หลี่หวยเต๋อมองเหออวี่จู้ด้วยความสนใจ
ความภักดีที่ไม่ถึงที่สุด ก็เท่ากับไม่ภักดีเลย
ประโยคนี้พูดได้ดีจริง ๆ!
เหออวี่จู้กำลังจะอธิบายเรื่องไฝ แต่หลี่หวยเต๋อยกมือห้ามไว้ก่อน
“พอได้แล้ว พวกนายสองคนเลิกเถียงกัน
จู้จื่อ วันนี้นายเถียงเก่งจริง ๆ นะ”
เหออวี่จู้ยิ้มแหย ๆ
“ผู้อำนวยการ ก็เพราะสวี่ต้าหมาวตีจนผมโมโหน่ะสิ ผมเป็นฝ่ายถูกทำร้ายนะ กระต่ายจนตรอกยังแว้งกัดได้เลย”
ผู้อำนวยการหลี่เห็นท่าทางหน้าด้านของเหออวี่จู้ ก็คร้านจะเถียงด้วยแล้ว
“เอาละ
เอาอย่างนี้ เรื่องของต้าหมาวก็จบแค่นี้
ให้หยุดงานหนึ่งสัปดาห์ ไปหาหมอแล้วพักรักษาตัวให้ดี”
สวี่ต้าหมาวได้ยินแล้วถึงกับอึ้ง ตัวเองโดนซ้อมจนสภาพเป็นแบบนี้ แต่เรื่องกลับจบแค่นี้ แถมยังให้กลับไปพักรักษาตัวอีกงั้นเหรอ?
เขากำลังจะอธิบายเพิ่มอีกสองประโยค แต่พอเห็นสายตาเปี่ยมความหมายของผู้อำนวยการหลี่ ก็รีบก้มหน้าลงทันที ผู้อำนวยการหลี่สงสัยเขาแล้ว จะยื้อเรื่องต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงยิ่งซวยกว่าเดิม
“ครับ ผู้อำนวยการ ผมจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
พูดจบสวี่ต้าหมาวก็รีบเดินกะโผลกกะเผลกออกจากโรงอาหารไป
ส่วนผู้อำนวยการหลี่หันมามองเหออวี่จู้แล้วพูดว่า
“จู้จื่อ ช่วงนี้โรงงานงานยุ่ง แถมยังมีงานเลี้ยงรับรองอีกเยอะ ขาดนายไม่ได้หรอก
ฉันดูแล้วแผลนายก็ไม่ได้หนักอะไร วันนี้ให้หยุดงานก็แล้วกัน
พักสักครึ่งวัน พรุ่งนี้มาทำงานตามปกติ ตกลงไหม?”
เหออวี่จู้รู้จักพอเมื่อได้ประโยชน์แล้ว
“ไม่มีปัญหาครับ ในฐานะคนคนหนึ่งของโรงงานเหล็กกล้า
ผมจะปล่อยให้งานใหญ่ของโรงงานเสียหายไม่ได้”
เห็นเหออวี่จู้รู้เรื่องขนาดนี้ ผู้อำนวยการหลี่ก็หัวเราะเสียงดัง
“งั้นก็รบกวนนายแล้วนะ จู้จื่อ”
เหออวี่จู้ถือโอกาสแสดงความภักดีด้วย
“ไม่ลำบากเลยครับ! ผมก็แค่ทำงานรับใช้ประชาชนภายใต้การนำของผู้อำนวยการหลี่
ถ้าจะพูดถึงคนที่ลำบาก ก็ต้องเป็นผู้อำนวยการหลี่ต่างหากครับ”
ผู้อำนวยการหลี่ได้ยินแบบนั้น ก็คิดว่าเหออวี่จู้อยากมาอยู่ฝ่ายตัวเองหรือเปล่า?
แต่ดูจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขา หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดไปเอง?
จึงลองหยั่งเชิงอีกประโยค
“ดี จู้จื่อ ฉันก็ไม่อยากให้พนักงานเก่าแก่ของโรงงานต้องทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจ
นายทำงานทั้งที่บาดเจ็บอยู่
เอาอย่างนี้ เดือนนี้เพิ่มโบนัสให้อีก 20 หยวน ดีไหม?”
เหออวี่จู้รีบก้มหัวขอบคุณอย่างนอบน้อม
“ผู้อำนวยการ คุณเป็นผู้นำที่ใส่ใจคนงานจริง ๆ ครับ
ต่อไปคุณสั่งยังไง ผมก็ทำตามนั้น ไม่มีอิดออดแน่นอน”
เห็นเหออวี่จู้แสดงความภักดีอย่างเปิดเผยขนาดนี้ ผู้อำนวยการหลี่ก็ยิ่งพอใจ
เหออวี่จู้ทำอาหารเก่งเป็นอันดับหนึ่ง ช่วยผู้อำนวยการหยางสร้างสายสัมพันธ์ไว้ตั้งเท่าไร
เมื่อก่อนถ้าตัวเองอยากเชิญเขามาคุมครัว ยังต้องดูอารมณ์เขาเลย ถ้าเขาย้ายมาอยู่ฝ่ายตัวเองจริง ๆ ต่อไปเวลาจัดเลี้ยงรับรองผู้นำก็สะดวกขึ้นเยอะ
แต่จะใจร้อนไม่ได้ ยังไม่รู้ว่าเขาแค่เกิดฮึดขึ้นมาชั่ววูบหรือเปล่า ต้องรอดูผลงานต่อจากนี้ก่อน
ผู้อำนวยการหลี่จึงพูดว่า
“ได้ ฉันเห็นแววในตัวนาย กลับไปพักเถอะ ฉันไปก่อนละ”
พูดจบผู้อำนวยการหลี่ก็ออกจากโรงอาหารไป
หลิวหลานเองก็ยืนอึ้งไปเหมือนกัน
อะไรกันเนี่ย! เมื่อกี้เธออุตส่าห์พยายามอยู่ในห้องทำงานตั้งนาน
ก็แค่อยากให้ผู้อำนวยการหลี่มาช่วยระบายแค้นให้ เลยตามมาที่โรงอาหาร แต่กลับกลายเป็นให้รางวัล เดือนนี้เพิ่มเงินให้ไอ้จู้ทึ่มอีก 20 หยวนงั้นเหรอ?
เมื่อกี้เธอทำถึงขนาดนั้น ยังได้แค่ 10 หยวนเอง!!
หลิวหลานแค่นเสียงแล้วหันไปตามเขาทันที
เหออวี่จู้ไม่สนใจหลิวหลาน วันนี้เขาเลิกงานก่อนได้ ก็รีบเดินไปล้างมือที่อ่าง
หม่าเสี่ยวหัวค่อย ๆ ย่องเข้ามาใกล้
“อาจารย์ วางใจได้เลยครับ ขอแค่อาจารย์ไม่สวมเขาให้ผม ผมภักดีกับอาจารย์แน่นอน!”
มือของเหออวี่จู้กระตุกไปนิด เขามองหม่าเสี่ยวหัวอย่างจนใจ
ใครว่าเจ้าหม่าเสี่ยวหัวซื่อกัน ถึงกับกล้าล้ออาจารย์แบบนี้แล้ว กลับตาลปัตรไปหมด!
เหออวี่จู้จึงพูดเสียงขรึม
“ไสหัวไป นายมีเมียแล้วหรือไง ถึงกลัวโดนสวมเขา?”
หม่าเสี่ยวหัวยิ้มแหย ๆ แล้วรีบยื่นผ้าขนหนูให้
“ตอนนี้ยังไม่มีครับ แต่ต่อไปต้องมีแน่”
เหออวี่จู้รับผ้าขนหนูมาเช็ดมือ แล้วพูดอย่างมีเลศนัย
“ได้ ตอนแรกอาจารย์ก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นหรอก แต่ไหน ๆ ก็พูดกันถึงขนาดนี้แล้ว
ตอนแต่งงานก็บอกอาจารย์สักคำ ฉันจะไปร่วมงานแต่งของนายด้วยตัวเอง!
ถึงตอนนั้นก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ! ถ้าทำได้ดี ฉันจะสอนนายผัดอาหาร!”
พูดจบเหออวี่จู้ก็โยนผ้าขนหนูใส่มือหม่าเสี่ยวหัว แล้วเดินออกไปทางประตูโรงงาน
หม่าเสี่ยวหัวฟังแล้วงงไปเลย ไปร่วมงานแต่งด้วยตัวเอง? ทำตัวดี ๆ? หรือว่าอาจารย์หมายถึงอย่างที่เขาคิด? เขารีบเงยหน้าตะโกนเรียก
“อาจารย์! อาจารย์!”
เหออวี่จู้ไม่สนใจเสียงเรียกของหม่าเสี่ยวหัว แล้วเดินจากไปเลย
ระหว่างเดินออกจากโรงงาน เหออวี่จู้รู้สึกว่าตัวเองควรหาเมียสักคนแล้ว
บ้านก็ไม่มีใครจัดการ ฉินหวยหรูแค่เล่นละคร บ้านของเขารกอย่างกับคอกหมู
ตัวเขาเองก็ขี้เกียจ ถ้าต้องคอยทำความสะอาดบ้านทุกวัน เขาคงไม่อยากขยับตัวแน่
ตอนนี้ปี 1966 ถ้าจะแต่งงาน เวลานี้ช่างน่าอึดอัดจริง ๆ
ฉินหวยหรูไม่อยู่ในตัวเลือก จะให้เดินซ้ำรอยไอ้จู้ทึ่มไปตลอดหรือไง!
อวี๋ลี่แต่งงานกับเหยียนเจี่ยเฉิงไปแล้ว
ส่วนฉินจิงหรูเมื่อไม่นานมานี้ก็ไปจดทะเบียนกับสวี่ต้าหมาวแล้ว
ยิ่งหร่านชิวเยี่ยไม่ต้องพูดถึง เลิกกันตั้งแต่ก่อนหน้านี้อีก
สิบปีนี้ เธอเองก็มีปัญหาให้ปวดหัวไม่น้อย
ในเรื่องเดิมตอนนี้ก็เหลือแค่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสาวงามประจำโรงงานอย่างอวี๋ไห่ถัง
ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งไปพัวพันกับสวี่ต้าหมาวอยู่พักหนึ่งในลานบ้าน
แถมอวี๋ไห่ถังยังชอบหาเรื่องวุ่นวาย สิบปีนี้เธอไม่เคยอยู่นิ่งเลย
ด้วยนิสัยของอวี๋ไห่ถัง คงยากที่เธอจะยอมปรนนิบัติเขาทุกวัน
ในเนื้อเรื่องก็ไม่มีสาวสวยคนอื่นแล้ว หวยฮวากับเสี่ยวตังกำลังเรียนประถมเอง
ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ถ้าเขาทะลุมิติมาช้ากว่านี้อีกสักสิบกว่าปีก็อาจจะยังพอมีหวัง
แต่ตอนนี้เขารอไม่ไหวแล้ว
ตอนเดินออกจากประตูโรงงาน จู่ ๆ เขาก็นึกถึงละครอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา
ในเรื่องใต้ประตูเจิ้งหยางเหมือนจะมีหานชุนเยี่ยนด้วยนี่นา
หน้าตาเธอเหมือนโหลวเสี่ยวเอ๋อเปี๊ยบ ถ้าได้แต่งเธอกลับไปอยู่ลานบ้าน คงสนุกน่าดู
ปี 1966 ลองคำนวณดูตอนนี้เธอน่าจะอายุ 19 หรือ 20 พอดี
เป็นวัยแต่งงานที่เหมาะเลย ไม่รู้ว่าโลกนี้มีเธออยู่ไหม
เหออวี่จู้กลับมาที่ลานบ้าน แล้วเดินไปทางประตูเจิ้งหยาง
เดินไปได้ 5 นาที เขาถึงนึกขึ้นได้จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ที่นี่อยู่ไกลจากประตูเจิ้งหยางมาก ระยะทางเป็นเส้นตรงก็ประมาณ 4 กิโลเมตร เดินไปคงไม่ทันแล้ว
แถมในยุคนี้ถ้ารอรถเมล์ ก็รอไปเถอะ รอจนไม่รู้เมื่อไรจะได้ขึ้น
เขาจึงเรียกคนลากรถเข็นข้างทางแล้วขึ้นไปนั่ง
“ไป ส่งฉันที่ประตูเจิ้งหยางที”
คนลากรถมองเขาแล้วบอกว่า
“1 เหมา!”
เหออวี่จู้ไม่ได้ต่อราคา
“ได้ ไปกันเลย”
รถเข็นโยกเยกไปมาตลอดทาง ถึงจะไม่ได้เร็วกว่าการเดินมากนัก แค่ความเร็วประมาณคนวิ่งเหยาะ ๆ ทั่วไป แต่อย่างน้อยก็ประหยัดแรง ไม่ต้องเดินเอง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงแถวประตูเจิ้งหยาง
เหออวี่จู้ควักเงิน 1 เหมาออกจากกระเป๋าส่งให้คนลากรถ
จากนั้นก็เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวประตูเจิ้งหยาง
เขาเดินวนอยู่รอบใหญ่ อยากลองหาตัวละครในเรื่องดู
ไม่ว่าจะเป็นหานชุนหมิง คุณปู่กวน หรือเจ้าลิงเก็บของเก่า
ขอแค่หาเจอสักคน ก็แปลว่าหานชุนเยี่ยนมีตัวตนอยู่
ไม่นานนัก เขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งที่แผงหมากรุก หน้าตาคล้ายเหอชิงชิงถึง 9 ส่วน เขาจึงเดินไปยืนเงียบ ๆ ตรงรอบนอกของกลุ่มคน ฟังพวกเขาคุยกัน
ไม่นานก็ได้ยินชายชราคนหนึ่งพูดว่า
“คุณปู่กวน เดินแบบนี้ไม่ถูกนะ ต้องเดินม้าสิ!”
เหออวี่จู้มั่นใจแล้วว่าเป็นผู้บัญชาการเก้าประตู
เขาจึงไม่ดูหมากรุกต่อ หันหลังเดินไปอีกทาง
เขาเดินไปถามกลุ่มคุณป้าที่กำลังนั่งตากแดดเย็บพื้นรองเท้า
“สวัสดีครับคุณป้า แม่สื่อแถวประตูเจิ้งหยาง คนไหนดังที่สุดครับ?”
คุณป้าร่างท้วมคนหนึ่งรีบยิ้มร่าพูดขึ้นมา
“พ่อหนุ่ม ถูกใจใครเข้าแล้วล่ะ? บอกป้ามาสิ ไม่ต้องไปหาแม่สื่อหรอก ป้าแนะนำให้ได้”
เหออวี่จู้รีบบอกว่า
“ผมยังไม่รู้จักใครเลยครับ แค่อยากหาแม่สื่อช่วยแนะนำคู่ให้”
คุณป้าร่างท้วมไม่ได้ยินเรื่องซุบซิบที่อยากฟัง จึงชี้ไปทางตะวันออกแล้วพูดว่า
“ไปที่ตรอกเยียนจือ บ้านเลขที่ 34 สิ ข้างในมีแม่สื่อหวัง เป็นคนดังที่สุดในละแวกนี้แล้ว”
เหออวี่จู้พยักหน้า
“ได้ครับ ขอบคุณนะครับ”
เมื่อไปถึงตรอกเยียนจือ เขาก็ไล่หาบ้านตามเลขที่ทีละหลัง
บ้านเลขที่ 34 เป็นลานบ้านสองชั้น พอเดินไปถึงหน้าประตูก็ถูกกลุ่มคุณป้าที่กำลังคุยกันขวางไว้
“เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่ลานบ้านเรา?”
เหออวี่จู้ตอบตรง ๆ
“แม่สื่อหวังอยู่ที่นี่ไหมครับ? ผมอยากให้ช่วยแนะนำคู่ให้หน่อย”
คุณป้าคนหนึ่งรีบลุกขึ้นยืน
“มาสิ ๆ พ่อหนุ่ม ฉันนี่แหละแม่สื่อหวัง คุยกันในบ้านเถอะ”
พูดจบเธอก็พาเหออวี่จู้เข้าไปในห้องปีกตะวันออกของลานด้านหลัง พอเข้าประตูมาแม่สื่อหวังก็ถามทันที
“พ่อหนุ่ม อยากได้ผู้หญิงแบบไหน เล่าให้ฉันฟังสิ
ไม่ใช่แค่แถวประตูเจิ้งหยางหรอก ทั้งเขตตงเฉิงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ฉันไม่รู้จัก”
เหออวี่จู้รีบบอกว่า
“รู้จักตระกูลหานไหมครับ? บ้านเขามีลูกสาวชื่อหานชุนเยี่ยน
ผมเห็นเธอจากไกล ๆ แค่ครั้งเดียวก็ถูกใจแล้ว
อยากให้คุณป้าช่วยไปทาบทามให้หน่อยครับ”
แม่สื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร
“ที่เธอพูดถึงคือลูกสาวคนที่สี่ของบ้านหาน บ้านเลขที่ 37 ตรอกเฉ่าฉาง หานชุนเยี่ยนใช่ไหม
เธอถึงวัยแต่งงานแล้วจริง ๆ
แต่พ่อหนุ่ม ฉันขอบอกไว้ก่อนว่าครอบครัวเธอลำบากมาก
ตอนภัยพิบัติธรรมชาติสามปี เกือบอดตายกันทั้งบ้าน
บ้านหานมีแม่อยู่คนเดียว มีลูกชายสามคน ลูกสาวสองคน
หานชุนเยี่ยนเป็นลูกสาวคนที่สอง
ยังมีน้องชายอีกคน
ว่าแต่ทางบ้านเธอเป็นยังไงบ้าง ลองคิดให้ดีนะ”
เหออวี่จู้ตบอกตัวเองแล้วพูดว่า
“วางใจเถอะครับแม่สื่อหวัง ผมถูกใจเธอจริง ๆ
บ้านผมอยู่ลานบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่เซียง
มีห้องหลักสามห้องกับห้องข้างอีกหนึ่งห้องในลานกลาง
ตอนนี้ผมเป็นคนตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ในบ้าน
แม่ผมเสียไปแล้ว พ่อก็หนีไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน เหลือแค่น้องสาวคนเดียว
ตอนนี้ผมเป็นพ่อครัวใหญ่ที่โรงอาหารสามของโรงงานเหล็กกล้า
วางใจได้เลยครับ ผมเลี้ยงหานชุนเยี่ยนไหวแน่นอน”