อู๋ไป๋ถือกระดาษโน้ตเหม่อลอย เด็กคนนี้หนีไปแล้ว ไม่ทันให้โอกาสเขาหลอกล่อเลยสักนิด
ส่ายหน้าขำแล้วกล่าวขอบคุณป้าทำความสะอาด จากนั้นไปที่ห้องอาหารกินข้าวเช้าเสร็จก็รีบไปสนามบิน
ราวสิบโมงยี่สิบ อู๋ไป๋ขึ้นเครื่องบิน
อู๋ไป๋นั่งลงไม่นาน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยมาจากข้าง ๆ
เขาหันไปมองตามสัญชาตญาณ แววตาแสดงความตะลึงอยู่ชั่วขณะ
"ฮิ ๆ... พี่ ตกใจไหม เซอร์ไพรส์หรือเปล่า?"
อู๋ไป๋ประหลาดใจ "ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?"
"ตามพี่ไปเมืองจิ้นเจียงไง ยังไงฉันก็ออกมาเดินทางท่องเที่ยว ไปไหนก็เหมือนกัน พี่เป็นตัวซวย เดินไปไหนเรื่องก็ตามไปที่นั่น ตามพี่ไปต้องสนุกแน่ ๆ"
อู๋ไป๋: "..."
"แล้วเธอทิ้งโน้ตให้ฉันทำไม?"
ถังเป่าเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก "ก็อยากเซอร์ไพรส์พี่ไง เซอร์ไพรส์หรือเปล่า?"
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปาก "เซอร์ไพรส์!"
ตอนแรกเขายังเสียดายที่หลอกเด็กนี่ไปเมืองจิ้นเจียงไม่สำเร็จ ไม่คิดว่าเธอจะโผล่มาเอง ง่วงพอดีมีคนเอาหมอนมาให้
"พี่ รวยเกินไปแล้วมั้ง นั่งชั้นเฟิร์สคลาสเลยนะ?"
อู๋ไป๋แปลกใจ "นี่ไม่ใช่ที่ของเธอเหรอ?"
"ไม่ใช่สักหน่อย! ฉันนั่งชั้นประหยัด ฉันไม่มีเงินซื้อชั้นเฟิร์สคลาสหรอก ตอนออกมาอาจารย์ปู่ให้ฉันแค่ห้าพัน เครื่องกินอยู่ช่วงนี้ก็ใช้จนเกือบหมดแล้ว"
"เก้าอี้ชั้นเฟิร์สคลาสนี่สบายเกินไปแล้ว ที่นั่งก็กว้าง ได้ยินว่าอาหารบนเครื่องยังดีกว่าชั้นประหยัดอีก..."