ชายาคนโปรดของเทพราชัน

ตอนที่ 4 ไร้พรสวรรค์ผู้ยังไม่เปิดเนตรสวรรค์

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

องค์ชายสามหรือ?

เอ่อ ถ้าไม่พูดถึงนางก็คงเกือบลืมไปแล้ว ร่างเดิมของนางมีสัญญาหมั้นหมายกับองค์ชายสาม เดิมทีเมื่อผ่านพิธีปักปิ่นแล้วก็จะถูกไปรับตัวเข้าวัง

ทว่าเมื่อห้าปีก่อน องค์ชายสามเดินทางไปปราบแดนหนานฮวง แม้จะคว้าชัยชนะมาได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไม่ฟื้น งานแต่งของทั้งสองจึงไม่มีใครกล่าวถึงอีก

โลกแห่งนี้เต็มไปด้วยปีศาจและมาร ผู้ปราบปีศาจเป็นอาชีพที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง ผู้ที่จะเป็นผู้ปราบปีศาจได้จำต้องเปิดเนตรสวรรค์เสียก่อน เมื่อเปิดเนตรสวรรค์แล้วจึงจะจำแนกมนุษย์กับปีศาจได้

แต่ผู้ปราบปีศาจยังไม่ใช่ผู้ที่เก่งกาจที่สุด ผู้ที่เก่งกาจที่สุดคือผู้ทำพันธสัญญากับปีศาจ ผู้ปราบปีศาจทำได้เพียงกำราบปีศาจและมาร ส่วนผู้ทำพันธสัญญากับปีศาจสามารถรับปีศาจและมารมาเป็นสัตว์เลี้ยงส่วนตัว ให้พวกมันเชื่อฟังคำสั่งของตนได้

ใช่ว่าผู้ปราบปีศาจทุกคนที่เปิดเนตรสวรรค์แล้วจะเป็นผู้ทำพันธสัญญากับปีศาจได้

ในแคว้นเทียนหมิง มีเพียงผู้ที่มีสายเลือดตระกูลถัวป๋าหรือตระกูลเซวียนหยวนเท่านั้นที่มีโอกาสเป็นผู้ทำพันธสัญญากับปีศาจ

ดังนั้นตระกูลถัวป๋าและตระกูลเซวียนหยวนจึงมีฐานะสูงส่งในแคว้นเทียนหมิง แต่ถัวป๋าจื่อออกจากตระกูลถัวป๋าเมื่ออายุสิบห้าปีแล้ว เนตรสวรรค์ก็ยังไม่เปิด ตระกูลถัวป๋าจึงเห็นนางเป็นคนไร้ค่า เป็นความอัปยศของตระกูล

ยิ่งองค์ชายสามบาดเจ็บจนหมดสติ หมอหลวงในตอนนั้นยังกล่าวว่าโอกาสฟื้นแทบเป็นศูนย์ อีกทั้งเมื่อห้าปีก่อน ถัวป๋าอี้ผู้เป็นบิดาต่อสู้เพื่อปกป้องตระกูล จนถูกปีศาจพยัคฆ์ดูดกลืนหยางชี่ ทำให้พลังบำเพ็ญทั้งชีวิตพังทลาย

ครอบครัวสายหลักของพวกเขาถูกตระกูลทอดทิ้งโดยสิ้นเชิง บิดาจึงสละตำแหน่งประมุขตระกูลให้ถัวป๋าอ้าวในเวลาต่อมา ร่างเดิมก็ตั้งครรภ์ขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป ถัวป๋าอี้กลัวว่าหากตระกูลรู้เรื่องนี้ นางจะถูกทำร้ายหนักกว่าเดิม ท้ายที่สุดจึงพาภรรยาและลูกออกจากตระกูลถัวป๋า

“องค์ชายสามฟื้นแล้ว ดูเหมือนสวรรค์จะยังมีตา!” แม่นมหลี่พึมพำ รู้สึกว่าชีวิตอันยากลำบากของถัวป๋าจื่อคงสิ้นสุดลงเสียที

ถัวป๋าจื่อกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ทั้งยังไม่มีความรู้สึกต่อองค์ชายสาม และยิ่งไม่อยากแต่งเข้าราชวงศ์ไปถูกพันธนาการด้วยกฎเกณฑ์มากมาย

ส่วนตระกูลถัวป๋านั่น ปีศาจพยัคฆ์ตนนั้นเป็นถัวป๋าอ้าวผู้เป็นอารองที่ไปยั่วโมโห บิดาของนางจึงต้องสูญเสียพลังบำเพ็ญ หลังจากนั้นยังเป็นฝ่ายยกตำแหน่งประมุขตระกูลให้ถัวป๋าอ้าวเอง

แต่ถัวป๋าอ้าวไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณ หลังได้ตำแหน่งประมุขไปแล้ว ยังลอบกดขี่ครอบครัวสายหลักของพวกเขาอยู่ตลอด

ตอนนี้จะมารับพวกเขากลับไป ก็ยังไม่ยอมมาด้วยตัวเอง ทั้งไม่ส่งบุรุษในตระกูลมาสักคน กลับส่งถัวป๋าเหยาผู้เป็นบุตรสาวที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตามาแทน

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายดูแคลนครอบครัวสายหลักของพวกนาง หากกลับไปกับนางจริง ๆ ต่อไปคนในตระกูลถัวป๋าคงเห็นว่าทุกคนสามารถมารังแกพวกเขาได้

“เหยาหย่า เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ต้องพูดถึงว่ามู่มู่เป็นลูกชายของข้า เจ้าเองก็เป็นคุณหนูรองแห่งตระกูลถัวป๋า พูดเช่นนี้ไม่รู้สึกว่าทำให้ตนเองเสื่อมเสียบ้างหรือ” เสียงของถัวป๋าอี้ดังมาจากในห้อง ทั้งผิดหวังและโกรธเคือง “ข้าออกจากตระกูลถัวป๋าไปเพียงไม่กี่ปี เหตุใดบิดาของเจ้าจึงสั่งสอนเจ้าจนเป็นเช่นนี้!”

“ข้าทำให้ตนเองเสื่อมเสียตรงไหน” ถัวป๋าเหยาแค่นหัวเราะอย่างหยิ่งยโส ไร้มารยาทยิ่งนัก “ที่ข้าเรียกท่านว่าท่านลุงใหญ่ก็ถือว่าไว้หน้าท่านแล้ว คนไร้ค่าของตระกูลถัวป๋าอย่างท่าน ไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนข้า!”

“เจ้า!” ถัวป๋าอี้เจ็บแปลบที่หัวใจด้วยความโกรธ ยกมือกุมอก แทบจะหมดสติไป

“นายท่าน...” ซูเตี๋ยรีบประคองถัวป๋าอี้ไว้ ก่อนเงยหน้าจ้องถัวป๋าเหยาอย่างโกรธเคืองไม่แพ้กัน “ท่านลุงใหญ่ของเจ้ากลายเป็นเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องตระกูลถัวป๋า เจ้าไม่เคารพเขาก็แล้วไปเถิด เหตุใดจึงพูดจาเช่นนี้!”

ถัวป๋ามู่วัยแปดขวบยืนอยู่ตรงหน้าบิดามารดา มือเล็กทั้งสองกำแน่น เขาจ้องถัวป๋าเหยาเขม็งแล้วตวาดว่า “หญิงชั่ว บ้านข้าไม่ต้อนรับเจ้า ไปเสีย! ไป!”

“ไอ้เด็กสารเลว กล้าด่าข้าหรือ!” ถัวป๋าเหยาก้าวเข้าไป หมายจะตบถัวป๋ามู่

สีหน้าถัวป๋าจื่อเย็นเยียบ นางยกอ่างไม้ที่ใช้ซักเสื้อผ้าขึ้น เดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้อง แล้วสาดน้ำใส่ถัวป๋าเหยาโดยตรง...

“กรี๊ด!” ถัวป๋าเหยาร้องลั่น กระโดดตัวลอย แต่ก็ช้าไป น้ำในอ่างสาดใส่เต็มหน้า นางเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับไก่ตกน้ำ ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง

ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาในตอนนี้ไม่สุขสบายเหมือนตอนอยู่ในตระกูลถัวป๋า ปกติต้องลงมือทำงานบ้านกันเอง น้ำในอ่างซักผ้าจึงไม่สะอาดนัก

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ที่แท้บ้านเรามีแขกด้วยหรือ ลูกกำลังจะเอาน้ำมาถูพื้นพอดี” ถัวป๋าจื่อกะพริบตากลมใสไร้พิษภัย มองถัวป๋าเหยา

ถัวป๋าเหยาเช็ดน้ำบนใบหน้า พอเห็นว่าเป็นถัวป๋าจื่อก็เดือดดาล “ถัวป๋าจื่อ เจ้ามันคนไร้ค่าที่เนตรสวรรค์ยังไม่เปิด จงใจใช่ไหม!”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ น้ำซักผ้าอาจจะสกปรกไปสักหน่อย แต่ข้าคิดว่าไม่ควรทิ้งให้เสียเปล่า เดิมทีข้าจะเอาไปถูพื้นจริง ๆ” ถัวป๋าจื่อจงใจย้ำว่านั่นเป็นน้ำที่ใช้ซักเสื้อผ้า

“อะไรนะ น้ำซักผ้า!” ถัวป๋าเหยาสูดกลิ่นบนตัว ราวกับได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจริง ๆ

โตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกสาดน้ำ แถมยังเป็นน้ำสกปรกที่ใช้ซักผ้า นับเป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง

“ถัวป๋าจื่อ เจ้ารนหาที่ตาย!” ถัวป๋าเหยาชักกระบี่ออกมาทันที แล้วชี้ไปยังถัวป๋าจื่อ

ถัวป๋าอี้ขยับไปขวางหน้าบุตรสาวโดยไม่รู้ตัว กลัวว่านางจะได้รับอันตราย

การกระทำนั้นทำให้หัวใจของถัวป๋าจื่ออบอุ่นขึ้น บิดาคนนี้มีหน้าตาเหมือนบิดาในชาติก่อนของนางทุกประการ และบิดาในชาติก่อนก็มีสุขภาพไม่ดีเช่นกัน

แต่ไม่ว่าจะเป็นบิดาในชาติก่อนหรือบิดาในตอนนี้ ต่างก็ไม่เคยหลีกหนีความรับผิดชอบของผู้เป็นพ่อเพียงเพราะสุขภาพไม่ดี

ตรงกันข้าม ขอเพียงนางได้รับบาดเจ็บ ไม่ว่าบิดาคนไหนก็จะยืนอยู่ตรงหน้านางเป็นคนแรก พยายามปกป้องนางอย่างสุดความสามารถ ต่อให้ตัวเองต้องเสี่ยงชีวิตก็ไม่สนใจ

“ท่านพ่อวางใจเถิด น้องรองไม่ทำร้ายข้าหรอก” ถัวป๋าจื่อเดินออกมาจากด้านหลังถัวป๋าอี้ ส่งสายตาให้เขาวางใจ ก่อนหันไปเตือนถัวป๋าเหยา “น้องรองรีบกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด อย่างไรก็เป็นถึงคุณหนูรองแห่งตระกูลถัวป๋า ร่างกายนี้จะปล่อยให้บ่าวไพร่เห็นตามใจไม่ได้”

ถัวป๋าเหยาจึงเพิ่งรู้ว่าตอนนี้เป็นฤดูร้อน เสื้อผ้าบนตัวนางบางมาก พอเปียกน้ำก็แนบติดเรือนร่างจนมองเห็นผิวเนื้อ

ถัวป๋าอี้ก้มหน้า นับแต่หลานสาวเปียกน้ำ เขาก็ไม่เคยมองนางอีกเลย

ถัวป๋ามู่ถูกซูเตี๋ยใช้มือปิดตาไว้

แต่ผู้ติดตามชายสองคนที่ถัวป๋าเหยาพามาด้วยกลับไม่มีความสำนึกเช่นนั้น ทั้งคู่จ้องเรือนร่างของถัวป๋าเหยาไม่วางตา แทบจะถลนออกมานอกเบ้า ในใจคิดว่า คุณหนูรองผิวขาวเสียจริง รูปร่างก็งดงาม!

“พวกเจ้า!” ถัวป๋าเหยากอดร่างตัวเอง กระทืบเท้าด้วยความโกรธ “กลับไปแล้วข้าจะควักลูกตาพวกเจ้าออกมาให้หมด! บ่าวหมา ๆ อย่างพวกเจ้า มีสิทธิ์อะไรมามองข้า!”

ผู้ติดตามชายทั้งสองกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนรีบหลับตาลง

“เสื้อผ้า! เอาเสื้อผ้ามาให้ข้า!” ถัวป๋าเหยาตวาดใส่ซูเตี๋ย

ซูเตี๋ยเป็นคนใจดีอยู่แล้ว พอเหลือบมองสามีของตนก็คิดจะไปหาเสื้อผ้าแห้งมาให้ถัวป๋าเหยา

“น้องรอง บ้านข้ายากจน ไม่มีเสื้อผ้าเหลือให้เจ้ายืมหรอก แต่ในลานบ้านของข้ามีผ้าขี้ริ้วสำหรับถูพื้น เอาไปคลุมตัวสักหน่อยได้” ถัวป๋าจื่อชี้ไปยังเสื้อผ้าขาด ๆ ตัวหนึ่งที่พาดอยู่บนฟืนในลานบ้าน

เมื่อซูเตี๋ยได้ยินบุตรสาวพูดเช่นนั้น ก็หยุดขยับ

“เจ้า!” ถัวป๋าเหยาเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ก่อนตวาดใส่ซูเตี๋ยต่อ “หูหนวกหรืออย่างไร ข้าให้เจ้าไปหาเสื้อผ้าสะอาดมาให้ ไม่ได้ยินหรือ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป