เรือนสี่ประสาน: ข้าบุกเข้าเมืองค้าขายหมื่นภพได้

ตอนที่ 5 ซักไซ้เรื่องในลานบ้าน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แม่สื่อหวังเองก็ถึงกับตาเป็นประกาย

“พ่อครัวเป็นหนึ่งในแปดอาชีพหลัก แถมยังเป็นพ่อครัวใหญ่ด้วย ไม่เลว ๆ

เงื่อนไขของคุณดีจริง ๆ ฉันว่าไม่มีปัญหาหรอก”

เหออวี่จู้กลับทำหน้าอึดอัดก่อนจะพูดว่า

“แม่สื่อหวัง ยังมีอีกเรื่องครับ

ที่ผมอยู่เป็นบ้านสี่ลานสามชั้น คนในลานเยอะ ปากก็เยอะด้วย

แถมพ่อผมก็หนีไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้ว

ผมยังเป็นแค่หนุ่มวัยรุ่น ต้องเลี้ยงน้องสาวอยู่คนเดียว เลยถูกคนในลานกลั่นแกล้งกับเพ่งเล็งมาตลอด

ผลก็คือตั้งแต่เด็กจนโต ผมกับพวกเขาไม่ค่อยลงรอยกันเลย

พอโตขึ้นผมก็ไปดูตัวมาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่พาผู้หญิงเข้ามาในลาน พวกเขาก็ทำให้เรื่องพังหมด

คราวนี้ผมถูกใจหานชุนเยี่ยนจริง ๆ

ช่วยจัดให้พวกเราไปเจอกันข้างนอกได้ไหมครับ ที่สวนสาธารณะหรือร้านอาหารก็ได้ กินข้าวด้วยกันสักมื้อก็ยังดี

พอจดทะเบียนกันแล้ว ผมค่อยพาเธอกลับมาที่ลาน คุณว่าไงครับ?”

แม่สื่อหวังกลอกตาไปมา พลางคิดในใจว่าไอ้หนุ่มนี่คงไม่ได้พูดเหลวไหลหรอกนะ

ที่บ้านไม่ได้มีบ้านเยอะขนาดนั้นหรือเปล่า?

แต่ความสัมพันธ์ในลานใหญ่ก็ซับซ้อนจริง ๆ เรื่องที่เขาพูดก็อาจเป็นเรื่องจริง

เห็นทีต้องไปสืบเรื่องเหออวี่จู้แถวตรอกหนานหลัวกู่เซียงสักหน่อยแล้ว

แม่สื่อหวังคิดเช่นนั้น แต่ปากกลับพูดว่า

“วางใจเถอะ เรื่องนี้ง่ายมาก จู้จื่อ เดี๋ยวฉันนัดพวกเธอไปเจอกันที่โฮ่วไห่หรือไม่ก็บ้านฉัน เดินเล่นคุยกันสักหน่อย”

เหออวี่จู้ได้ยินแล้วก็ดีใจ คราวนี้ก็หลบพวกสัตว์ร้ายในลานใหญ่ได้แล้ว

“แม่สื่อหวัง คราวนี้ต้องพึ่งคุณแล้วนะครับ

ผมชอบเธอมากจริง ๆ ถ้าเรื่องสำเร็จ

ค่าขอบคุณแม่สื่อ ผมให้คุณ 20 หยวน”

เหออวี่จู้คิดในใจว่า วันนี้เพิ่งได้เงินมาเปล่า ๆ 20 หยวน เอาไปใช้ต่อเลยก็แล้วกัน

พอแม่สื่อได้ยินคำว่า 20 หยวน มือก็ตื่นเต้นจนสั่น

ปกติเธอช่วยจัดการเรื่องดูตัวให้ใครสักคน อย่างมากก็ได้แค่หนึ่งหรือสองหยวน

บ้านที่ขี้เหนียวหน่อยให้ไม่กี่เหมาเสียด้วยซ้ำ

ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนใจกว้างแบบนี้จริง ๆ

20 หยวน! คราวนี้ไม่ต้องไปสืบที่ตรอกหนานหลัวกู่เซียงแล้ว คนดีชัด ๆ!!!

เธอจึงรีบรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ฉันจัดให้สำเร็จแน่นอน”

เหออวี่จู้รีบถามต่อว่า

“แม่สื่อหวัง พอนัดได้แล้วอย่าไปบอกผมที่ลานนะครับ เดี๋ยวเพื่อนบ้านรู้แล้วก็เข้ามาป่วนอีก

พรุ่งนี้เวลาเดิม ผมมาหาคุณเอง คุณค่อยบอกเวลานัดกับสถานที่ให้ผม

ยิ่งได้เจอกันเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ผมว่างได้ตลอด”

แม่สื่อหวังตบอกยืนยัน

“วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปช่วยพูดเรื่องสู่ขอที่ตระกูลหานให้

เฮ้อ บ้านเธอกำลังลำบาก พ่อครัวแบบคุณนี่แหละที่บ้านเธอเต็มใจด้วย 100%”

“งั้นรบกวนด้วยนะครับ”

เหออวี่จู้พูดจบก็เดินออกไป

แม่สื่อเดินไปส่งเขาจนถึงประตูลาน แล้วยังโบกมือให้ด้วย

ป้าข้าง ๆ ถามด้วยความสงสัย

“แม่สื่อหวัง นี่ลูกค้ารายใหญ่เหรอ ถึงกับออกไปส่งเองเลย

คุณจะจับคู่ให้เขากับลูกสาวบ้านไหนล่ะ?”

แม่สื่อหวังกลอกตาใส่พวกเธอ

“อย่ามาสอดรู้ เขามีคนที่ถูกใจอยู่แล้ว แค่ให้ฉันไปช่วยสู่ขอ ไม่ได้ทำเงินได้สักเท่าไรหรอก”

พูดจบแม่สื่อหวังก็กลับเข้าลาน ล็อกประตู เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเตรียมตัวไปบ้านตระกูลหาน

ทางเหออวี่จู้เองก็ไม่ได้รีบกลับลานเลขที่ 95

อารมณ์ดี แถมอีกไม่นานก็จะมีเมียใหม่ เขาเลยแวะเข้าร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

เดินไปใกล้เคาน์เตอร์แล้วสั่งว่า

“เอาไก่ผัดถั่วลิสงหนึ่งจาน ข้าวสวยหนึ่งชาม แล้วก็เหล้าเอ้อร์กัวโถวหนึ่งขวด”

พนักงานหลังเคาน์เตอร์ไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขียนอะไรลงในสมุดอย่างรวดเร็วสองสามที

“3 หยวน กับคูปองอาหาร 3 เหลี่ยง”

เหออวี่จู้วางเงินกับคูปองลงบนเคาน์เตอร์ แล้วไปนั่งรอที่โต๊ะตัวหนึ่ง

ไม่นานพนักงานก็ร้องเรียก

“ไก่ผัดถั่วลิสงได้แล้ว รีบมารับไป!”

เหออวี่จู้ถอนหายใจ เห็นถาดวางอยู่บนเคาน์เตอร์ก็ยกไปที่โต๊ะของตัวเอง

รูปแบบตอนนี้เหมือนร้านอาหารจานด่วนยุคหลังเลย ต้องไปรับอาหารเอง

เขานั่งจิบเหล้าคำหนึ่ง กินกับข้าวคำหนึ่ง อร่อยจนเพลิน

แต่ระหว่างกิน เหออวี่จู้ก็นึกถึงบัตรเชิญเข้าเมืองค้าขายหมื่นภพเมื่อคืนขึ้นมาได้ จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีโอกาสไปดูเลย

พอคิดได้ เขาก็เร่งกินขึ้นไม่น้อย

ไม่นาน เหล้าเอ้อร์กัวโถวหนึ่งขวดก็หมดเกลี้ยง ทั้งกับข้าวและข้าวสวยก็ลงท้องไปจนหมด ไม่เหลือข้าวสักเม็ด

พออิ่มหนำสำราญ ฤทธิ์เหล้าก็ขึ้นหัว เขาไม่ได้เรียกรถลาก

เดินทอดน่องกลับไปทางลานเลขที่ 95 ด้วยตัวเอง

พอไปถึงประตูลาน ฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว

เหยี่ยนปู้กุ้ยยังคงเฝ้าอยู่หน้าประตู พอเห็นเหออวี่จู้หน้าแดงก่ำและมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว

เขาก็รีบเข้ามาหา

“จู้จื่อ ออกไปดื่มเหล้ามาเหรอ? ข้างนอกแพงแค่ไหนกัน?

ซื้อกับแกล้มมาดื่มที่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ อาสามก็ดื่มเป็นเพื่อนได้

ดื่มคนเดียวเรียกว่าดื่มแก้เหงา

ดื่มกันสองคนถึงเรียกว่าดื่มฉันเพื่อน

ถ้าดื่มกันตั้งแต่สามคนขึ้นไปก็ครึกครื้นดี”

เหออวี่จู้เห็นว่าอีกฝ่ายพูดไม่หยุดสักที

เอิ๊ก! เขาเรอใส่อีกฝ่ายไปหนึ่งที

สิ่งที่ทำให้เหออวี่จู้ตาค้างก็คือ เจ้าเหยี่ยนปู้กุ้ยไม่หลบสักนิด แถมยังสูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกด้วย

“จู้จื่อ กินดีนี่ เหล้าเอ้อร์กัวโถวกับไก่ผัดถั่วลิสง

กินกับข้าวดี ๆ แบบนี้ ทำไมไม่เรียกอาสามไปด้วยล่ะ

กินคนเดียวแบบนี้ไม่ดีนะ”

เหออวี่จู้แทบจะอ้วกเพราะเจ้านี่ รีบเบี่ยงตัวเดินผ่านไป

“อาจารย์เหยี่ยน อย่าเพิ่งรีบสิ เก็บท้องไว้ก่อน

ผมกลับบ้านไปเตรียมตัวก่อน ถ้าอ้วกออกมา รับรองว่าอ้วกใส่กะละมังให้แน่

ถ้าอ้วกไม่ออก พรุ่งนี้ก็ถ่ายให้ได้

ยังไงก็ต้องแบ่งให้คุณสักคำ”

พูดจบเขาก็เดินไปยังลานกลาง

เหยี่ยนปู้กุ้ยฟังแล้วหน้าคล้ำไปทันที

“เฮ้ย! ไอ้จู้โง่! นี่แกพูดภาษาอะไรเนี่ย ทั้งอ้วกทั้งถ่าย ตั้งใจจะทำให้อาสามรังเกียจใช่ไหม!!!”

เหออวี่จู้ไม่สนใจเขา เดินไปถึงลานกลางก็เห็นฉินหวยหรูนั่งยอง ๆ ซักผ้าอยู่ข้างอ่างน้ำ ทำท่าเหมือนตั้งอกตั้งใจ

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า

ให้ตายสิ สมกับเป็นนางซักผ้าจริง ๆ ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว

ยังนั่งขยี้ผ้าอยู่ข้างอ่างน้ำไม่หยุดอีก

ฉินหวยหรูเห็นเหออวี่จู้ก็รีบเช็ดมือ แล้วเข้ามาถามว่า

“จู้จื่อ วันนี้กลับดึกจัง แล้วก็ไม่ได้เอากล่องข้าวกลับมาด้วยเหรอ? บ้านพี่ฉินรอกินข้าวอยู่นะ

จริงสิ ได้ยินว่าบ่ายนี้นายเลิกงานตั้งแต่หัววัน ทำไมไม่กลับมาที่ลานล่ะ?

ไปไหนมา?”

เหออวี่จู้ไม่คิดเลยว่าข่าวจะแพร่เร็วขนาดนี้

เขาตอบปัด ๆ ไปว่า

“จะไปไหนได้ล่ะ อารมณ์ไม่ดี ก็เลยเดินไปเรื่อยเปื่อย แถมดื่มมานิดหน่อย”

ฉินหวยหรูตาเป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนถามอย่างระมัดระวังว่า

“จู้จื่อ นายคงไม่รู้ใช่ไหมว่าไอ้สารเลวสวี่ต้าหมาวเอาเรื่องนายกับโหลวเสี่ยวเอ๋อไปพูดจนทั่วโรงงานเหล็กกล้าแล้ว ตกลงมันยังไงกันแน่? นายกับโหลวเสี่ยวเอ๋อทำเรื่องอย่างว่าแล้วจริง ๆ เหรอ อีกสองวันนี้จะแต่งงานกันหรือไง?”

เหออวี่จู้เห็นเธออ้อมค้อมมาตั้งนาน กว่าจะถามถึงเรื่องสำคัญได้

เขาทำหน้าเศร้าแล้วพูดว่า

“เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย เดิมทีผมกะจะแต่งงานกับเธออยู่แล้ว

สวี่ต้าหมาวบอกว่าเขาบุกเข้าไปจับ แต่จับไม่ได้ ตระกูลโหลวหนีไปแล้ว

ตอนบ่ายผมก็ไปหาแล้ว ที่คฤหาสน์ตระกูลโหลวก็ไม่อยู่ ที่ที่พวกเขาไปบ่อย ๆ ก็ไม่เจอ

เฮ้อ ไม่ทิ้งคำพูดไว้สักคำ อยู่ ๆ คนก็หายไป แบบนี้มันเรื่องอะไรกัน?

ผมว่าคงหนีออกนอกประเทศไปแล้ว ผมกับโหลวเสี่ยวเอ๋อคงมีวาสนาแต่ไร้วาสนาจะได้ครองคู่กัน”

อี้จงไห่ที่แอบฟังอยู่ไม่ไกล เอามือไพล่หลังแล้วเดินเข้ามาด้วยท่าทีวางมาด

“เฮ้อ จู้จื่อ ลูกผู้ชายอย่างเรา กลัวอะไรจะไม่มีเมีย อย่าเพิ่งร้อนใจไป

ถ้ามีโอกาส อาสาหนึ่งจะหาคนดี ๆ ให้แกอีกคน

แต่แกห้ามทำผิดหลักการอีกนะ

ถึงโหลวเสี่ยวเอ๋อจะเป็นอดีตภรรยาของสวี่ต้าหมาว แต่พวกแกยังไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย แกจะสวมเขาให้สวี่ต้าหมาวได้ยังไง?

นี่มันเป็นความผิดนะ ถ้ามีคนจับได้ แกจบเห่แน่!”

เหออวี่จู้ย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว

“เป็นไปได้ยังไง ผมกับโหลวเสี่ยวเอ๋อบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

ตอนนั้นแค่พูดต่อกันไปจนถึงเรื่องนั้นเท่านั้นเอง”

อี้จงไห่กับฉินหวยหรูสบตากัน ฉินหวยหรูรีบถามว่า

“จะเป็นไปได้ยังไง เรื่องไฝที่เอวด้านหลังแพร่ไปทั่วโรงงานเหล็กกล้าตั้งแต่บ่ายแล้ว นายไม่ได้ทำอะไรกับโหลวเสี่ยวเอ๋อจริง ๆ แล้วรู้ได้ยังไง?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป