“นี่!” ถัวป๋าจื่อจ้องมือที่ถูกเขากุมไว้ ในใจอดคิดไม่ได้ว่า ฉันกับเขาเพิ่งเจอกันครั้งแรกเองนะ ทำไมถึงจับมือกันได้เป็นธรรมชาติขนาดนี้
หมิงเป่ยเหลียงไม่สนใจสายตาของนาง เขาดึงนางไปยังตั่งนุ่ม แล้ววางก้อนแป้งน้อยลงบนตั่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ช่วยสวมเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้ที”
ก้อนแป้งน้อยจ้องนางด้วยดวงตากลมโตดำขลับ
เดิมทีถัวป๋าจื่อไม่อยากช่วยสวมเสื้อให้เขา ทว่าเมื่อถูกเด็กน้อยมองเช่นนั้น หัวใจของนางแทบละลาย
นางเองก็แปลกใจ ปกติไม่ค่อยชอบเด็ก แล้วเหตุใดกับเด็กคนนี้ นางถึงรู้สึกรักใคร่จากใจจริงขึ้นมาได้
หากเป็นเมื่อก่อน นางคงตบก้นแล้วเดินจากไปนานแล้ว แต่คราวนี้…
นางถอนหายใจ ก่อนออกแรงดึงมือออกจากมือของท่านอ๋องผู้นั้น แล้วนั่งลงบนตั่งนุ่มเพื่อสวมเสื้อผ้าให้ก้อนแป้งน้อย จากนั้นก็ใช้มงกุฎทองคำเล็ก ๆ รวบผมให้เขา เมื่อสวมอาภรณ์สีทองทั้งชุดแล้ว เขาก็ดูเปล่งประกายระยิบระยับ น่ารักจนใจเจ็บ
เพิ่งสวมเสื้อผ้าให้ก้อนแป้งน้อยเสร็จ ถัวป๋าจื่อก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร พ่อบ้านจวนอ๋องนำแถวสาวใช้ที่ถืออาหารเดินเรียงแถวขึ้นมาตามบันได
พ่อบ้านจัดให้สาวใช้วางอาหารลงบนโต๊ะหยกกลางแจ้งเรียบร้อยแล้ว จึงเข้ามาเชิญหมิงเป่ยเหลียง “ท่านอ๋อง อาหารเตรียมพร้อมแล้ว เชิญเสวยพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม” หมิงเป่ยเหลียงขานรับเสียงเรียบ มือหนึ่งอุ้มก้อนแป้งน้อย ส่วนอีกมือก็คว้ามือถัวป๋าจื่ออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเดินไปยังโต๊ะเก้าอี้
“นี่ ท่านอ๋อง จับมือข้าอยู่เช่นนี้คงไม่ดีนักกระมัง พวกเราไม่ได้สนิทกันสักหน่อย” ถัวป๋าจื่อบิดมือไปมา ถูกจับมืออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ นางอดหน้าแดงไม่ได้จริง ๆ
“มีลูกด้วยกันแล้ว ยังจะไม่สนิทอีกหรือ” หมิงเป่ยเหลียงกดนางให้นั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนโบกมือให้พ่อบ้านและสาวใช้ถอยออกไป “ที่นี่ไม่ต้องให้พวกเจ้าปรนนิบัติ”
พ่อบ้านรับคำ แล้วพาสาวใช้ลงไป
“เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะ” ถัวป๋าจื่อคิดว่าตนคงหูฝาด จึงย้ำชัด ๆ “ท่านอ๋อง นี่คือลูกของท่าน ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลยแม้แต่น้อย!”
“เมื่อสามปีก่อน เจ้าเคยไปเขาหลิงซานเผิงโจวหรือไม่” หมิงเป่ยเหลียงถามเสียงเรียบ พลางส่งก้อนแป้งน้อยให้นางอีกครั้ง
มือที่ถัวป๋าจื่อยื่นไปรับก้อนแป้งน้อยชะงักงัน ความเจ็บปวดวาบผ่านหัวใจ ทว่านางก็กลับมามีสีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว แล้วตอบเสียงเรียบเช่นกันว่า “ไม่เคยไป”
หมิงเป่ยเหลียงขานรับ “อ้อ” เบา ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยากจะหยั่งความหมาย
ถัวป๋าจื่อหมดความอยากอาหารขึ้นมาทันที นางส่งก้อนแป้งน้อยคืนให้หมิงเป่ยเหลียง ลุกขึ้นกล่าวลา “ท่านอ๋องรับปากเมื่อคืนว่าจะปล่อยข้าไป ข้าขอตัวลาเดี๋ยวนี้”
กล่าวจบ นางก็ไม่สนว่าหมิงเป่ยเหลียงจะอนุญาตหรือไม่ สีหน้ายังคงปกติ แต่เดินฉับไว ไม่เปิดโอกาสให้เขารั้งนางไว้
เขาหลิงซานเผิงโจวคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นหลังนางทะลุมิติมา นางไม่อยากเอ่ยถึงมันอย่างยิ่ง
ส่วนหมิงเป่ยเหลียง ต่อไปนางคงต้องหลบให้ไกล จวนอ๋องอวี้คราวนี้ นางไม่ควรมาเลยจริง ๆ!
“แง…” ทันทีที่เห็นถัวป๋าจื่อจากไป ก้อนแป้งน้อยก็ร้องไห้เสียงดัง น้ำตาสองสายพุ่งพร่างพรู มือทั้งสองคว้าไปทางที่ถัวป๋าจื่อจากไป
“เด็กดี อย่าร้อง พ่อจะพาเจ้าไปหาแม่เร็ว ๆ นี้” หมิงเป่ยเหลียงไม่เคยปลอบใครมาก่อน จึงปลอบลูกชายด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ชวนขัน
จากนั้นเขาก็ตะโกนขึ้นไปในอากาศ “อิ่งอี”
เงาดำสายหนึ่งทะยานมาจากด้านหลังตำหนักเถิงหวังเก๋อ คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น “ท่านอ๋อง”
“คุ้มกันนางกลับบ้านให้ปลอดภัยอย่างลับ ๆ อีกอย่าง ตรวจสอบด้วยว่าเมื่อสามปีก่อนนางเคยไปเขาหลิงซานหรือไม่”
“ขอรับ บ่าวน้อมรับคำสั่ง!”
อิ่งอีหายลับไปอย่างรวดเร็ว
ถัวป๋าจื่อเพิ่งลงจากตำหนักเถิงหวังเก๋อ ก็สบเข้ากับสายตาอาฆาตคู่หนึ่ง เจ้าของสายตาคือฉู่โหรวโหรว
“อย่าคิดว่าเพียงช่วยเหลียงไว้ครั้งใหญ่แล้วจะอยู่ข้างกายเหลียงได้ หลายปีมานี้ข้างกายเขามีเพียงพระชายาอย่างข้าคนเดียว ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าข้ามีตำแหน่งสำคัญเพียงใดในใจเขา!” นางเอ่ยเตือนอย่างวางอำนาจ
“ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้ว จะร้อนตัวไปไย อย่างไรในใจเขาก็มีแต่เจ้า ข้าเองก็ไม่อยากพัวพันกับเขา ข้าเพียงอยากออกจากจวน!” ถัวป๋าจื่อไม่มีอารมณ์จะพูดมาก อยากรีบออกไปจากที่นี่เท่านั้น
“บังอาจ!” ฉู่โหรวโหรวกลับขวางทางนางไว้ “ใครอนุญาตให้เจ้าพูดกับพระชายาเช่นนี้ ข้าคือพระชายาอ๋องอวี้ คุกเข่าลงให้ข้า!”
เมื่อถูกขวางทาง ถัวป๋าจื่อก็ไม่สบอารมณ์ แววตาเย็นเยียบลง “พระชายาอ๋องอวี้ใช่หรือไม่ ข้าช่วยอ๋องอวี้ไว้ครั้งใหญ่ เขาไม่มอบเงินทองตอบแทน ข้าก็ไม่ถือว่าเขาตระหนี่แล้ว แต่นี่เจ้ายังจะให้ข้าคุกเข่าให้เจ้าอีกหรือ”
นางเอียงศีรษะครุ่นคิด “เอาอย่างนี้ ในเมื่อเจ้าเป็นพระชายาของเขา ก็ให้เจ้าตอบแทนข้าแทนเขา แต่คำโบราณว่าไว้ บุญคุณใหญ่หลวงมิอาจตอบแทนด้วยคำขอบคุณ เมื่อเจ้าชี้แนะ ข้ากลับคิดว่าเจ้าควรคุกเข่าให้ข้าสักครั้ง ถือเป็นการขอบคุณข้าเสีย จะได้ไม่ต้องกลัวว่าวันใดข้าอารมณ์ไม่ดีแล้วเอาเรื่องวันนี้ไปพูดออกมา แบบนั้นคงไม่ดีแน่”
ให้นางคุกเข่าหรือ
หญิงผู้นี้ถึงกับกล้าข่มขู่นาง ช่างไม่เห็นทั้งนางและหมิงเป่ยเหลียงอยู่ในสายตาเลย!
“คนมา จับหญิงลอบสังหารผู้นี้ไว้!” ฉู่โหรวโหรวตะโกนเสียงดัง
ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ตั้งข้อหาว่าเป็นมือสังหารแล้วฆ่าทิ้งเสีย หมิงเป่ยเหลียงรู้เข้าก็คงไม่ทำอะไรนาง
องครักษ์พลันกรูกันเข้ามาล้อม
ยิ่งอยากไปก็ยิ่งมีคนขวาง ถัวป๋าจื่อจึงเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง นางจ้องฉู่โหรวโหรวพลางถามยิ้ม ๆ แต่ไม่ยิ้มว่า “ลูกของอ๋องอวี้ไม่ใช่ลูกของเจ้ากระมัง”
สีหน้าฉู่โหรวโหรวเปลี่ยนไป “ท่านอ๋องมีพระชายาเพียงข้าคนเดียว ย่อมเป็นลูกของข้า! เพียงแต่ลูกข้าอาภัพ ร่างกายไม่แข็งแรงตั้งแต่เกิด จึงหลับใหลมาตลอด เพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อเช้านี้เอง!”
“อ้อ เจ้าก็รู้ว่าเขาเพิ่งฟื้นเมื่อเช้านี้” ถัวป๋าจื่อตั้งใจพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน “ได้ยินเสียงลูกร้องไห้แล้ว แต่เจ้าผู้เป็นแม่กลับไม่มีท่าทีรีบร้อนไปดูเลย ชวนให้คนสงสัยว่าเจ้าไม่ใช่แม่เลี้ยงเสียจริง!”
ฉู่โหรวโหรวชะงักไป จริงดังว่า ในฐานะมารดา ลูกป่วยจนหลับใหลไปสามปี เพิ่งฟื้นขึ้นมาแล้วยังร้องไห้อีก แต่นางกลับไม่รีบไปดู กลับมายืนจับมือสังหารอยู่ที่นี่ ย่อมอธิบายได้ยาก
ฉู่โหรวโหรวถลึงตาใส่ถัวป๋าจื่ออย่างเกลียดชัง ก่อนหันหลังวิ่งขึ้นตำหนักเถิงหวังเก๋อทันที ท่าทางร้อนรนราวกับไฟลนก้น ทำเอาถัวป๋าจื่อแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ทว่าตอนนี้นางไม่มีอารมณ์หัวเราะ จึงหันไปพูดเสียงดังกับคนอื่น ๆ ว่า “ข้าคือแขกคนสำคัญของท่านอ๋อง พวกเจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่าท่านอ๋องมีฝีมือเพียงใด หากมิใช่เขาเชิญข้ามา ข้าคงลงมาจากตำหนักเถิงหวังเก๋อไม่ได้”
องครักษ์ทุกคนเห็นว่ามีเหตุผล ต่างลังเลว่าจะลงมือจับนางดีหรือไม่ แต่เพียงลังเลอยู่ครู่เดียว ถัวป๋าจื่อก็หายลับไปแล้ว
ทันทีที่ออกจากจวนอ๋องอวี้ ถัวป๋าจื่อก็รู้สึกว่ามีคนตามนางอยู่ นางอ้อมไปอ้อมมาอยู่หลายหนก็สลัดคนผู้นั้นไม่หลุด ต่อมาพอสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงวางใจกลับบ้าน
“ลูกนอกคอกก็คือลูกนอกคอก โตแค่ไหนก็ไม่มีทางเหมือนคนตระกูลถัวป๋าของเรา!” เพิ่งมาถึงหน้าประตูบ้าน ก็ได้ยินเสียงหยิ่งผยองและไม่เห็นใครอยู่ในสายตาดังมาจากข้างใน
ถัวป๋าจื่อขมวดคิ้ว ใครกันกล้ามาหาเรื่องถึงบ้านแต่เช้าตรู่
นางรวบชายกระโปรงแล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปในลานบ้าน ก็เห็นแม่นมหลี่ซึ่งกำลังซักเสื้อผ้าอยู่ในลาน จ้องเข้าไปในห้องด้วยความกระวนกระวาย
พอเห็นถัวป๋าจื่อกลับมา แม่นมหลี่ก็ราวกับได้หลักยึด รีบตรงเข้ามาหา “อาจื่อ ในที่สุดเจ้าก็กลับมา เมื่อคืนเจ้าไปอยู่ที่ไหนมาทั้งคืน นายท่านรอเจ้าอยู่ในห้องตลอดคืน ฮูหยินกับน้องชายเจ้าก็เป็นห่วงตลอดคืนเช่นกัน!”
ถัวป๋าจื่อรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่กลับถามเพียงว่า “ข้างในเกิดอะไรขึ้น”
“คุณหนูรองน่ะสิ” แม่นมหลี่ตอบ “องค์ชายสามฟื้นแล้ว องค์ชายสามช่างมีน้ำใจนัก พอฟื้นขึ้นมาก็ถามถึงอาจื่อ ตระกูลถัวป๋ารู้เรื่องนี้เข้า จึงส่งคุณหนูรองมารับเจ้า นายท่าน และฮูหยินกลับบ้าน”