ซูหน่าเก็บลูกแก้วแสง ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะเก็บลงถุงสารพัดนึก
“ได้อะไรน่ะ” หยางอี้เดินเข้าไปหา ถามด้วยความสงสัย
“อยากรู้นักหรือ
อ้อนวอนข้าสิ แล้วข้าจะบอกเจ้า” ซูหน่าทำท่ายิ้มเยาะ ดวงตาหรี่ลง ราวกับพระจันทร์เสี้ยว
“ไม่บอกก็ไม่ต้อง”
หยางอี้ไม่ตามใจแม้แต่น้อย และไม่อิจฉาอะไร
เขามีของดีตั้งสามชิ้นนะ
ถึงจะไม่ใช่สีทอง แต่ด้านจำนวนก็ชนะขาด
ขณะเดียวกัน สมองของเขาก็ผุดการคาดเดาแนวเซียนขึ้นมามากมาย
เป็นไปได้ไหมที่ฉลามตัวนี้ตายก่อน เลยได้ของดีที่สุด
ปฏิเสธความเป็นไปได้ข้อนี้ไม่ได้
แต่สถานการณ์ที่แน่ชัด ต้องรอพิสูจน์ในภายหลังถึงจะยืนยันได้
ที่แน่ ๆ ก็คือ การส่งศพมอนสเตอร์ชนิดเดิมซ้ำ อัตราดรอปจะลดลงฮวบฮาบ
หยางอี้ให้ซูหน่าถือหางเสือต่อ ส่วนตนจัดการเก็บกวาดสมรภูมิ
ต้องบอกว่า เครื่องหมุนสุ่มสัตว์ประหลาดนี่สะดวกมาก ซากและเลือดของฉลามจะถูกรีไซเคิลทั้งหมด
แต่ดาดฟ้าและเสากระโดงที่เสียหาย รวมถึงห้องกัปตันที่มีรูโหว่ขนาดใหญ่ ต้องใช้วัสดุซ่อมแซม
ระหว่างสู้ยังชนเข้ากับวัตถุลอยน้ำอีกหลายชิ้น ตัวเรือจึงเสียหาย
แค่ซ่อมอย่างเดียว ก็ใช้ไม้ไปถึง 40 หน่วย
ยังดีที่เครื่องกาชาปองก็ให้ทรัพยากรออกมาด้วย
ตอนนี้มีอาหารและทรัพยากรดังต่อไปนี้
อาหาร ขนมปังดำ 12 ชิ้น, ไส้กรอก 5 ชิ้น, น้ำจืด 8 ลิตร, มะพร้าวเติมพลัง 67 ลูก, แตงโม 3 ลูก (ซูหน่ายังมีมะพร้าวเติมพลังในห้องพักอีก 40 กว่าลูก)
ทรัพยากร ไม้ 55, ผ้า 45, หิน 32, เหล็ก 10, คริสตัล 8, กำมะถัน 6
เหรียญหอยสังข์ 2050
พวกเหล็ก คริสตัล กำมะถัน น่าจะเป็นทรัพยากรระดับสูง ในกาชาปองอัตราแลกเปลี่ยนคือ 5 ต่อ 1
ตอนนี้ยังไม่ขาดแคลนอาหาร
นอกจากจนตรอกจริง ๆ หยางอี้จะไม่ตกปลาในน่านน้ำพายุอีกแล้ว
เขาเปิดช่องแชทโลก แล้วเริ่มฝากข้อความ