80: บรรพบุรุษทั้งหลาย วันนี้ก็ยังกลับตัวไม่สำเร็จหรือ

ตอนที่ 12 ใช้เงิน

8 นาที· 1.7K คำ

“ฉันรู้” กู้จิ้งฉือยื่นแจกันให้พนักงาน “ของหายากเท่านั้นถึงจะคุ้มค่าที่จะซื้อ ของที่มีอยู่เต็มถนน เอามาตั้งไว้ในห้องรับแขกแล้วจะมีความหมายอะไร?”

ต่อมาแจกันใบนั้นก็ถูกนำไปวางไว้บนเปียโนในห้องรับแขก คนสวนจะเปลี่ยนดอกไม้ให้สัปดาห์ละครั้ง

วันจันทร์เป็นกุหลาบขาว วันพุธเป็นโบตั๋นสีชมพู วันศุกร์เป็นดอกพุด

ดอกไม้ทั้งสามชนิดหมุนเวียนกันไปตลอดทั้งปี ไม่มีวันขาด

พรมแคชเมียร์ในห้องนอนก็เป็นของที่ได้มาโดยบังเอิญ

วันนั้นเธอไปดูสำนักงานของบริษัทการลงทุนเจซีที่เสิ่นจิ้งถังเพิ่งเช่าไว้ในย่านเซ็นทรัล

สำนักงานยังตกแต่งไม่เสร็จ กลิ่นสีและขี้เลื่อยอบอวลไปทั่วห้อง เธอยืนอยู่ข้างในไม่ถึงสามนาทีก็เดินออกมา

ระหว่างทางกลับไปยังลานจอดรถ เธอผ่านร้านพรมเปอร์เซียแห่งหนึ่ง ในตู้โชว์มีพรมแคชเมียร์สีเงินอมเทาทอมือแขวนอยู่ผืนหนึ่ง

เธอยืนมองหน้าตู้โชว์ เอียงคอพินิจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันไปถามเหอเจ้าเชียนว่า “สีพรมผืนนี้เข้ากับผ้าม่านในห้องนอนฉันพอดีเลย คุณเชื่อไหม?”

เหอเจ้าเชียนเหลือบมองป้ายราคาในตู้โชว์ ไม่ได้ตอบว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ เพียงค้อมกายเล็กน้อยแล้วผลักประตูร้านเข้าไป

จิ้งฉือใช้เวลาอยู่ในร้านกว่าหนึ่งชั่วโมง

สุดท้ายซื้อมา 4 ผืน

*

ชุดผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดและบำรุงผิวกลิ่นดอกพุดครบเซตในห้องน้ำ เป็นของที่เธอตระเวนห้างสรรพสินค้าทั้งเล็กและใหญ่ทั่วเซียงเจียงจนรวบรวมได้ครบ

ตั้งแต่ครีมอาบน้ำไปจนถึงโลชั่นทาผิว ตั้งแต่แชมพูไปจนถึงครีมทามือ ทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์จากแบรนด์เล็ก ๆ ของฝรั่งเศสแบรนด์เดียวกัน และใช้กลิ่นดอกพุดเหมือนกันหมด

แบรนด์นี้มีเคาน์เตอร์ในเซียงเจียงไม่มาก ผลิตภัณฑ์บางรายการต้องสั่งจองล่วงหน้าและขนส่งทางอากาศมาจากปารีส

เมื่อเห็นเธอวิ่งหาร้านถึงสามแห่งเพียงเพื่อหาครีมทามือกลิ่นดอกพุดสักขวด เหอเจ้าเชียนก็อดถามขึ้นในรถไม่ได้ว่า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป