นางตกใจจนรีบลุกขึ้นยืน เบิกตากว้างจ้องมองไข่มังกร
ทว่าพอนางลุกขึ้น แสงสีทองจากไข่มังกรก็พลันเลือนหายไป ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของพวกเขา
สีหน้าหมิงเป่ยเหลียงขยับเล็กน้อย ดวงตาเย็นชาจับจ้องถัวป๋าจื่อกับไข่มังกร ครู่หนึ่งจึงสั่งฉู่โหรวโหรวที่อยู่ด้านหลังว่า “เจ้าลงไป ที่นี่ไม่ต้องการเจ้าแล้ว”
ฉู่โหรวโหรวเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ “เหลียง...”
นางไม่ยินยอม! ฟักไข่มาสามปี สุดท้ายความดีความชอบกลับจะตกเป็นของนักฆ่าสาวผู้นี้หรือ?
“เจ้ารู้ดีว่าข้าไม่เคยพูดคำเดิมเป็นครั้งที่สอง” น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย ทว่าแฝงคำเตือนเอาไว้เต็มเปี่ยม จนไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
ฉู่โหรวโหรวไม่กล้ารั้งอยู่อีก นางหอบชายกระโปรงเดินจากไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอม เมื่อมาถึงบันไดก็อดหันกลับไปไม่ได้ ก่อนจะถลึงตาใส่ถัวป๋าจื่ออย่างอาฆาต
ถัวป๋าจื่อรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวเมื่อถูกนางจ้องเช่นนั้น พอมองไปรอบ ๆ ตำหนักเถิงหวังเก๋อซึ่งเหลือเพียงนาง หมิงเป่ยเหลียง และไข่อีกหนึ่งฟอง นางก็คิดจะเผ่นหนีทันที
นางเพิ่งขยับตัว ฝ่ามือใหญ่ของหมิงเป่ยเหลียงก็กดลงบนไหล่ “ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วหรือ?”
ถัวป๋าจื่อขยับไม่ได้ในทันใด “ข้ามาเพียงชมจันทร์จริง ๆ ไม่ใช่นักฆ่า!”
ทว่าหมิงเป่ยเหลียงไม่คิดจะเสียเวลาพูดกับนางมาก เขาสั่งเสียงเข้มทันที “ถอดเสื้อผ้าออก”
“จะทำอะไร?” ถัวป๋าจื่อรีบยกมือกุมอก “ข้า...ข้าช่วยท่านฟักไข่ไม่ได้!”
สิ้นคำ ปกเสื้อของนางก็ถูกมือใหญ่ของหมิงเป่ยเหลียงคว้าไว้ เสียงแคว่กดังขึ้น ร่างของถัวป๋าจื่อหมุนคว้างก่อนจะล้มลงบนตั่งนุ่ม เสื้อผ้าถูกฉีกขาดออกไป
“นี่! ข้าช่วยท่านฟักไข่ไม่ได้จริง ๆ นะ อย่าฉวยโอกาสรังแกกันสิ!” ถัวป๋าจื่อร้อนใจ ตบมือลงบนตั่งนุ่มแล้วอาศัยแรงดีดตัวลุกขึ้น
แต่เพิ่งทะยานขึ้นไปได้ครึ่งทาง ร่างสูงใหญ่ของบุรุษก็คร่อมลงมา “หากไม่อยากถูกโยนลงจากตำหนักเถิงหวังเก๋อ ก็จงให้ความร่วมมือแต่โดยดี”
เสียงทุ้มแผ่วเบาเปี่ยมด้วยคำข่มขู่
ถัวป๋าจื่อชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย จึงรีบใช้แผนถ่วงเวลา “ให้ความร่วมมือหรือ? ไม่มีปัญหา! ท่านขยับตัวออกไปก่อน ท่านทับข้าจนเจ็บแล้ว!”
หมิงเป่ยเหลียงขยับตัวออกจริง ๆ แต่เขากลับพลิกร่างนางให้หันหลังให้ จากที่เดิมหันหน้าเข้าหากันกลายเป็นนอนหันหลังให้เขา จากนั้นก็ยื่นมือโอบนางไว้ในอ้อมแขน ทั้งสองนอนตะแคงอยู่บนตั่งนุ่ม
แผ่นหลังแนบสนิทกับแผงอกของบุรุษ ถัวป๋าจื่อชะงักแข็งทื่อไปชั่วขณะ ทว่ายังไม่ทันได้สติ เสียงแคว่กก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่เสื้อชั้นในก็ถูกฉีกขาด เหลือเพียงผ้ารัดอกผืนหนึ่ง
“นี่...” ถัวป๋าจื่อเดือดดาลขึ้นมาจริง ๆ
“กอดมันไว้ ดูแลมันให้ดี” หมิงเป่ยเหลียงยัดไข่มังกรใส่อ้อมแขนนาง
ถัวป๋าจื่อกระอักกระอ่วน บิดตัวไปมา “ไม่ใช่ว่าต้องเป็นกายหยินบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะฟักมันออกมาได้หรือ? ปล่อยข้านะ!”
“กฎนั้นข้าเป็นคนกำหนด ตอนนี้ไม่ต้องใช้กายหยินบริสุทธิ์ก็ได้” หมิงเป่ยเหลียงเอ่ยเสียงแผ่ว
“เจ้า!” น่าชังนัก! ดูท่าจะหนีด้วยกำลังไม่ได้แล้ว ถัวป๋าจื่อจึงต่อรองกับเขา “ได้! ข้าช่วยท่านฟักไข่ก็ได้ แต่ข้ามีเงื่อนไข ท่านต้องรับปากว่าหลังจากข้าฟักไข่เสร็จแล้วจะปล่อยข้าไป!”
หึ เป็นสตรีที่ฉลาดไม่น้อย
กล้าต่อรองกับเขาด้วย น่าสนใจ!
“อย่างไร ไม่รับปากหรือ?” เห็นเขาไม่ตอบ ถัวป๋าจื่อก็เริ่มข่มขู่ “หากท่านไม่รับปาก ข้าจะฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้เลย แค่ไม่รู้ว่าศพไร้ไออุ่นจะช่วยท่านอ๋องฟักไข่ได้หรือไม่”
“ใครบอกว่าข้าไม่รับปาก?” ขณะที่ถัวป๋าจื่อคิดว่าเขาคงไม่ยอมรับปาก จู่ ๆ เขาก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้ารับปาก”
“คำพูดของวิญญูชนหนักแน่นดั่งม้าสี่ตัวก็ฉุดไม่อยู่ ท่านอ๋องห้ามกลับ...” ยังไม่ทันพูดคำว่า ‘คำ’ จบ หมิงเป่ยเหลียงก็เห็นว่านางช่างพูดเหลือเกิน จึงใช้มือปิดปากนางไว้ทันที
“อื้อ...อื้อ...” คำพูดทั้งหมดของถัวป๋าจื่อถูกปิดกั้นอยู่ในปาก นางดิ้นรน บิดตัว และขัดขืน แต่ก็ไร้ประโยชน์
แต่ถัวป๋าจื่อไม่ใช่คนยอมให้รังแกง่าย ๆ นางเลิกดิ้นรน แล้วกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรง
หมิงเป่ยเหลียงราวกับไม่รู้สึกเจ็บ ยังคงพัวพันจุมพิตริมฝีปากของนาง มือใหญ่กุมมือเล็กทั้งสองของนางไว้ แล้วพานางโอบกอดไข่มังกรไปด้วยกัน
ครู่ต่อมา ไข่ใบนั้นก็เปล่งแสงสีทองขึ้นอีกครั้ง
“นี่! มันส่องแสงอีกแล้ว!” ถัวป๋าจื่อพยายามเบี่ยงริมฝีปากออกเพื่อเตือนเขา
หากถูกจูบต่อไป นางคงขาดใจตายแน่
คราวนี้หมิงเป่ยเหลียงจึงหยุดจูบนาง เขามองไข่มังกรที่เปล่งแสงสีทองเจิดจ้า แล้วหัวเราะคล้ายพึงพอใจออกมาจากลำคอ “ดีมาก เป็นเจ้าอย่างที่คิดจริง ๆ”
เป็นนางหรือ?
หมายความว่าอย่างไร?
ถัวป๋าจื่อกำลังจะถาม ริมฝีปากของหมิงเป่ยเหลียงก็แนบลงข้างใบหูนางแล้ว กระซิบเสียงแผ่ว “กอดมันต่อไป มันต้องการเจ้า”
เสียงกระซิบของบุรุษผู้นี้ช่างเย้ายวนอย่างเหลือร้าย ถัวป๋าจื่อใจไม่สู้เอาเสียเลย พอได้ยินเสียงนั้นก็รู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว สุดท้ายจึงกอดไข่มังกรไว้โดยไม่ขยับอีก
แสงสีทองจากไข่มังกรค่อย ๆ อ่อนลง จนสุดท้ายเหลือเพียงประกายสีทองจาง ๆ ก่อนจะมีเสียงเปลือกไข่แตกร้าวดังขึ้น
กระทั่งฟ้าสาง ไข่มังกรจึงแตกออกเป็นสองซีกดังเพียะ ก้อนเนื้อน้อย ๆ ขดตัวหลับปุ๋ยอยู่ในเปลือกไข่ครึ่งซีก
ถัวป๋าจื่อลุกพรวดขึ้นนั่ง จ้องก้อนเนื้อน้อย ๆ นั้นพินิจอยู่ครึ่งค่อนวัน เมื่อแน่ใจว่ามันเป็นเด็กจริง ๆ ไม่ใช่ไดโนเสาร์ นางก็อดก้มลงไปใช้นิ้วจิ้มก้นกลมป้อมของมันไม่ได้
ก้อนเนื้อน้อย ๆ ถูกจิ้มจนตื่น มันพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง กำมือเล็กทั้งสองเป็นหมัดแล้วขยี้ตา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาสบตากับถัวป๋าจื่อพอดี
ตาโตกับตาเล็กจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง ก้อนเนื้อน้อย ๆ ก็พลันกะพริบตา แล้วร้องเรียกเสียงใสว่า “ท่านแม่”
“ท่านแม่?” ถัวป๋าจื่อตกใจไม่น้อย รีบโบกมือ “ข้าไม่ใช่ท่านแม่ของเจ้า!”
“ท่านแม่ อุ้ม!” ก้อนเนื้อน้อย ๆ กางแขนออก แล้วพุ่งเข้าใส่อ้อมแขนนางโดยไม่สนใจสิ่งใด
ถัวป๋าจื่อจำต้องรีบรับเขาไว้ แล้วย้ำอีกครั้ง “ข้าไม่ใช่ท่านแม่ของเจ้าจริง ๆ นี่ไง ท่านพ่อเจ้าอยู่ตรงนั้น หากเจ้าจะตามหาท่านแม่ก็ถามเขาสิ”
นางชี้ไปทางหมิงเป่ยเหลียง
ก้อนเนื้อน้อย ๆ มองตามนิ้วของถัวป๋าจื่อไปยังหมิงเป่ยเหลียง ดวงตากลมดำกลอกไปมา จากนั้นก็หันขวับ แล้วงับลงบนอกของถัวป๋าจื่อ
ถัวป๋าจื่อร้องลั่น รีบยกก้อนเนื้อน้อย ๆ ออกห่าง
“ท่านแม่ หิว ๆ!” ก้อนเนื้อน้อย ๆ ลูบท้องเล็ก ๆ อย่างน่าสงสาร
นี่มันอาการอยากดื่มนมชัด ๆ!
ถัวป๋าจื่อรีบยัดก้อนเนื้อน้อย ๆ กลับใส่อ้อมแขนหมิงเป่ยเหลียง “ข้าไม่มีน้ำนมหรอก!”
ก้อนเนื้อน้อย ๆ ซบอยู่ในอ้อมแขนหมิงเป่ยเหลียง แล้วร้องอย่างน่าสงสารต่อไปว่า “เสด็จพ่อ หิว ๆ”
หมิงเป่ยเหลียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยัดก้อนเนื้อน้อย ๆ กลับเข้าอ้อมแขนถัวป๋าจื่อ “ข้าจะไปหาอาหารกับเสื้อผ้ามาให้เขา” ก่อนหมุนตัวจากไป เขาเหลือบมองถัวป๋าจื่อแวบหนึ่ง ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แล้วก็จะหาเสื้อผ้ามาให้เจ้าด้วยสักชุด”
ถัวป๋าจื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าท่อนบนของตนเหลือเพียงผ้ารัดอกผืนเดียว จึงขุ่นเคืองขึ้นมาทันที ก่อนจะกอดก้อนเนื้อน้อย ๆ ไว้แน่นเพื่อปกปิดร่างกาย
หมิงเป่ยเหลียงกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เอาอาหารมาด้วย ในมือมีเพียงเสื้อผ้าสองชุด ชุดหนึ่งเป็นกระโปรงของผู้ใหญ่ อีกชุดเป็นเสื้อผ้าของเด็ก
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ถัวป๋าจื่อก็ส่งเด็กคืนให้ แล้วหยิบเสื้อผ้ามาสวมโดยหันหลังให้ จากนั้นจึงเอ่ยคำลา เตรียมจะจากไป
“รอก่อน” หมิงเป่ยเหลียงคว้ามือนางไว้