“ตั้งแต่เริ่มวิจัยและพัฒนาจนถึงผลิตจำนวนมาก อย่างน้อยก็ต้องใช้อีก 3 ล้าน”
“ฉันให้คุณ 5 ล้าน” กู้จิ้งฉือส่งตัวเก็บประจุกลับคืนให้โจวถิงกวง “2 ล้านเอาไปชำระหนี้ธนาคาร ส่วนอีก 3 ล้านใช้ทำวิจัยและพัฒนาต่อ”
“ฉันจะให้ทีมส่งผู้จัดการฝ่ายการเงินมาช่วยดูแลบัญชีให้คุณ”
“แต่การตัดสินใจเรื่องการดำเนินงานทั้งหมด จะมีผลก็ต่อเมื่อคุณลงนาม”
“อีกอย่างหนึ่ง—เถ้าแก่โจว โรงงานของคุณเก่าเกินไปแล้ว”
“พอผลิตตัวเก็บประจุรุ่นใหม่ได้จำนวนมากแล้ว ฉันจะเพิ่มเงินลงทุนให้คุณสร้างโรงงานใหม่”
เธอหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า บนนั้นพิมพ์ไว้เพียงบรรทัดเดียวว่า บริษัทการลงทุนเจซี ด้านล่างเป็นหมายเลขโทรศัพท์ของเหอเจ้าเชียน
“พรุ่งนี้เอาสัญญาเงินกู้กับแผนวิจัยและพัฒนามาหาฉัน”
พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืน “เรามาเซ็นสัญญากันอย่างเป็นทางการ”
*
โจวถิงกวงรับนามบัตรมา ก้มหน้ามองอยู่นาน
ตอนเงยหน้าขึ้น กู้จิ้งฉือเห็นแววบางอย่างวูบไหวอยู่ในดวงตาของเขา
แต่ไม่นานเขาก็เบือนหน้าไป หยิบกระบอกชาเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากระดกดื่มอึกใหญ่
“คุณหนูกู้” เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”
“โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่ใกล้จะเจ๊ง คนงานกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีที่ไป กับชายแก่ใกล้ลงโลงอย่างผม เงินที่คุณลงทุนไปอาจสูญเปล่าทั้งหมดก็ได้”
กู้จิ้งฉือยืนอยู่ตรงประตู ก่อนหันกลับมา
“ทำไปเพื่ออะไรหรือ” เธอเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คงเพราะอยากให้ปล่องควันนั่นยังพ่นควันต่อไปได้อีกสักหลายปีมั้ง”
เธอยิ้มน้อย ๆ แล้วเปิดประตู
บางทีเธออาจอยากเห็นประเทศนี้เจริญรุ่งเรืองยิ่งกว่าใครหลายคน
เพราะชาติก่อน เธอไม่มีโอกาสกลับไปเลย
กลับไปยังแผ่นดินใหญ่
เพราะเรื่องงานของพ่อแม่ ทั้งครอบครัวของเธอจึงถูกจำกัดไม่ให้ออกนอกประเทศ