เรือนสี่ประสาน: ข้าบุกเข้าเมืองค้าขายหมื่นภพได้

ตอนที่ 4 หานชุนเยี่ยน

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลี่หวยเต๋อมองเหออวี่จู้ด้วยความสนใจ

ความภักดีที่ไม่ถึงที่สุด ก็เท่ากับไม่ภักดีเลย

ประโยคนี้พูดได้ดีจริง ๆ!

เหออวี่จู้กำลังจะอธิบายเรื่องไฝ แต่หลี่หวยเต๋อยกมือห้ามไว้ก่อน

“พอได้แล้ว พวกนายสองคนเลิกเถียงกัน

จู้จื่อ วันนี้นายเถียงเก่งจริง ๆ นะ”

เหออวี่จู้ยิ้มแหย ๆ

“ผู้อำนวยการ ก็เพราะสวี่ต้าหมาวตีจนผมโมโหน่ะสิ ผมเป็นฝ่ายถูกทำร้ายนะ กระต่ายจนตรอกยังแว้งกัดได้เลย”

ผู้อำนวยการหลี่เห็นท่าทางหน้าด้านของเหออวี่จู้ ก็คร้านจะเถียงด้วยแล้ว

“เอาละ

เอาอย่างนี้ เรื่องของต้าหมาวก็จบแค่นี้

ให้หยุดงานหนึ่งสัปดาห์ ไปหาหมอแล้วพักรักษาตัวให้ดี”

สวี่ต้าหมาวได้ยินแล้วถึงกับอึ้ง ตัวเองโดนซ้อมจนสภาพเป็นแบบนี้ แต่เรื่องกลับจบแค่นี้ แถมยังให้กลับไปพักรักษาตัวอีกงั้นเหรอ?

เขากำลังจะอธิบายเพิ่มอีกสองประโยค แต่พอเห็นสายตาเปี่ยมความหมายของผู้อำนวยการหลี่ ก็รีบก้มหน้าลงทันที ผู้อำนวยการหลี่สงสัยเขาแล้ว จะยื้อเรื่องต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงยิ่งซวยกว่าเดิม

“ครับ ผู้อำนวยการ ผมจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

พูดจบสวี่ต้าหมาวก็รีบเดินกะโผลกกะเผลกออกจากโรงอาหารไป

ส่วนผู้อำนวยการหลี่หันมามองเหออวี่จู้แล้วพูดว่า

“จู้จื่อ ช่วงนี้โรงงานงานยุ่ง แถมยังมีงานเลี้ยงรับรองอีกเยอะ ขาดนายไม่ได้หรอก

ฉันดูแล้วแผลนายก็ไม่ได้หนักอะไร วันนี้ให้หยุดงานก็แล้วกัน

พักสักครึ่งวัน พรุ่งนี้มาทำงานตามปกติ ตกลงไหม?”

เหออวี่จู้รู้จักพอเมื่อได้ประโยชน์แล้ว

“ไม่มีปัญหาครับ ในฐานะคนคนหนึ่งของโรงงานเหล็กกล้า

ผมจะปล่อยให้งานใหญ่ของโรงงานเสียหายไม่ได้”

เห็นเหออวี่จู้รู้เรื่องขนาดนี้ ผู้อำนวยการหลี่ก็หัวเราะเสียงดัง

“งั้นก็รบกวนนายแล้วนะ จู้จื่อ”

เหออวี่จู้ถือโอกาสแสดงความภักดีด้วย

“ไม่ลำบากเลยครับ! ผมก็แค่ทำงานรับใช้ประชาชนภายใต้การนำของผู้อำนวยการหลี่

ถ้าจะพูดถึงคนที่ลำบาก ก็ต้องเป็นผู้อำนวยการหลี่ต่างหากครับ”

ผู้อำนวยการหลี่ได้ยินแบบนั้น ก็คิดว่าเหออวี่จู้อยากมาอยู่ฝ่ายตัวเองหรือเปล่า?

แต่ดูจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขา หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดไปเอง?

จึงลองหยั่งเชิงอีกประโยค

“ดี จู้จื่อ ฉันก็ไม่อยากให้พนักงานเก่าแก่ของโรงงานต้องทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจ

นายทำงานทั้งที่บาดเจ็บอยู่

เอาอย่างนี้ เดือนนี้เพิ่มโบนัสให้อีก 20 หยวน ดีไหม?”

เหออวี่จู้รีบก้มหัวขอบคุณอย่างนอบน้อม

“ผู้อำนวยการ คุณเป็นผู้นำที่ใส่ใจคนงานจริง ๆ ครับ

ต่อไปคุณสั่งยังไง ผมก็ทำตามนั้น ไม่มีอิดออดแน่นอน”

เห็นเหออวี่จู้แสดงความภักดีอย่างเปิดเผยขนาดนี้ ผู้อำนวยการหลี่ก็ยิ่งพอใจ

เหออวี่จู้ทำอาหารเก่งเป็นอันดับหนึ่ง ช่วยผู้อำนวยการหยางสร้างสายสัมพันธ์ไว้ตั้งเท่าไร

เมื่อก่อนถ้าตัวเองอยากเชิญเขามาคุมครัว ยังต้องดูอารมณ์เขาเลย ถ้าเขาย้ายมาอยู่ฝ่ายตัวเองจริง ๆ ต่อไปเวลาจัดเลี้ยงรับรองผู้นำก็สะดวกขึ้นเยอะ

แต่จะใจร้อนไม่ได้ ยังไม่รู้ว่าเขาแค่เกิดฮึดขึ้นมาชั่ววูบหรือเปล่า ต้องรอดูผลงานต่อจากนี้ก่อน

ผู้อำนวยการหลี่จึงพูดว่า

“ได้ ฉันเห็นแววในตัวนาย กลับไปพักเถอะ ฉันไปก่อนละ”

พูดจบผู้อำนวยการหลี่ก็ออกจากโรงอาหารไป

หลิวหลานเองก็ยืนอึ้งไปเหมือนกัน

อะไรกันเนี่ย! เมื่อกี้เธออุตส่าห์พยายามอยู่ในห้องทำงานตั้งนาน

ก็แค่อยากให้ผู้อำนวยการหลี่มาช่วยระบายแค้นให้ เลยตามมาที่โรงอาหาร แต่กลับกลายเป็นให้รางวัล เดือนนี้เพิ่มเงินให้ไอ้จู้ทึ่มอีก 20 หยวนงั้นเหรอ?

เมื่อกี้เธอทำถึงขนาดนั้น ยังได้แค่ 10 หยวนเอง!!

หลิวหลานแค่นเสียงแล้วหันไปตามเขาทันที

เหออวี่จู้ไม่สนใจหลิวหลาน วันนี้เขาเลิกงานก่อนได้ ก็รีบเดินไปล้างมือที่อ่าง

หม่าเสี่ยวหัวค่อย ๆ ย่องเข้ามาใกล้

“อาจารย์ วางใจได้เลยครับ ขอแค่อาจารย์ไม่สวมเขาให้ผม ผมภักดีกับอาจารย์แน่นอน!”

มือของเหออวี่จู้กระตุกไปนิด เขามองหม่าเสี่ยวหัวอย่างจนใจ

ใครว่าเจ้าหม่าเสี่ยวหัวซื่อกัน ถึงกับกล้าล้ออาจารย์แบบนี้แล้ว กลับตาลปัตรไปหมด!

เหออวี่จู้จึงพูดเสียงขรึม

“ไสหัวไป นายมีเมียแล้วหรือไง ถึงกลัวโดนสวมเขา?”

หม่าเสี่ยวหัวยิ้มแหย ๆ แล้วรีบยื่นผ้าขนหนูให้

“ตอนนี้ยังไม่มีครับ แต่ต่อไปต้องมีแน่”

เหออวี่จู้รับผ้าขนหนูมาเช็ดมือ แล้วพูดอย่างมีเลศนัย

“ได้ ตอนแรกอาจารย์ก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นหรอก แต่ไหน ๆ ก็พูดกันถึงขนาดนี้แล้ว

ตอนแต่งงานก็บอกอาจารย์สักคำ ฉันจะไปร่วมงานแต่งของนายด้วยตัวเอง!

ถึงตอนนั้นก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ! ถ้าทำได้ดี ฉันจะสอนนายผัดอาหาร!”

พูดจบเหออวี่จู้ก็โยนผ้าขนหนูใส่มือหม่าเสี่ยวหัว แล้วเดินออกไปทางประตูโรงงาน

หม่าเสี่ยวหัวฟังแล้วงงไปเลย ไปร่วมงานแต่งด้วยตัวเอง? ทำตัวดี ๆ? หรือว่าอาจารย์หมายถึงอย่างที่เขาคิด? เขารีบเงยหน้าตะโกนเรียก

“อาจารย์! อาจารย์!”

เหออวี่จู้ไม่สนใจเสียงเรียกของหม่าเสี่ยวหัว แล้วเดินจากไปเลย

ระหว่างเดินออกจากโรงงาน เหออวี่จู้รู้สึกว่าตัวเองควรหาเมียสักคนแล้ว

บ้านก็ไม่มีใครจัดการ ฉินหวยหรูแค่เล่นละคร บ้านของเขารกอย่างกับคอกหมู

ตัวเขาเองก็ขี้เกียจ ถ้าต้องคอยทำความสะอาดบ้านทุกวัน เขาคงไม่อยากขยับตัวแน่

ตอนนี้ปี 1966 ถ้าจะแต่งงาน เวลานี้ช่างน่าอึดอัดจริง ๆ

ฉินหวยหรูไม่อยู่ในตัวเลือก จะให้เดินซ้ำรอยไอ้จู้ทึ่มไปตลอดหรือไง!

อวี๋ลี่แต่งงานกับเหยียนเจี่ยเฉิงไปแล้ว

ส่วนฉินจิงหรูเมื่อไม่นานมานี้ก็ไปจดทะเบียนกับสวี่ต้าหมาวแล้ว

ยิ่งหร่านชิวเยี่ยไม่ต้องพูดถึง เลิกกันตั้งแต่ก่อนหน้านี้อีก

สิบปีนี้ เธอเองก็มีปัญหาให้ปวดหัวไม่น้อย

ในเรื่องเดิมตอนนี้ก็เหลือแค่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสาวงามประจำโรงงานอย่างอวี๋ไห่ถัง

ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งไปพัวพันกับสวี่ต้าหมาวอยู่พักหนึ่งในลานบ้าน

แถมอวี๋ไห่ถังยังชอบหาเรื่องวุ่นวาย สิบปีนี้เธอไม่เคยอยู่นิ่งเลย

ด้วยนิสัยของอวี๋ไห่ถัง คงยากที่เธอจะยอมปรนนิบัติเขาทุกวัน

ในเนื้อเรื่องก็ไม่มีสาวสวยคนอื่นแล้ว หวยฮวากับเสี่ยวตังกำลังเรียนประถมเอง

ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ถ้าเขาทะลุมิติมาช้ากว่านี้อีกสักสิบกว่าปีก็อาจจะยังพอมีหวัง

แต่ตอนนี้เขารอไม่ไหวแล้ว

ตอนเดินออกจากประตูโรงงาน จู่ ๆ เขาก็นึกถึงละครอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา

ในเรื่องใต้ประตูเจิ้งหยางเหมือนจะมีหานชุนเยี่ยนด้วยนี่นา

หน้าตาเธอเหมือนโหลวเสี่ยวเอ๋อเปี๊ยบ ถ้าได้แต่งเธอกลับไปอยู่ลานบ้าน คงสนุกน่าดู

ปี 1966 ลองคำนวณดูตอนนี้เธอน่าจะอายุ 19 หรือ 20 พอดี

เป็นวัยแต่งงานที่เหมาะเลย ไม่รู้ว่าโลกนี้มีเธออยู่ไหม

เหออวี่จู้กลับมาที่ลานบ้าน แล้วเดินไปทางประตูเจิ้งหยาง

เดินไปได้ 5 นาที เขาถึงนึกขึ้นได้จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

ที่นี่อยู่ไกลจากประตูเจิ้งหยางมาก ระยะทางเป็นเส้นตรงก็ประมาณ 4 กิโลเมตร เดินไปคงไม่ทันแล้ว

แถมในยุคนี้ถ้ารอรถเมล์ ก็รอไปเถอะ รอจนไม่รู้เมื่อไรจะได้ขึ้น

เขาจึงเรียกคนลากรถเข็นข้างทางแล้วขึ้นไปนั่ง

“ไป ส่งฉันที่ประตูเจิ้งหยางที”

คนลากรถมองเขาแล้วบอกว่า

“1 เหมา!”

เหออวี่จู้ไม่ได้ต่อราคา

“ได้ ไปกันเลย”

รถเข็นโยกเยกไปมาตลอดทาง ถึงจะไม่ได้เร็วกว่าการเดินมากนัก แค่ความเร็วประมาณคนวิ่งเหยาะ ๆ ทั่วไป แต่อย่างน้อยก็ประหยัดแรง ไม่ต้องเดินเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงแถวประตูเจิ้งหยาง

เหออวี่จู้ควักเงิน 1 เหมาออกจากกระเป๋าส่งให้คนลากรถ

จากนั้นก็เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวประตูเจิ้งหยาง

เขาเดินวนอยู่รอบใหญ่ อยากลองหาตัวละครในเรื่องดู

ไม่ว่าจะเป็นหานชุนหมิง คุณปู่กวน หรือเจ้าลิงเก็บของเก่า

ขอแค่หาเจอสักคน ก็แปลว่าหานชุนเยี่ยนมีตัวตนอยู่

ไม่นานนัก เขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งที่แผงหมากรุก หน้าตาคล้ายเหอชิงชิงถึง 9 ส่วน เขาจึงเดินไปยืนเงียบ ๆ ตรงรอบนอกของกลุ่มคน ฟังพวกเขาคุยกัน

ไม่นานก็ได้ยินชายชราคนหนึ่งพูดว่า

“คุณปู่กวน เดินแบบนี้ไม่ถูกนะ ต้องเดินม้าสิ!”

เหออวี่จู้มั่นใจแล้วว่าเป็นผู้บัญชาการเก้าประตู

เขาจึงไม่ดูหมากรุกต่อ หันหลังเดินไปอีกทาง

เขาเดินไปถามกลุ่มคุณป้าที่กำลังนั่งตากแดดเย็บพื้นรองเท้า

“สวัสดีครับคุณป้า แม่สื่อแถวประตูเจิ้งหยาง คนไหนดังที่สุดครับ?”

คุณป้าร่างท้วมคนหนึ่งรีบยิ้มร่าพูดขึ้นมา

“พ่อหนุ่ม ถูกใจใครเข้าแล้วล่ะ? บอกป้ามาสิ ไม่ต้องไปหาแม่สื่อหรอก ป้าแนะนำให้ได้”

เหออวี่จู้รีบบอกว่า

“ผมยังไม่รู้จักใครเลยครับ แค่อยากหาแม่สื่อช่วยแนะนำคู่ให้”

คุณป้าร่างท้วมไม่ได้ยินเรื่องซุบซิบที่อยากฟัง จึงชี้ไปทางตะวันออกแล้วพูดว่า

“ไปที่ตรอกเยียนจือ บ้านเลขที่ 34 สิ ข้างในมีแม่สื่อหวัง เป็นคนดังที่สุดในละแวกนี้แล้ว”

เหออวี่จู้พยักหน้า

“ได้ครับ ขอบคุณนะครับ”

เมื่อไปถึงตรอกเยียนจือ เขาก็ไล่หาบ้านตามเลขที่ทีละหลัง

บ้านเลขที่ 34 เป็นลานบ้านสองชั้น พอเดินไปถึงหน้าประตูก็ถูกกลุ่มคุณป้าที่กำลังคุยกันขวางไว้

“เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่ลานบ้านเรา?”

เหออวี่จู้ตอบตรง ๆ

“แม่สื่อหวังอยู่ที่นี่ไหมครับ? ผมอยากให้ช่วยแนะนำคู่ให้หน่อย”

คุณป้าคนหนึ่งรีบลุกขึ้นยืน

“มาสิ ๆ พ่อหนุ่ม ฉันนี่แหละแม่สื่อหวัง คุยกันในบ้านเถอะ”

พูดจบเธอก็พาเหออวี่จู้เข้าไปในห้องปีกตะวันออกของลานด้านหลัง พอเข้าประตูมาแม่สื่อหวังก็ถามทันที

“พ่อหนุ่ม อยากได้ผู้หญิงแบบไหน เล่าให้ฉันฟังสิ

ไม่ใช่แค่แถวประตูเจิ้งหยางหรอก ทั้งเขตตงเฉิงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ฉันไม่รู้จัก”

เหออวี่จู้รีบบอกว่า

“รู้จักตระกูลหานไหมครับ? บ้านเขามีลูกสาวชื่อหานชุนเยี่ยน

ผมเห็นเธอจากไกล ๆ แค่ครั้งเดียวก็ถูกใจแล้ว

อยากให้คุณป้าช่วยไปทาบทามให้หน่อยครับ”

แม่สื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

“ที่เธอพูดถึงคือลูกสาวคนที่สี่ของบ้านหาน บ้านเลขที่ 37 ตรอกเฉ่าฉาง หานชุนเยี่ยนใช่ไหม

เธอถึงวัยแต่งงานแล้วจริง ๆ

แต่พ่อหนุ่ม ฉันขอบอกไว้ก่อนว่าครอบครัวเธอลำบากมาก

ตอนภัยพิบัติธรรมชาติสามปี เกือบอดตายกันทั้งบ้าน

บ้านหานมีแม่อยู่คนเดียว มีลูกชายสามคน ลูกสาวสองคน

หานชุนเยี่ยนเป็นลูกสาวคนที่สอง

ยังมีน้องชายอีกคน

ว่าแต่ทางบ้านเธอเป็นยังไงบ้าง ลองคิดให้ดีนะ”

เหออวี่จู้ตบอกตัวเองแล้วพูดว่า

“วางใจเถอะครับแม่สื่อหวัง ผมถูกใจเธอจริง ๆ

บ้านผมอยู่ลานบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่เซียง

มีห้องหลักสามห้องกับห้องข้างอีกหนึ่งห้องในลานกลาง

ตอนนี้ผมเป็นคนตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ในบ้าน

แม่ผมเสียไปแล้ว พ่อก็หนีไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน เหลือแค่น้องสาวคนเดียว

ตอนนี้ผมเป็นพ่อครัวใหญ่ที่โรงอาหารสามของโรงงานเหล็กกล้า

วางใจได้เลยครับ ผมเลี้ยงหานชุนเยี่ยนไหวแน่นอน”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป