อู๋ไป๋มองดูอยู่ข้าง ๆ สักพัก แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ ไอ้เฒ่าเต๋าขี้โกงนี่ มันสุดจะทนจริง ๆ
"อู๋ไป๋ สนใจมาเล่นด้วยไหม?"
อู๋ไป๋คิดนิดหน่อย แล้วยิ้มตอบ "ได้สิ!"
เจ้าเล่ห์เฒ่าพอเห็นอู๋ไป๋จะเล่น ก็ยิ้มจนตาหยีแล้วพูดว่า "งั้นพวกนายเล่นกันไป ข้าขอพักสักหน่อย! อายุมากแล้ว นั่งนาน ๆ ก็รู้สึกเมื่อย"
"ท่านไปไม่ได้"
เหลียงหย่วนพูดอย่างหัวเสีย "ไอ้เฒ่าเต๋าขี้โกง ชนะแล้วจะหนี กลัวเล่นสู้ท่านอู๋ไม่ได้หรือไง"
เฒ่าเต๋าจอมกะล่อนยิ้มแป้นตอบ "เหลียงซาว นิสัยอย่างนี้ไม่ดีนะ นิสัยเล่นไพ่ก็เหมือนนิสัยคน ยอมรับความพ่ายแพ้สิ"
"ใช่แล้ว นิสัยเล่นไพ่ก็เหมือนนิสัยคน"
อู๋ไป๋ยิ้มพลางหยิบเฉาฉือของเขาขึ้นมาสะบัด ไพ่หลายใบร่วงกราวลงมา
เจ้าเล่ห์เฒ่าหน้าหงายเป็นลูกมะระทันที
หลินฉิงกระโดดลุกขึ้นก่อนใคร "ดีนะเจ้าเล่ห์เฒ่า ที่แท้ก็โกงจริง ๆ"
"ข้าว่าทำไมพวกเราค้นตัวแกไม่เจอไพ่ ที่แท้ซ่อนไว้ในไม้ปัดฝุ่นนี่เอง"
เจ้าเล่ห์เฒ่ายิ้มแหย ๆ ถอยหลัง "เข้าใจผิดกันแล้ว จริง ๆ นะ... ข้าเองก็ไม่รู้ว่าไพ่มันเข้าไปอยู่ในเฉาฉือข้าได้ยังไง"
"เฒ่าเต๋าขี้โกง นิสัยเล่นไพ่ก็เหมือนนิสัยคน นิสัยคนของแกนี่แย่เกินไปแล้วนะ"
"ไอ้ลูกหมา กฎบนโต๊ะพนัน ไอ้พวกโกงต้องทำยังไง?"
เหลียงหย่วนยิ้มเหี้ยม "แน่นอนว่าต้องตัดมือ"
"กระทืบมัน"
ทั้งสองกระโจนเข้าใส่ จับเจ้าเล่ห์เฒ่ากดลงกับพื้น แล้วรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง จนเจ้าเล่ห์เฒ่าร้องโอย ๆ