"เกี่ยวกับเธอหรือเปล่า?"
หยวนเจิงหัวเราะเย็นชา โกรธเกรี้ยว "เรื่องนี้มันเห็นชัดแจ้งแดงแจ๋ อย่างกับรังแคบนหัวโล้นนั่นแหละ"
หยางฟ่างอี้รีบพูด "ท่านหยวน ทุกเรื่องต้องมีหลักฐาน จะตัดสินว่าพนักงานคนหนึ่งทำผิดโดยไม่มีหลักฐาน ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปก็ไม่ดีต่อชื่อเสียงของหลิงเทียนกรุ๊ปเรานะครับ"
"ถึงแม้จะไม่ดีต่อชื่อเสียงของหลิงเทียนกรุ๊ป เราก็ไม่มีทางยอมให้คนที่จิตใจโหดร้ายอัปลักษณ์แบบนี้อยู่ในกลุ่มของเราเด็ดขาด"
"ถังถังเป็นเด็กสี่ขวบ แค่นั่งอยู่บนขั้นบันไดหินหน้าบริษัท ต้องมีโทสะแค้นมากแค่ไหนถึงจะลงมือกับเด็กได้?"
"คนแบบนี้มันโรคจิต เลวจริง ๆ ถึงกระดูดำ หลิงเทียนกรุ๊ปไม่มีทางยอมให้คนแบบนี้อยู่เด็ดขาด"
หยวนเจิงหน้าดำคร่ำเครียด ตะโกนด้วยความโกรธ
หยางฟ่างอี้เห็นหยวนเจิงโกรธจริง ๆ ก็ไม่กล้าปริปากอีก
จางเหม่ยหน่าร้องไห้ฟูมฟายแก้ตัว ทำเหมือนถูกใส่ร้ายอย่างไร้ความผิด
"หนูไม่ได้ทำร้ายเด็กคนนั้น หนูแค่เดินผ่านเฉย ๆ เธอตกลงไปเอง พวกคุณจะมาใส่ร้ายคนดีไม่ได้นะ"
"ถ้าพวกคุณเอาหลักฐานมาได้ หนูก็จะยอมรับ แต่ถ้าไม่มีหลักฐาน พวกคุณกำลังดูหมิ่นหนู"
"อยากได้หลักฐานใช่ไหม?" หยวนเจิงโกรธจนระงับไม่อยู่ "ข่าวลือเกี่ยวกับพวกคุณสองคนในบริษัทมันดังไปทั่ว ฉันเคยคิดว่าเป็นแค่เรื่องศีลธรรม แต่ตอนนี้ฉันไม่มีทางยอมให้คนใจอสรพิษอยู่ในบริษัทเด็ดขาด"
"อยากได้หลักฐาน ก็ต้องตรวจสอบ เริ่มจากแกก่อนเลย หยางฟ่างอี้"