ในเขตอุตสาหกรรมกวนถัง แทบไม่ค่อยเห็นผู้หญิงสวมเสื้อโค้ตกันลมสีเบจและรองเท้าส้นสูง
“ขอถามหน่อยค่ะ เถ้าแก่โจวอยู่ไหม?”
กู้จิ้งฉือถาม
“อยู่ครับ อยู่ในห้องทำงานด้านใน”
ชายหนุ่มชี้ไปยังประตูไม้บานหนึ่งตรงสุดโรงงาน ก่อนจะอดเหลือบมองเธออีกครั้งไม่ได้ แล้วเข็นรถจากไป
กู้จิ้งฉือเดินไปยังประตูไม้บานนั้น
ประตูแง้มอยู่ เธอเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“เข้ามา”
เสียงแหบพร่าดังมาจากด้านใน
ห้องทำงานเล็กมาก มีเพียงโต๊ะไม้เก่า ๆ หนึ่งตัว เก้าอี้พับสองตัว และตู้เอกสารเหล็กหนึ่งใบ
สิ่งเดียวที่พอจะนับเป็นของตกแต่งได้ คือรูปถ่ายขาวดำที่แขวนอยู่บนผนัง
ในรูปเป็นหญิงสาวสวมกี่เพ้า กำลังอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน
โจวถิงกวงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ สวมชุดทำงานสีน้ำเงินที่ซักจนสีซีดขาว ผมของเขาขาวไปกว่าครึ่งแล้ว
บนโต๊ะมีสมุดบัญชีเปิดแผ่อยู่ ตัวเลขแน่นขนัด บรรทัดสุดท้ายถูกวงด้วยปากกาสีแดง
เขาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นกู้จิ้งฉือก็มีสีหน้าไม่ต่างจากคนงานหนุ่มเมื่อครู่
“คุณผู้หญิงท่านนี้คือ...”
“กู้จิ้งฉือค่ะ” เธอนั่งลงตรงข้ามเขา “ได้ยินมาว่าโรงงานของคุณกำลังประสบปัญหาอยู่บ้าง”
สีหน้าของโจวถิงกวงเปลี่ยนไป
เป็นความเหนื่อยล้า
เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานมีคนนัดพบจริง ๆ เพียงแต่เขารับโทรศัพท์ทำนองนี้มามากเหลือเกิน
จนไม่ค่อยคาดหวังอะไรแล้ว
ความเหนื่อยล้าจากการได้ยินคนมากมายพูดว่า “ฉันจะช่วยคุณ” สุดท้ายกลับเหลือไว้เพียงบัญชีหนี้เสียกองโต
ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นกู้จิ้งฉือกับพ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขาก็ยังคงยิ้มต้อนรับ
“คุณหนูกู้ทำธุรกิจอะไรหรือ?”
“ฉันอยากลองทำหลายอย่างค่ะ”
กู้จิ้งฉือกล่าว “การเงิน อสังหาริมทรัพย์ การค้า ช่วงนี้กำลังคิดจะลงทุนในธุรกิจการผลิต”