ทุกคนจ้องอู๋ไป๋ด้วยความขุ่นเคือง
ยังจะพูดอีก?
พูดอีกของบนโต๊ะจะถูกนายกินหมดแล้วนะ
เยว่เจิ้งหยางและพวกก็ไม่พูดต่อ หยิบตะเกียบแย่งอาหารกับอู๋ไป๋
กลุ่มชายฉกรรจ์เพื่ออาหารคำเดียว ตะเกียบกลายเป็นอาวุธ วัดกันที่ฝีมือใช้ตะเกียบ
หลินฉิงเพิ่งคีบผ้าขี้ริ้วหม้อไฟได้ชิ้นหนึ่ง กำลังจะใส่ชาม กลับโดนอู๋ไป๋ดักกลางทางแย่งไป
หลินฉิง: "..."
"นายทำตัวเป็นคนหน่อยได้ไหม? ฉันเป็นพี่เขยของนายนะ"
"แล้วเมืองสาวงามที่นายพูดถึงล่ะ? นายรู้ไหมฉันกับเหลียงหย่วนเกือบตายบนเกาะพังๆ นั่นแล้ว"
อู๋ไป๋เคี้ยวผ้าขี้ริ้วที่แย่งมาอย่างอร่อย พูดไม่ชัด: "พวกนายก็ยังอยู่ดีนี่"
"ถ้าฉันไม่บอกว่าเป็นเมืองสาวงาม พวกนายจะไปไหม?"
"ไม่ผ่านเลือดและพายุ พวกนายไม่มีทางรู้หรอกว่าวงการบู๊มันอันตรายแค่ไหน? ฉันทำเพื่อพวกนายนะ"
ฟังคำของอู๋ไป๋ นึกถึงเหตุการณ์บนเกาะที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า หลินฉิงและเหลียงหย่วนมีสีหน้าหวาดกลัวไม่หาย
อู๋ไป๋มองทั้งคู่ พูดแหย่: "พวกนายสองคนไม่ได้กลัวจนฉี่ราดใช่ไหม?"
เหลียงหย่วนส่ายหัว "ฉันเปล่า"
หลินฉิงหน้าแดงกับหู พูดทั้งๆ ที่ขัดเขิน ส่ายหัวพลาง: "ไม่มี๊ ของนายไม่รู้หรอกว่าฉันอวดฝีมือได้สะใจขนาดไหน ไล่ฆ่าคนพวกนั้นทิ้งอาวุธวิ่งหนี คุกเข่าขอชีวิต"
ทุกคนมองเขาด้วยสายตาพิกล
หลินฉิงหน้าแดงเหมือนแม่ไก่กำลังไข่ แม้แต่หัวยังไม่กล้าเงย