนหายใจ "เธออย่าคิดมาก สายเลือดเผ่ามารไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิด สายเลือดเธอแค่แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดา..."