“เสื้อผ้าบ้านข้าล้วนไม่มีราคา คุณหนูรองสูงส่งนัก หากอยากสวมเสื้อผ้าของบ้านข้า เกรงว่าเสื้อผ้าของบ้านข้าคงรับไม่ไหว” เดิมทีซูเตี๋ยเพียงฟังคำพูดของบุตรสาว จึงไม่ได้ไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ บัดนี้ถูกถัวป๋าเหยาด่าทอ นางยิ่งไม่คิดจะยกเสื้อผ้าให้อีกแล้ว
ความหมายของคำพูดนี้ก็คือ เสื้อผ้าสะอาดของบ้านข้ามี แต่ไม่ให้เจ้าสวม
ถัวป๋าจื่อพึงพอใจนัก ดูท่ามารดาผู้อ่อนแอบอบบางของนางจะมีนิสัยเด็ดเดี่ยวกว่าบิดาเสียอีก ต่อไปนางก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าหากไม่ได้อยู่ข้างกาย พวกเขาจะถูกรังแกจนโต้ตอบไม่ได้
“น้องรองรังเกียจผ้าที่ใช้เช็ดพื้นว่าสกปรกก็ไม่เป็นไร ไปยืนอยู่กลางลานก็ได้ เสื้อผ้าฤดูร้อนบางนัก พอพระอาทิตย์ขึ้น เจ้ายืนตากแดดสักหนึ่งหรือสองชั่วยาม เสื้อผ้าก็แห้งสนิทแล้ว” ถัวป๋าจื่อเอ่ยแนะนำอย่างมีน้ำใจ
ถัวป๋ามู่ซึ่งไร้เดียงสาอยู่ในเวลานี้เสริมขึ้นว่า “พวกเรารับรองว่าจะไม่มองเจ้า เจ้าไม่ต้องอับอายหรอก เพราะเจ้าขายหน้าไปมากพอแล้ว!”
“พวกเจ้า!” ถัวป๋าเหยาโกรธจนแทบอยากฉีกทึ้งคนทั้งครอบครัว
ถัวป๋าจื่อเตือนอีกครั้ง “หากน้องรองไม่ตากแดด ก็รีบหน่อยเถิด ขณะที่ยังเช้าอยู่ รอถนนหนทางครึกครื้นขึ้นเมื่อไร น้องรองคงได้กลายเป็นคนดังแห่งเมืองหลวงแน่”
“ถัวป๋าจื่อ ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!” ถัวป๋าเหยาครุ่นคิดซ้ำไปมา แต่จนใจที่คิดวิธีดี ๆ ไม่ออก จึงกระทืบเท้าอย่างแรง ก่อนวิ่งออกไปด้วยความจำใจและเอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าขาด ๆ ตัวนั้นอย่างรังเกียจ
มือของนางเกือบแตะเสื้อผ้าขาด ๆ ตัวนั้นแล้ว แต่กลับชะงักไป สุดท้ายก็จำต้องกัดฟันคว้ามันมาคลุมกายอย่างรวดเร็ว แล้วหันหลังพุ่งออกจากลาน
แต่ถัวป๋าจื่อไม่ยอมให้นางหนีไปง่าย ๆ จึงไปขวางนางไว้ตรงประตูลาน
“เจ้าจะทำอะไร?” ถัวป๋าเหยาถามอย่างเดือดดาล
“ถึงท่านพ่อข้าจะไม่ได้เป็นประมุขตระกูลถัวป๋าแล้ว แต่ก็ยังเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลถัวป๋า เป็นท่านลุงแท้ ๆ ของเจ้า เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของบิดาเจ้า หากอยากให้พวกเรากลับไป ก็ให้บิดาเจ้ามาเชิญด้วยตนเอง” ถัวป๋าจื่อกล่าวทีละคำ
“ฝันไปเถอะ!” ถัวป๋าเหยาทิ้งคำพูดไว้แล้ววิ่งเร็วกว่าเดิม ผู้ติดตามสองคนก็รีบตามออกไป
ถัวป๋าจื่อตบมือปัดฝุ่นแล้วเดินกลับเข้าห้อง ก็ได้ยินแม่นมหลี่กล่าวว่า “เห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของคุณหนูรองตอนหยิบเสื้อผ้าขาด ๆ แล้วช่างสะใจจริง ๆ”
ซูเตี๋ยกลับเอ่ยด้วยความกังวลอยู่บ้าง “อาจื่อ เจ้าแกล้งนางเช่นนี้ เกรงว่าต่อไปนางจะหาเรื่องเจ้า”
“ไม่แกล้งนาง นางก็หาเรื่องพวกเราอยู่ดี” ถัวป๋าจื่อไม่ใส่ใจ
“เฮ้อ เป็นเพราะบิดาไร้ความสามารถ ทำให้พวกเจ้าต้องพลอยลำบากไปด้วย!” ถัวป๋าอี้กล่าวโทษตนเองอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อยังอยากกลับไปบ้านนั้นหรือ?” ถัวป๋าจื่อดูออกว่าถัวป๋าอี้ยังวางความรับผิดชอบต่อบ้านนั้นไม่ลง แม้นางจะชอบชีวิตในตอนนี้มากกว่า แต่หากบิดาอยากกลับไป นางก็จะสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน ทั้งยังจะช่วยชิงตำแหน่งประมุขตระกูลกลับคืนมาให้ด้วย
“สุดท้ายแล้ว ตระกูลถัวป๋าก็ต้องกลับไป” ถัวป๋าอี้ถอนหายใจ ที่นั่นคือรากเหง้าของเขา ต่อให้ตายก็ต้องตายที่นั่นจึงจะหลับตาลงได้อย่างสงบ “ยังดีที่องค์ชายสามฟื้นแล้ว หากเจ้าได้แต่งเข้าราชวงศ์ ก็ไม่ต้องลำบากไปกับบิดาอีก”
“บุตรสาวไม่รู้สึกลำบากเลย ตรงกันข้าม บุตรสาวมีความสุขมากที่ได้อยู่ข้างกายท่านพ่อ” ถัวป๋าจื่อเอ่ยความในใจ นางนับบิดามารดาและน้องชายเป็นครอบครัวแท้ ๆ ของตนมานานแล้ว การได้อยู่กับคนในครอบครัว ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ก็ล้วนเป็นความสุขที่สุด
ถัวป๋ามู่กล่าวด้วยว่า “มู่เอ๋อร์ก็เหมือนพี่หญิง อยู่กับท่านพ่อท่านแม่แล้วมีความสุขมากเช่นกัน”
ถัวป๋าอี้ยิ้มขื่น คิดเพียงว่าบุตรทั้งสองกำลังปลอบใจตน หัวใจจึงพลันปวดร้าว ยิ่งรู้สึกผิดต่อพวกเขา บุตรทั้งสองช่างรู้ความเหลือเกิน
ซูเตี๋ยกุมมือเขาไว้ ส่งกำลังใจให้เงียบ ๆ เพื่อไม่ให้เขาเอาแต่โทษตนเอง
“จริงสิ อาจื่อ ไก่ที่เลี้ยงไว้ในลานช่วงนี้หายไปหลายตัวอย่างกะทันหัน พวกเราพบขนไก่กับเลือดจำนวนมากแถวเล้าไก่” แม่นมหลี่ตบต้นขาฉาด พลางนึกถึงเรื่องสำคัญนี้ขึ้นมาได้
“หรือว่าจะเป็นปีศาจ?” ถัวป๋าอี้ถามอย่างสงสัย
“ไม่ว่าจะเป็นปีศาจหรือคน คืนนี้ข้าไปดูให้รู้กัน” ถัวป๋าจื่อกล่าว
“อาจื่อ...” ซูเตี๋ยไม่ค่อยวางใจ
“พี่หญิง มู่มู่จะไปกับท่านด้วย” ถัวป๋ามู่ตัวน้อยมีความกล้าหาญเกินวัย เขาคิดว่าปล่อยให้พี่หญิงเผชิญอันตรายเพียงลำพังไม่ได้ จึงต้องตามไปช่วย
ถัวป๋าจื่อจิ้มจมูกเขาเบา ๆ “อยู่บ้านเป็นเด็กดี คอยอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อท่านแม่ หากเป็นปีศาจจริง พี่หญิงจะจับกลับมาให้เจ้าเล่นเป็นของเล่น”
พูดจบ นางก็เงยหน้ามองบิดามารดา “ท่านพ่อ ท่านแม่ ไม่ต้องเป็นห่วง บุตรสาวมีวิธีของตนเอง”
เมื่อเห็นแววตาสดใสมีชีวิตชีวาของนาง ถัวป๋าอี้กับซูเตี๋ยก็เชื่อนางอย่างไม่รู้ตัว พูดไปแล้ว บุตรสาวคนนี้ก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนหลังฟื้นจากการคลอดยากเมื่อสามปีก่อน
ก่อนหน้านี้ ตอนครอบครัวย้ายออกจากตระกูลถัวป๋า ถัวป๋าอี้ไม่ได้นำเงินจากบ้านมาแม้แต่แดงเดียว ทั้งครอบครัวจึงได้แต่อาศัยอยู่ในบ้านทรุดโทรม ชีวิตความเป็นอยู่แร้นแค้น
หลังถัวป๋าจื่อฟื้นขึ้นมา ก็ไม่รู้ไปได้วิธีหาเงินมาจากไหน นางมีหนทางหาเงินเป็นของตนเองอยู่เสมอ ชีวิตของทั้งครอบครัวจึงดีขึ้น ทั้งยังซื้อเรือนชั้นเดียวหลังนี้ได้
หลายปีมานี้ นางยังเป็นคนปรุงยาเพื่อบำรุงร่างกายให้ถัวป๋าอี้ มิฉะนั้นร่างกายของเขาคงทรุดโทรมไปนานแล้ว
หลังกลับไป ถัวป๋าเหยาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปหาถัวป๋าอ้าว นางร้องไห้สะอึกสะอื้น เล่าเรื่องความคับข้องใจที่ได้รับจากถัวป๋าจื่ออย่างบิดเบือนเติมแต่ง “ท่านพ่อ ลูกขายหน้าจนหมดสิ้นแล้ว ต่อไปลูกไม่กล้าออกจากบ้านอีกแล้ว... ฮือ ๆ...”
“เด็กสาวไร้ค่าแม้แต่เนตรสวรรค์ยังไม่เปิด กล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” เมื่อถัวป๋าอ้าวเห็นบุตรสาวสุดที่รักถูกรังแกจนเป็นเช่นนี้ ก็เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
“นางยังให้ท่านพ่อไปเชิญพวกเขาด้วยตนเอง มิฉะนั้นพวกเขาจะไม่กลับมา!” ถัวป๋าเหยาเอ่ยอย่างกังวล “ท่านพ่อ หากถัวป๋าจื่อแต่งกับองค์ชายสามจริง ๆ นางจะบังคับให้ท่านพ่อสละตำแหน่งประมุขตระกูลด้วยหรือไม่?”
สีหน้าของถัวป๋าอ้าวพลันเปลี่ยนไป สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคือตำแหน่งประมุขตระกูล แล้วเขาจะยอมสละได้อย่างไร “ก็แค่คนไร้ค่าที่ยังเปิดเนตรสวรรค์ไม่ได้ องค์ชายสามฟื้นแล้วจะทำอะไรได้? ในเมื่อนางอยากให้ข้าไปเชิญด้วยตนเอง เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปรับพวกเขากลับมาเอง แต่จะได้แต่งกับองค์ชายสามหรือไม่ ก็ต้องดูว่านางมีวาสนาพอหรือเปล่า!”
ถัวป๋าเหยาลอบยินดี นางรู้อยู่แล้วว่าบิดาหวาดระแวงบ้านใหญ่ เพียงยุแยงเติมเชื้อไฟ บิดาก็ไม่มีวันปล่อยให้คนบ้านใหญ่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่
รอให้ถัวป๋าจื่อถูกองค์ชายสามถอนหมั้นเมื่อไร ชีวิตของนางก็จะอยู่ในกำมือนาง ถึงเวลานั้นต้องชำระแค้นวันนี้ให้ได้ ถัวป๋าจื่อ รอถูกทรมานเสียเถอะ!
ยามจื่อ ถัวป๋าจื่อซึ่งนอนหลับพักผิวไปแล้วตื่นขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน ยกเก้าอี้มานั่งเฝ้าหน้าต่าง รอให้เหยื่อมาติดกับ
ไม่นานนักก็มีเสียงดังมาจากนอกแนวรั้ว ถัวป๋าจื่อแอบชะโงกหน้าออกไปมอง ก็เห็นพังพอนตัวหนึ่งปีนข้ามกำแพงมาแล้วตกลงตรงหน้าแนวรั้ว ก่อนแปลงร่างเป็นมนุษย์
“หึ เป็นปีศาจที่กินไก่ของฉันจริง ๆ ด้วย!” ถัวป๋าจื่อกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ยาที่นางกำลังจะปรุงขาดตัวยาสำคัญอยู่พอดี ตัวยานั้นก็คือซากศพของปีศาจ พังพอนตัวนี้มาหาถึงที่ ช่างเหมาะเจาะเสียจริง
พังพอนตัวนั้นระแวดระวังตัวเช่นกัน ขณะที่กำลังจะก้าวข้ามแนวรั้ว จู่ ๆ มันก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงรีบคืนร่างเดิม กระโดดข้ามกำแพงแล้วหนีไปไกล