เมื่อสวี่ต้าหมาวได้ยินประโยคนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างจนแทบถลน ผมเผ้าชี้ฟูขึ้นมาทันที
“ไอ้เสาจู้! แกอยากตายหรือไง!”
สวี่ต้าหมาวไม่สนแล้วว่ากำลังต่างกันแค่ไหน เขาเงื้อหมัดพุ่งเข้าใส่เหออวี่จู้
เหออวี่จู้หลบได้สบาย ๆ แต่กลับไม่หลบ เพียงเบี่ยงตัวเล็กน้อย
หมัดของอีกฝ่ายจึงชกเข้าที่ไหล่เขาพอดี
ดีละ คราวนี้ก็มีข้ออ้างลงมือแล้ว
เรื่องอัดสวี่ต้าหมาว เหออวี่จู้เชี่ยวชาญสุด ๆ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น อาศัยความเคยชินจากการตีกันมาตั้งแต่เด็กก็พอ
เขาเตะออกไปตามสัญชาตญาณ
อ๊าก!!
เสียงร้องโหยหวนดังลั่นไปทั่วโรงอาหาร
จากนั้นเส้นเลือดบนหน้าผากของสวี่ต้าหมาวก็ปูดขึ้น เหงื่อไหลโทรมกาย
เขาใช้สองมือกุมจุดสำคัญ ขดตัวงอเหมือนกุ้ง
เหออวี่จู้เตะสวี่ต้าหมาวที่นอนอยู่บนพื้นไปพลาง ตะโกนไปพลาง
“ดีนักนะ ไอ้หมาวโง่! ฉันอุตส่าห์หวังดีบอกที่อยู่บ้านพักตากอากาศของตระกูลโหลวให้แก
แกยังกล้าต่อยฉันอีก ดูสิว่าฉันจะสั่งสอนแกยังไง!”
เหออวี่จู้ทั้งต่อยทั้งเตะสวี่ต้าหมาวไม่ยั้ง
ส่วนสวี่ต้าหมาวที่มีประสบการณ์โชกโชน ใช้มือขวาปิดท่อนล่าง มือซ้ายป้องกันศีรษะ
ยังกล้าบังอีก!
เหออวี่จู้เตะก้นสวี่ต้าหมาวอย่างแรง
อ๊าก!
เพียะ!
ซี๊ด!
สวี่ต้าหมาวเพิ่งย้ายมือที่ป้องกันศีรษะไปปิดก้น เสียงร้องเพราะเจ็บเพิ่งหลุดจากลำคอ ฝ่ามือก็ฟาดลงบนหน้า ทำเอาเสียงร้องโหยหวนถูกตบกลับลงคอไป
คราวนี้สวี่ต้าหมาวป้องกันไม่ไหวแล้ว จะป้องกันหัวก็ป้องกันก้นไม่ได้
ก้นกับหน้าเจ็บจนแทบขาดใจ เขาจึงจำต้องเปลี่ยนมือขวาที่ปิดเป้าไปปิดหน้าแทน
จังหวะนี้แหละ!
ลิงขโมยลูกท้อ!
อ๊าก!
เพียะ!
สวี่ต้าหมาวถูกซ้อมจนกลิ้งไปทั่วพื้น
ตอนที่วิชาหมัดของเหออวี่จู้เพิ่งจะพัฒนาขึ้นอีกขั้น หลี่ผู้อำนวยการที่หลิวหลานพามาก็มาถึง
หลี่ผู้อำนวยการเห็นภาพตรงหน้า รีบตะโกนลั่น
“ไอ้เสาจู้! แกทำอะไรอยู่! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เดิมทีหลี่ผู้อำนวยการไม่อยากมา แต่หลิวหลานตื๊อเขาไม่เลิก
แถมยังช่วยให้เขาได้ปลดปล่อยชีวิตอย่างเต็มที่อีกด้วย
เขาถึงได้ตัดสินใจแวะมา ตั้งใจจะพูดกับเหออวี่จู้สักสองสามคำ แต่พอเข้าประตูก็เห็นไอ้เสาจู้กำลังซ้อมสวี่ต้าหมาวอีกแล้ว
สวี่ต้าหมาวเป็นมือขวาคนสำคัญของเขา ยังไงก็ต้องแสดงท่าทีสักหน่อย!
พอได้ยินหลี่ผู้อำนวยการตวาด เหออวี่จู้ก็หยุดมือ
อย่างไรเสีย อีก 10 ปีข้างหน้า โรงงานเหล็กกล้าก็อยู่ในกำมือหลี่ผู้อำนวยการทั้งนั้น
เหออวี่จู้จึงรีบพูดว่า
“ผู้อำนวยการหลี่ คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ ดูสิว่าสวี่ต้าหมาวนี่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย
เขาถามผมว่าโหลวเสี่ยวเอ๋อไปไหน ผมก็แค่บอกที่อยู่บ้านพักตากอากาศของตระกูลโหลวให้เขา
แทนที่จะขอบคุณผม เขากลับต่อยผมซะงั้น
ดูแขนผมสิ โดนต่อยจนรู้สึกเหมือนข้อจะหลุดแล้ว
ผมต้องลาสักสองวัน จะได้พักฟื้นให้ดี
งานทำอาหารจานพิเศษในโรงอาหารนี่ คุณคงต้องหาคนอื่นมาทำแทนแล้วล่ะ”
หลี่ผู้อำนวยการมองเหออวี่จู้ที่ใช้มือข้างหนึ่งกุมไหล่ แสร้งทำท่าทางเกินจริง
จากนั้นก็มองสวี่ต้าหมาวที่กลิ้งไปทั่วพื้น ดวงตาแดงก่ำ เจ็บจนพูดไม่ออกสักคำ
หึ
คำพูดไร้ยางอายของเหออวี่จู้ทำเอาเขาโมโหจนหัวเราะออกมา เขายื่นมือชี้เหออวี่จู้แล้วพูดว่า
“แกนี่ลงมือหนักเกินไปจริง ๆ เป็นเพื่อนร่วมงานกันแท้ ๆ ทำแบบนี้ได้ยังไง!”
สวี่ต้าหมาวที่นอนอยู่บนพื้นได้ยินเหออวี่จู้ชิงฟ้องก่อน จึงใช้เตาข้าง ๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
“ผู้อำนวยการหลี่ ไอ้เสาจู่นี่กล้าล้ำเส้นผู้บังคับบัญชา! ผมเป็นถึงรองผู้อำนวยการแล้ว มันยังกล้าซ้อมผมแบบนี้ แถมยังปล่อยโหลวเสี่ยวเอ๋อหนีไป คุณต้องจัดการมันให้ได้นะครับ”
หลี่ผู้อำนวยการมองสวี่ต้าหมาวที่หน้าบวมช้ำ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เมื่อเช้าพอรู้ว่าอีกฝ่ายคว้าน้ำเหลว เขาก็คาดเดาว่าตระกูลโหลวคงหนีไปต่างประเทศแล้ว
เขาจึงแค่ตำหนิสวี่ต้าหมาวไปยกหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าไอ้สวี่ต้าหมาวนี่จะยังไม่เลิกหาเรื่อง ทำงานพลาดเองแท้ ๆ ไม่รู้จักสงบเสงี่ยมหน่อย ตอนนี้ยังกล้าแสดงท่าทีโอหังอีก
ส่วนเหออวี่จู้น่ะหรือ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยกลัว
แต่ช่วงก่อนโหลวป้านเฉิงถูกจับเข้าไป ได้ยินมาว่าเป็นเหออวี่จู้ที่หาคนช่วยจนปล่อยตัวออกมาได้
ตอนนี้เขาเพิ่งได้เป็นประธานคณะปฏิวัติ กำลังต้องการผลงาน อีกทั้งยังจัดการผู้อำนวยการหยางไม่เรียบร้อย จะมาสร้างศัตรูเพิ่มในจังหวะนี้ไม่ได้
คิดได้ดังนั้น เขาจึงหันไปพูดกับเหออวี่จู้ด้วยน้ำเสียงเนิบช้า
“จู้จื่อ เรื่องที่สวี่ต้าหมาวพูด แกจะว่ายังไง?”
เหออวี่จู้รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นคนถูกใส่ร้าย
“ผู้อำนวยการหลี่ เขาใส่ร้ายคนดีชัด ๆ! ครอบครัวผมเป็นชาวนารับจ้างมาสามชั่วคน ทำงานเป็นพ่อครัวให้บ้านนายจ้างมาตลอด
ตอนนี้สวี่ต้าหมาวมาถามข่าว ผมก็ให้ความร่วมมือเต็มที่
ใครจะคิดว่าไอ้สวี่ต้าหมาวนี่มันไร้ความสามารถ จับคนไม่ได้
ผมบอกที่อยู่ให้แล้ว มันกลับโยนความผิดมาให้ผม แถมยังลงมือทำร้ายผมอีก
ถ้าผมไม่เคยฝึกมาบ้าง ป่านนี้คงโดนมันตีตายไปแล้ว
คนแบบนี้เป็นตัวอันตรายในหมู่เจ้าหน้าที่
ผู้อำนวยการ คุณต้องจัดการมันนะครับ
ผมโตมากับสวี่ต้าหมาวตั้งแต่เด็ก รู้จักนิสัยมันดี
ไอ้นี่มันเลวมาแต่เกิด ดิ้นรนไต่เต้าสุดชีวิต
วันนี้มันยอมขายครอบครัวเมียตัวเองเพื่อชิงตำแหน่ง ทำให้ทั้งเมียทั้งพ่อตาต้องตายได้
พรุ่งนี้มันก็พร้อมแจ้งความใส่ร้ายใครก็ได้เพื่อชิงตำแหน่งเหมือนกัน”
ระหว่างพูด เหออวี่จู้ก็เหลือบมองหลี่ผู้อำนวยการอยู่สองสามครั้ง ความหมายชัดเจนมาก
ใช่แล้ว ผมกำลังพูดถึงคุณนั่นแหละ ผู้อำนวยการหลี่
พอหลี่ผู้อำนวยการได้ยิน สีหน้าก็เคร่งขรึมลง จริงด้วย การจับกุมตระกูลโหลวมีส่วนที่เขาชี้นำอยู่
แต่สวี่ต้าหมาวลงมือเด็ดขาดขนาดนี้ โหดเหี้ยมขนาดนี้ ต้องเป็นคนไม่ธรรมดาแน่
ต่อไปไม่แน่ว่ามันอาจหันมาเล่นงานเขาสักวัน
เมื่อเห็นแววตาไม่ไว้ใจของหลี่ผู้อำนวยการ สวี่ต้าหมาวก็รีบยืนยัน
“ผู้อำนวยการ! ผู้อำนวยการ! ผมไม่มีทางคิดทรยศคุณเด็ดขาด
ผมไม่ใช่คนอกตัญญูไร้หัวใจ ปกติผมรักเมียมากนะครับ
แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับชนชั้น ตระกูลโหลวเป็นชนชั้นนายทุน ผมต้องขีดเส้นแบ่งกับตระกูลโหลวให้ชัดเจน!”
สวี่ต้าหมาวรักเมียอย่างนั้นหรือ? มุกตลกบ้าบออะไรเนี่ย
แต่เหออวี่จู้ก็ยังแสร้งทำเป็นเดินไปข้างหลี่ผู้อำนวยการ
“อืม ผู้อำนวยการหลี่ สวี่ต้าหมาวรักเมียจริง ๆ ครับ คนในตรอกบ้านเรารู้กันหมด
เพราะอย่างนี้ไง ตระกูลโหลวถึงหนีไปได้ สวี่ต้าหมาวสงสารโหลวเสี่ยวเอ๋อ ก็เลยจงใจปล่อยตระกูลโหลวไป
มันกำลังหลอกคุณอยู่นะ ผู้อำนวยการ”
เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ผู้อำนวยการเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม สวี่ต้าหมาวก็แทบช็อก รองผู้อำนวยการที่เพิ่งได้มายังไม่ทันร้อนก็จะหลุดมือไปแล้วหรือ? เขากัดฟันแน่น ไม่สนแล้วว่าจะขายหน้า!
“ไม่ใช่นะครับ ผู้อำนวยการ ผมจะกล้าหลอกคุณได้ยังไง?
ผมกับโหลวเสี่ยวเอ๋อไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน มีแต่ความแค้นฝังลึก
หล่อนมีสัมพันธ์กับไอ้เสาจู้! โหลวป้านเฉิงถูกปล่อยตัวออกมาได้ก็เพราะไอ้เสาจู้หาคนช่วย!
ผมอยากให้จับโหลวเสี่ยวเอ๋อได้เร็ว ๆ จะตายอยู่แล้ว จะปล่อยหล่อนไปได้ยังไง!”
ซี๊ด!!
พนักงานในโรงอาหารได้ยินสวี่ต้าหมาวพูด ก็พากันสูดปากด้วยความตกใจ
“ไอ้เสาจู้สวมเขาให้สวี่ต้าหมาวจริงเหรอ?”
“จะปลอมได้ยังไง สวี่ต้าหมาวยอมรับเองกับปากเลยนะ!”
“อาจารย์ของฉันนี่สุดยอดจริง ๆ!”
พอได้ยินเสียงคนในฝูงชนคุยกัน สวี่ต้าหมาวก็อยากมุดแผ่นดินหนี อับอายขายหน้าสุด ๆ!
หลี่ผู้อำนวยการเองก็มองเหออวี่จู้อย่างประหลาดใจ ดูคนจากภายนอกไม่ได้จริง ๆ
เหออวี่จู้ก็ชะงักไปเหมือนกัน สวี่ต้าหมาวนี่โหดเอาเรื่อง ยอมสวมหมวกเขียวให้ตัวเองเสียอย่างนั้น!
แต่เหออวี่จู้ไหวพริบดีมาก รีบอธิบายทันที
“ผู้อำนวยการ ผมขอพูดให้ชัดตรงนี้ก่อน ผมไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับโหลวเสี่ยวเอ๋อเลยสักนิด
โหลวป้านเฉิงก็ไม่ใช่ผมที่หาคนช่วยให้ปล่อยตัวออกมา
สวี่ต้าหมาวพูดกลับไปกลับมา เมื่อกี้ยังบอกว่ารักกันดี ตอนนี้กลับยอมสวมหมวกเขียวเพื่อแสดงความภักดี มันพูดจาเหลวไหลทั้งนั้น
ทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณ แต่ยังคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้อีก
ผู้อำนวยการเคยพูดประโยคหนึ่งไว้ได้ดี
ความภักดีที่ไม่เด็ดขาด ก็คือความไม่ภักดีอย่างเด็ดขาด
คุณต้องระวังให้ดีนะครับ!”
สวี่ต้าหมาวไม่คิดเลยว่าตัวเองยอมทิ้งศักดิ์ศรีขนาดนี้แล้ว ก็ยังอธิบายไม่ชัด แถมยังโดนหาว่าไม่ภักดีอีก!
เขาอยากเห่าโฮ่ง ๆ ออกมาจริง ๆ!!
เพิ่งได้ตำแหน่งมาแท้ ๆ! สวี่ต้าหมาวร้อนใจ รีบแก้ตัวทันที
“ผมไม่ได้โกหก! ที่พูดเป็นเรื่องจริง! มันใส่ร้ายผม! ไอ้เสาจู้ใส่ร้ายผม!
เมื่อกี้ไอ้เสาจู้ยังบอกผมเลยว่าเมียผมมีไฝเม็ดเล็ก ๆ ที่เอว! ที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงทุกคำ!!”
ซี๊ด!
เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าในโรงอาหาร ทุกคนดวงตาเป็นประกาย จับจ้องละครฉากเด็ดของวันนี้