การแล่นผ่านช่องว่างระหว่างหนอนยักษ์สองตัวนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
โดยเฉพาะเมื่อพวกมันห่างกันแค่ห้าร้อยถึงหกร้อยเมตร มันเหมือนการเต้นรำบนคมมีด หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจพินาศไม่เหลือซาก ต้องคอยระวังตำแหน่งของตัวเองตลอด และผลกระทบของพายุที่มีต่อเรือ
หยางอี้เครียดจนเส้นประสาทตึง แล่นสลับไปมา หลบหลีกไปตลอดแปดชั่วโมงเต็ม มีมะพร้าวเติมพลังกองเกลื่อนอยู่แทบเท้า
น้ำมะพร้าวสดชื่นนั้นออกฤทธิ์ได้หนึ่งครั้งต่อยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่มะพร้าวเติมพลังไม่มีข้อจำกัดแบบนั้น เพียงแต่ถ้าดื่มซ้ำติด ๆ กันผลก็จะลดลง และทำให้แน่นท้องนิดหน่อย
ด้วยสิ่งนี้ หยางอี้จึงยังมีเรี่ยวแรงอยู่กว่าเจ็ดสิบ ราวกับร่างเหล็ก
แต่ความเหนื่อยยากของร่างกายนั้น มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ดี
"อีกไกลแค่ไหนถึงทางออก?"
หยางอี้เริ่มลังเลในใจ
ทว่าจิตใจของเขากลับแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ไม่นานก็สลัดศีรษะสลัดความคิดนั้นทิ้ง กัดฟันแล่นต่อไป
ช่องข้อความส่วนตัวของเขามีข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุด ส่วนใหญ่เป็นผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่ส่งคำขอบคุณมา
ช่วงที่ผ่านมา มีผู้เล่นจำนวนมากหนีออกจากทะเลพายุได้แล้ว
เรือของพวกเขาส่วนใหญ่ช้า พอถึงทางออกก็ถูกหนอนยักษ์ขวางทาง
พอได้รับคำเตือนจากหยางอี้ พวกเขาก็รวบรวมความกล้า กะระยะให้ดีแล้วพุ่งออกไป
หลายคนจึงรู้สึกขอบคุณหยางอี้ และส่งข้อความส่วนตัวมาให้มากมาย
แน่นอนว่าคนที่พลาดพลั้งถูกหนอนกินก็คงมีอยู่ไม่น้อย แต่คนตายส่งข้อความไม่ได้ หยางอี้จึงไม่มีทางรู้
ขณะเดียวกัน หยางอี้ก็ได้รับข้อมูลบางอย่างจากข้อความส่วนตัวด้วย
น่านน้ำใกล้ทางออกนั้นเป็นพื้นที่กันชน ยาวประมาณห้าสิบไมล์ทะเล ที่นั่นไม่มีหนอนยักษ์ และคลื่นลมก็เบากว่ามาก
ดังนั้นหากเห็นน่านน้ำโล่งกว้างไร้หนอนยักษ์ นั่นหมายความว่าทางออกอยู่ไม่ไกลแล้ว
หยางอี้จ้องมองลูกแก้วคริสตัล
ยังไงในรัศมีหนึ่งร้อยไมล์ทะเลก็ไม่มีน่านน้ำแบบนี้เลย มีแต่หนอนยักษ์ไม่มากก็น้อย.....