“โครม!”
แก้วเหล้าในมือของลู่หยวนซานถูกบีบจนแหลกละเอียด
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน แววตาเต็มไปด้วยความดุร้ายมองไปยังเงาดำ “แกว่าไงนะ?”
“ข่าวจากเมิ่งไข่เสวียน เขาเห็นกับตาว่าหลินไป๋ยังมีชีวิตอยู่ ผู้ที่ร่วมเดินทางไปด้วยนอกจากกลุ่มของวังสี่เทพและวังมังกรอัคคีแล้ว ก็มีแค่ว่านเซิน”
ลู่หยวนซานรีบถาม “แล้วหยวนจื่อเว่ยกับพวกนั้นล่ะ?”
“ไม่เห็น เมิ่งไข่เสวียนเตรียมจะขึ้นเกาะไปตรวจสอบแล้ว แต่จากที่ข้าคาดการณ์ คนที่ไม่ได้กลับมาด้วย คงโชคร้ายเสียมากกว่า”
ลมหายใจของลู่หยวนซานถี่กระชั้นขึ้น แววตายิ่งดุดัน
ทันใดนั้น เขาก็ปัดโต๊ะตรงหน้าคว่ำลงกับพื้น ถ้วยชามกระจัดกระจายแตกกระจายทั่วพื้น ยุ่งเหยิงไปหมด
“ขยะ ขยะ... ขยะทุกคน...”
“หยวนจื่อเว่ยเอาธงดูดวิญญาณไปด้วย ทำไมถึงปล่อยให้หลินไป๋รอดกลับมาได้?”
“แกรีบไปเร่งเมิ่งไข่เสวียนเดี๋ยวนี้ ให้ไปสืบมาให้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ลู่หยวนซานเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ
เงาดำผงกศีรษะเบาๆ แล้วหายวับไปราวกับกลุ่มควันดำ
ลู่หยวนซานเดินวนไปมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด
ถ้าหลินไป๋ยังมีชีวิตอยู่ นั่นก็หมายความว่าเขารู้ทุกอย่างแล้ว เรื่องที่กำจัดสำนักมังกรดำหลุดออกไปเมื่อไหร่ เขาคงตายไร้ที่ฝังศพแน่
ลู่หยวนซานบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโทรหาว่านเซิน
สายเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว
“ท่านลู่”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของว่านเซิน สีหน้าของลู่หยวนซานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนเรื่องที่เขากลัวที่สุดก็เกิดขึ้นแล้ว