"ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนก รอให้ท่านทูตพิเศษหลินจัดการจี้ฉางเฟิงเรียบร้อยแล้ว คงต้องมาช่วยพวกเราออกไปแน่นอน"
ว่านเซินพยายามปลอบใจทุกคน จากนั้นก็หันไปทางหยวนจื่อเว่ย พร้อมกับพูดเสียงเข้มว่า "รอท่านทูตพิเศษหลินกลับมา แกจะตายแบบไหนก็รอดูเถอะ"
หยวนจื่อเว่ยพูดอย่างดูแคลน "ต่อให้หลินไป๋มา ก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกัน แล้วยังจะหวังให้เขามาช่วยพวกแกอีก ฝันไปเถอะ"
"หลินไป๋คนเดียวไม่พอ ถ้าเพิ่มอู๋ไป๋อีกล่ะ?"
เยว่เจิ้งหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แววตาของหยวนจื่อเว่ยหดเกร็งอย่างรุนแรง
"หมายความว่าไง?"
เยว่เจิ้งหยางพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา "พวกแกคิดจริงๆ หรือว่าอู๋ไป๋บาดเจ็บสาหัสยังไม่หายดี เลยตามมาไม่ได้? เขาระวังพวกแกมาตลอด ไม่เคยเชื่อใจพวกสารเลวแบบพวกแกเลย"
"ดังนั้น เขาถึงตามมาอย่างลับๆ ตลอดทาง"
แต่หยวนจื่อเว่ยกลับหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที
แล้วจู่ๆ เสียงหัวเราะก็หยุดลง เขาพูดอย่างโอหังว่า "ถ้าอู๋ไป๋ไม่โผล่มาก็แล้วไป ถ้าเขาโผล่มา รับรองเขากับหลินไป๋ตายแน่"
ทุกคนต่างขมวดคิ้วแน่น ยังไม่เข้าใจความหมายของหยวนจื่อเว่ยดีนัก
แต่หยวนจื่อเว่ยรอไม่ไหวแล้ว เขาออกคำสั่งว่า "ลงมือ"
กู้เจ๋ยพูดด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก "ว่านเซิน แกไม่ใช่คิดมาตลอดว่าจะรู้ที่อยู่ของหลานสาวแกหรอกเหรอ?"
ว่านเซินจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างเคียดแค้น
ก่อนหน้านี้ เขารู้จากคำพูดของ 'หลินไป๋' แล้วว่า หลานสาวของเขาถูกไอ้โรคจิตกู้เจ๋ยนี่เองที่ฆ่า
"ไอ้สัตว์ แกต้องตายอย่างทรมานแน่"