เครื่องบินลงจอด
อู๋ไป๋พาถังเป่าเอ๋อร์ที่ยิ้มหน้าบานเดินออกจากสนามบิน
ถังเป่าเอ๋อร์ดีใจแทบจะลอยได้ เดือนละหนึ่งแสน เดี๋ยวตัวเองก็จะกลายเป็นเศรษฐีนีน้อยแล้ว
“ว้าว...” จู่ ๆ ถังเป่าเอ๋อร์ก็อุทานออกมา เธอเห็นรถออดี้สีขาวจอดอยู่ริมถนน ข้างรถมีสาวงามที่สวยสะท้านเมือง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดมอง แถมยังมีคนแอบถ่ายรูป
“พี่ เมืองจิ้นเจียงของเรานี่คนเก่งคนดีเยอะจังนะ มีผู้ชายหล่ออย่างพี่ แถมยังมีสาวสวยเทพแบบนี้อีก สวยพอ ๆ กับนางฟ้าอย่างฉันเลย”
อู๋ไป๋หลุดขำ เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ เรื่องไต่เขาเอาหน้า กลายเป็น “เมืองจิ้นเจียงของเรา” ไปซะแล้ว
“ไปกันเถอะ!”
พอถังเป่าเอ๋อร์เห็นอู๋ไป๋เดินไปหาสาวสวยข้างรถออดี้ ก็เบิกตากว้าง “พี่ พี่รู้จักเธอเหรอ?”
อู๋ไป๋ทำท่าเหมือนจะอวดเล็กน้อย “เธอคือพี่สะใภ้ของเธอในอนาคต”
“หา?”
พี่สะใภ้ในอนาคต? นั่นก็คือแฟนของอู๋ไป๋น่ะสิ?
ไม่จริงใช่ไหม อู๋ไป๋มีแฟนสวยขนาดนี้เลยเหรอ? นี่มันโชคเทพอะไรกัน
อู๋ไป๋วางกระเป๋าเดินทางลงแล้วอ้าแขนออก
หลินตั้นจวงเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ายินดี กอดอู๋ไป๋
“รอนานไหม?”
หลินตั้นจวงส่ายหน้า “เพิ่งมาถึง”
จากนั้นก็มองไปที่ถังเป่าเอ๋อร์ข้างหลังอู๋ไป๋ ปล่อยอู๋ไป๋แล้วถามด้วยความสงสัย “นี่คือ?”
“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้! หนูชื่อถังเป่าเอ๋อร์ เป็นน้องสาวร่วมสาบานของอู๋ไป๋”