หยางอี้ดึงซูหน่าเข้าไปในห้องกัปตันของเรือเมิ่งเหยี่ยน
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “พวกแมลงนี่มาจากไหนกัน?”
“ประมาณหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้ จู่ ๆ ฟ้าก็มืดลง
ตอนนั้นข้ายังแล่นเรืออยู่ แล้วสังเกตว่าภาพในลูกแก้วคริสตัลมีจุดดำจำนวนมากเพิ่มขึ้นมา ข้าเลยหยุดเรือแล้วเดินไปที่หัวเรือเพื่อดูให้ชัด”
ซูหน่าย้อนความจำ “หลังจากนั้น ท่านก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว”
หยางอี้ฟังจบก็รับลูกแก้วคริสตัลมาพินิจทันที
ส่วนซูหน่าก็เริ่มเล่าข้อสันนิษฐานของนางเกี่ยวกับแมลงยักษ์พวกนี้
“แมลงยักษ์พวกนี้คงไม่มีตา ไม่มีอวัยวะการมองเห็น ไม่อย่างนั้นพวกมันคงสังเกตเห็นเรือเมิ่งเหยี่ยนไปแล้ว
มันน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในความมืดมิดมายาวนาน ใช้ประสาทการได้ยิน การดมกลิ่น หรือสัมผัสอื่น ๆ เพื่อล่าเหยื่อ
เพราะพายุรบกวน ขอบเขตการรับรู้ของพวกมันจึงลดลงอย่างมาก มองไม่เห็นเรือเมิ่งเหยี่ยนที่อยู่ตรงหน้า”
ซูหน่าแสดงการคาดการณ์
ส่วนหยางอี้กำลังสำรวจแผนที่เดินเรือ คิ้วขมวดแน่น
พร้อมกันนั้น เขาก็เปิดช่องแชทโลก อยากดูว่าผู้เล่นคนอื่น ๆ มีสถานการณ์เป็นอย่างไร
เพิ่งเข้าไปก็พบว่าข้างในวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเผ็ดร้อน
“ทำไมถึงมืดขนาดนี้ ข้าหลงทางไปหมดแล้ว ใครก็ได้บอกทีว่าทางออกอยู่ไหน!”
“ในทะเลมีแมลงยักษ์โผล่มาเพียบ ตัวที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากข้าไม่ถึงสองร้อยเมตร สวรรค์ช่วย!”
“พระเจ้า ท่านทอดทิ้งข้าแล้วหรือ!”
เขตทะเลพายุเกิดภยันตรายใหม่ขึ้นมา บรรดาผู้เล่นที่หนีรอดไปได้ก็พากันรื่นเริงยินดี เย้ยหยันผู้ที่ติดอยู่ข้างใน
“มีมอนสเตอร์เกิดอีกแล้ว? สมน้ำหน้า ใครใช้ให้พวกเจ้าหนีช้านักเล่า!”
“เคยเล่นเกมหนีตายไหม? พวกเจ้าหนีช้า วงสารพิษมาแล้ว จะโทษใครได้?”
“บากะ! รอตายอยู่ในนั้นเถอะ!”
“พวกเจ้าต้องอย่าตายเชียวนะ!