ได้ยินมาว่าเมื่อสามปีก่อน ท่านอ๋องอวี้หมิงเป่ยเหลียงกับพระชายาให้กำเนิดบุตรชายที่ป่วยออดแอด ทันทีที่คลอดออกมาก็หลับใหลไม่รู้สึกตัว
เพื่อช่วยชีวิตบุตรชาย หมิงเป่ยเหลียงจึงส่งคนออกตามหาทั่วสี่สมุทรแปดแคว้น จนพบไข่มังกรใบหนึ่ง ซึ่งช่วยให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ ทั้งยังบำรุงหยินเสริมพลังหยาง
ดังนั้น ในคืนหนึ่งที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ ทั่วป๋าจื่อจึงใช้ตะขอเหินพยัคฆ์เกี่ยวกำแพง ลอบเข้าไปในจวนอวี้อ๋อง หมายขโมยไข่มังกรใบนั้นกลับไปรักษาอาการหยางพร่องไตเสื่อมของบิดา
ไข่มังกรใบนั้นประดิษฐานอยู่บนหอสูงที่สุดในจวนอวี้อ๋อง—หอเถิงหวัง ดูดซับแก่นปราณแห่งฟ้าดิน ตะวันและจันทรา นับเป็นของบำรุงชั้นเลิศอย่างแท้จริง
ร่างเล็กของทั่วป๋าจื่อซ่อนอยู่ในความมืด หลบเลี่ยงเวรยามที่แน่นหนาของจวนอวี้อ๋องอย่างชำนาญ ไม่นานก็มาถึงด้านบนของหอเถิงหวัง
“ร้อนจัง~~” เสียงหญิงสาวดังขึ้นกลางอากาศ
ทั่วป๋าจื่อรีบซ่อนตัวในมุมมืด แล้วแอบมองไปยังยอดสูงสุดของหอเถิงหวัง ก็เห็นว่าบนหอเปิดโล่งมีตั่งนุ่มกว้างสองถึงสามเมตรตั้งอยู่
หญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามคนหนึ่งยืนอยู่ข้างตั่งนุ่ม บนกายคลุมไว้เพียงผ้าโปร่งสีขาวผืนหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด รอบตั่งนุ่มจึงวางเตาถ่านหยกไว้เป็นวง เหลือช่องว่างเพียงช่องเดียวให้ขึ้นไปบนตั่ง ภายในเตาเผาถ่านทองคำสัตว์อสูรชั้นดี จนหญิงสาวที่อยู่หน้าแท่นร้อนอบอ้าวแทบทนไม่ไหว
เพราะความร้อน ใบหน้าของหญิงสาวจึงแดงระเรื่อ ยิ่งดูน่าทะนุถนอมเป็นพิเศษ
เวลานั้นเอง บุรุษหน้าตาเย้ายวนคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากด้านในหอเถิงหวัง เขาสวมชุดแพรสีดำสนิท ปักเมฆมงคลและมังกรเหินด้วยดิ้นทอง ร่างสูงสง่าผ่าเผย เปี่ยมอำนาจและเกียรติยศแห่งผู้ปกครอง
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยเพลิงสีดำระหว่างคิ้ว ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขาดูเย้ายวนและมีเสน่ห์ร้ายกาจ เขาก้าวออกมาจากหอเถิงหวัง ทว่ากลับดูราวกับเหาะเหินลงมาจากฟากฟ้า ท่วงท่าสง่างามดุจปีศาจผู้เลอโฉม
เขาเดินไปพลางถอดเสื้อคลุมชั้นนอกอย่างสง่างาม แล้วโยนทิ้งไว้ข้างกาย เผยให้เห็นช่วงไหล่กว้างเอวสอบอันสมบูรณ์แบบ ไม่นานก็มาถึงหน้าตั่งนุ่ม แล้วทอดสายตามองหญิงสาวจากที่สูง
ใบหน้าหญิงสาวแดงขึ้นเล็กน้อย
ทั่วป๋าจื่อที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดก็หน้าแดงตามไปด้วย คิดในใจว่า ฉันมาขโมยไข่มังกรนะ พวกคุณคงไม่คิดจะเปิดการแสดงอะไรให้ฉันดูหรอกใช่ไหม?
พอคิดเช่นนั้น ทั่วป๋าจื่อก็ย้ายร่างที่หมอบซ่อนอยู่ในมุมมืดอย่างไร้ยางอายไปยังจุดที่สบายกว่าอย่างเงียบเชียบ เบิกตากว้างที่สุด จ้องสองคนที่อยู่หน้าตั่งนุ่มเขม็ง...
ทว่าหญิงสาวกลับถอดผ้าโปร่งออก แล้วเอนกายนอนลงบนตั่งอย่างคุ้นเคย หลังจากงอตัวเป็นส่วนโค้งประหลาด หมิงเป่ยเหลียงก็ยกฝ่ามือขึ้น ใช้พลังฝ่ามือดึงจากด้านในหอเถิงหวัง นิ้วทั้งห้าหุบเข้าหากัน ไข่ใบมหึมาก็ลอยออกมาจากด้านใน
ไข่มังกร!
ทั่วป๋าจื่อตื่นเต้นจนแทบร้องออกมา
หลังไข่มังกรลอยมาถึงมือของหมิงเป่ยเหลียง เขาก็เดินไปหน้าตั่งนุ่ม วางไข่มังกรไว้ตรงหน้าท้องของฉู่โหรวโหรว
ส่วนโค้งที่ฉู่โหรวโหวงอตัวพอดีวางไข่มังกรลงได้ นางรวบมือเข้าหากัน แล้วกอดไข่ไว้ในอ้อมแขน
เอ๊ะ นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
ทั่วป๋าจื่อกะพริบตาอย่างงุนงง ก็เห็นหมิงเป่ยเหลียงนั่งลงข้าง ๆ มองฉู่โหรวโหรวกับไข่มังกรในอ้อมแขนของนางเงียบ ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นอีก
ผ่านไปเนิ่นนาน ไข่มังกรก็ยังคงไร้ปฏิกิริยาเช่นเดียวกับตลอดสามปีที่ผ่านมา
ฉู่โหรวโหรวอดตำหนิตนเองไม่ได้ “เป็นเพราะโหรวเอ๋อร์ไร้ความสามารถ ผ่านมาตั้งสามปีแล้วก็ยังฟักลูกของพวกเราไม่ออก”
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า” หมิงเป่ยเหลียงเอ่ยเสียงเรียบ
ทั่วป๋าจื่อตะลึงงัน
สองคนนี้มาฟักไข่ที่นี่หรือ? ที่แท้ท่านอ๋องอวี้กับหญิงของเขาไม่ได้ให้กำเนิดเด็กป่วย แต่เป็นไข่ใบหนึ่ง!
ที่ว่าตามหาไข่มาช่วยชีวิตบุตร ก็เป็นแค่การหลอกตัวเองทั้งนั้น!
“เหลียง หรือวิธีของพวกเราจะไม่ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นให้ถอนเตาถ่านออกให้หมด แล้วท่านขึ้นมาหาข้า... ลูกของพวกเราเห็นว่าท่านพ่อเฝ้ารอให้เขาออกมาเพียงนี้ จะต้อง...”
“ต้องใช้พลังหยินบริสุทธิ์เท่านั้นจึงจะฟักมันออกมาได้”
หมิงเป่ยเหลียงตัดบทนางก่อนที่ฉู่โหรวโหรวจะพูดจบ ไม่เปิดโอกาสให้นางฉวยจังหวะเสนอให้ทั้งสองใกล้ชิดกัน
ฉู่โหรวโหรวเม้มริมฝีปากแดงอย่างน้อยใจ ดวงตาเป็นประกายวาววับชวนให้คนสงสาร
ในนาม นางคือพระชายาเอกที่เขาแต่งเข้าจวนอย่างถูกต้อง แต่มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าหมิงเป่ยเหลียงมองนางเป็นเพียงเครื่องมือฟักไข่
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยร่วมหลับนอนกับนางเลย
ไข่เน่า ๆ ใบหนึ่งที่ไม่รู้มาจากที่ใด นางไม่อยากฟักมันแม้แต่น้อย
นางเป็นถึงพระชายาอวี้อ๋องผู้สูงศักดิ์ เหตุใดต้องทนรับความอัปยศเช่นนี้? เหตุใดต้องกล้ำกลืนความน้อยใจเช่นนี้?
แต่ถึงจะไม่พอใจเพียงใด นางก็ไม่กล้าเผยออกมาแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นเอง เสียง “ตึง” ก็ดังมาจากบริเวณที่ทั่วป๋าจื่อซ่อนตัวอยู่
“ใคร?” ฉู่โหรวโหรวถามเสียงดัง
ทั่วป๋าจื่อก้มลงมอง ก็พบว่าตะขอเหินพยัคฆ์ อุปกรณ์ปีนกำแพงที่นางประดิษฐ์ขึ้นเอง ซึ่งซ่อนอยู่ในอกเสื้อหล่นออกมา
นางร้องในใจว่าซวยแล้ว แล้วหันหลังคิดจะวิ่งหนี
แต่ทันทีที่หันกลับ ก็พบว่าหมิงเป่ยเหลียงมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว เงาจากร่างสูงใหญ่ของเขาปกคลุมนางไว้ทั้งตัว
บ้าเอ๊ย ผู้ชายคนนี้เคลื่อนย้ายพริบตาได้หรือไง?
เมื่อครู่ยังอยู่ห่างจากฉันตั้งไกล ทำไมพริบตาเดียวถึงมายืนตรงหน้าได้ล่ะ?
“เข้าใจผิดแล้ว! เข้าใจผิดแล้ว! ข้าแค่มาชมจันทร์ที่นี่ เดี๋ยวก็ไปแล้ว! ไม่รบกวนหรอก!” ทั่วป๋าจื่อฝืนยิ้มกว้างที่สุด แล้วเบี่ยงตัวคิดจะเดินผ่านหมิงเป่ยเหลียงออกไป
“แอบดูมาตั้งนาน จะไปโดยไม่กล่าวลาเช่นนั้นหรือ?” หมิงเป่ยเหลียงไม่ได้ขยับเท้า แต่ร่างกลับขวางทางนางไว้แล้ว น้ำเสียงแผ่วเบาและเรียบเฉย
แต่คนบางคนก็เป็นเช่นนี้ ไม่ต้องตวาดเสียงดัง ก็ทำให้ผู้อื่นรู้สึกหวาดกลัวได้
หมิงเป่ยเหลียงเป็นคนเช่นนั้น ทั่วป๋าจื่อไม่ได้ขี้ขลาด แต่เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าบุรุษผู้นี้ นางกลับรู้สึกต่ำต้อยกว่าเขาอย่างห้ามไม่ได้
ทั่วป๋าจื่อรู้ว่าหนีไม่พ้น จึงเดินไปหน้าตั่งนุ่มอย่างเปิดเผย แล้วคารวะฉู่โหรวโหรว “ต้องขออภัยที่มารบกวน ข้าเพียงได้ยินมาว่าหอเถิงหวังในจวนอวี้อ๋องเป็นจุดที่สูงที่สุดในเมืองหลวง ชมจันทร์ได้งดงามยิ่ง จึงมาที่นี่”
กล่าวจบ นางก็เหลือบมองท้องฟ้าที่มืดสนิท พลางมีเส้นดำสามเส้นผุดขึ้นกลางหน้าผากในใจ
“ข้าว่าเจ้าเป็นมือสังหารแน่!” ฉู่โหรวโหรวลุกขึ้นยืนแล้ว คลุมผ้าโปร่งไว้บนกาย ก่อนดึงปิ่นบนศีรษะออกมากำแน่น แล้วรีบหันไปขวางหน้าหมิงเป่ยเหลียง “ห้ามเจ้าทำร้ายท่านอ๋องของข้า!”
ทั่วป๋าจื่อรู้สึกขบขัน หญิงสาวผู้นี้ดูอ่อนแอบอบบาง แม้แต่มือที่กำปิ่นยังไร้เรี่ยวแรง หมิงเป่ยเหลียงจะต้องให้นางปกป้องได้อย่างไร
ยามที่นางขวางหน้าหมิงเป่ยเหลียง เท้าก็ไม่รู้ไปเหยียบอะไรเข้า จู่ ๆ ก็ร้อง “อ๊ะ” แล้วถลาเข้าไปในอ้อมอกหมิงเป่ยเหลียง
ทั่วป๋าจื่อเบิกตากว้าง ตั้งตารอดูฉากวีรบุรุษช่วยสาวงาม...
แต่หมิงเป่ยเหลียงกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาเพียงใช้พลังฝ่ามือพยุงร่างฉู่โหรวโหรวจากระยะไกล ส่งนางไปยืนอย่างมั่นคงด้านข้าง จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้าวมาหาทั่วป๋าจื่อ
“เหลียง ระวัง!” ฉู่โหรวโหรวร้องด้วยความเป็นห่วง มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น ในใจไม่ยินยอมอย่างยิ่ง นางถึงกับเสนอตัวเข้าไปหาเขาแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมแม้แต่จะกอดนางสักครั้ง กลับเดินไปหาหญิงอื่น
บุรุษค่อย ๆ ก้าวเข้ามา ราวกับอสูรในรัตติกาล ทั่วป๋าจื่อถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “นี่ หยุดก่อน! ข้าไม่ใช่มือสังหารจริง ๆ... อ๊า...”
น่องของนางถอยไปชนตั่งนุ่มเข้า จึงหงายก้นตกลงบนตั่ง และนั่งทับไข่มังกรพอดี
ทั่วป๋าจื่อตะลึงงัน
“ลูก! เหลียง ลูกของพวกเรา!” ฉู่โหรวโหรวร้องด้วยความตกใจ ดวงตาคลอหยาดน้ำตา เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
ทว่าในเวลานั้นเอง ไข่มังกรที่อยู่ใต้ตัวทั่วป๋าจื่อก็พลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าหมื่นจั้ง...