“ฉันรู้” กู้จิ้งฉือยื่นแจกันให้พนักงาน “ของหายากเท่านั้นถึงจะคุ้มค่าที่จะซื้อ ของที่มีอยู่เต็มถนน เอามาตั้งไว้ในห้องรับแขกแล้วจะมีความหมายอะไร?”
ต่อมาแจกันใบนั้นก็ถูกนำไปวางไว้บนเปียโนในห้องรับแขก คนสวนจะเปลี่ยนดอกไม้ให้สัปดาห์ละครั้ง
วันจันทร์เป็นกุหลาบขาว วันพุธเป็นโบตั๋นสีชมพู วันศุกร์เป็นดอกพุด
ดอกไม้ทั้งสามชนิดหมุนเวียนกันไปตลอดทั้งปี ไม่มีวันขาด
พรมแคชเมียร์ในห้องนอนก็เป็นของที่ได้มาโดยบังเอิญ
วันนั้นเธอไปดูสำนักงานของบริษัทการลงทุนเจซีที่เสิ่นจิ้งถังเพิ่งเช่าไว้ในย่านเซ็นทรัล
สำนักงานยังตกแต่งไม่เสร็จ กลิ่นสีและขี้เลื่อยอบอวลไปทั่วห้อง เธอยืนอยู่ข้างในไม่ถึงสามนาทีก็เดินออกมา
ระหว่างทางกลับไปยังลานจอดรถ เธอผ่านร้านพรมเปอร์เซียแห่งหนึ่ง ในตู้โชว์มีพรมแคชเมียร์สีเงินอมเทาทอมือแขวนอยู่ผืนหนึ่ง
เธอยืนมองหน้าตู้โชว์ เอียงคอพินิจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันไปถามเหอเจ้าเชียนว่า “สีพรมผืนนี้เข้ากับผ้าม่านในห้องนอนฉันพอดีเลย คุณเชื่อไหม?”
เหอเจ้าเชียนเหลือบมองป้ายราคาในตู้โชว์ ไม่ได้ตอบว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ เพียงค้อมกายเล็กน้อยแล้วผลักประตูร้านเข้าไป
จิ้งฉือใช้เวลาอยู่ในร้านกว่าหนึ่งชั่วโมง
สุดท้ายซื้อมา 4 ผืน
*
ชุดผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดและบำรุงผิวกลิ่นดอกพุดครบเซตในห้องน้ำ เป็นของที่เธอตระเวนห้างสรรพสินค้าทั้งเล็กและใหญ่ทั่วเซียงเจียงจนรวบรวมได้ครบ
ตั้งแต่ครีมอาบน้ำไปจนถึงโลชั่นทาผิว ตั้งแต่แชมพูไปจนถึงครีมทามือ ทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์จากแบรนด์เล็ก ๆ ของฝรั่งเศสแบรนด์เดียวกัน และใช้กลิ่นดอกพุดเหมือนกันหมด
แบรนด์นี้มีเคาน์เตอร์ในเซียงเจียงไม่มาก ผลิตภัณฑ์บางรายการต้องสั่งจองล่วงหน้าและขนส่งทางอากาศมาจากปารีส
เมื่อเห็นเธอวิ่งหาร้านถึงสามแห่งเพียงเพื่อหาครีมทามือกลิ่นดอกพุดสักขวด เหอเจ้าเชียนก็อดถามขึ้นในรถไม่ได้ว่า