นางย่อตัวลง พับผ้าห่ม เผยให้เห็นห่อผ้าเล็ก ๆ ที่ห่อด้วยเศษผ้าอยู่ข้างใต้
นั่นคือข้าวของทั้งหมดของนาง
นางคลี่ห่อผ้าออก ข้างในมีรองเท้าคู่หนึ่งที่ซักจนสีซีด กับกระเป๋าเงินใบเล็กจิ๋วที่เย็บขึ้นจากเศษผ้า
นางกอดรองเท้าไว้แนบอก ขดตัวเป็นก้อน แล้วนั่งอยู่กลางสายฝนเช่นนั้น
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ
ฝนยังไม่หยุด
นางได้ยินหวังชุ่ยฮวาบ่นด่าอยู่ในห้องโถง บอกว่าฟืนเปียกหมดแล้ว พรุ่งนี้จะเอาอะไรไปก่อไฟ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง นางได้ยินหวังชุ่ยฮวาเดินออกมาจากห้องโถง ฝีเท้าหนักอึ้งตรงมาทางห้องเก็บฟืน
นางอยากลุกขึ้น แต่ขาชาไปหมดแล้ว
หวังชุ่ยฮวาเดินมาถึงหน้าห้องเก็บฟืน เห็นนางยังคงนั่งยองอยู่ตรงนั้นก็โมโหจนควันออกหู คว้าไม้พลองที่พิงอยู่ข้างกำแพงแล้วแหย่เข้าไปด้านใน
“เข้าไป! เข้าไปข้างใน! เห็นหน้าแกทีไรก็ซวยทุกที!”
ด้านในสุดของห้องเก็บฟืนมีห้องเล็ก ๆ ที่พังถล่มไปครึ่งหนึ่ง
เรียกว่า “ห้องใต้ดิน” ก็จริง แต่ที่แท้เป็นหลุมเก็บมันเทศที่เคยใช้เก็บของมาก่อน ต่อมาพังลงไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงช่องที่ใหญ่กว่ารูหมาอยู่ไม่เท่าไร
หวังชุ่ยฮวาทั้งผลักทั้งเตะหลินเนี่ยนไปจนถึงปากช่องนั้น
นางมองช่องมืดมิดแล้วส่ายหน้า ถอยหนีไปด้านหลัง
“คุณย่า ข้าไม่เข้าไปขอรับ ข้างในฝนรั่ว แถมยังเคยถล่มลงมา...”
“นังเด็กเวร แกยังจะเลือกมากอีกหรือ? ถ้าไม่เข้าไปก็ไสหัวออกจากบ้านนี้ไป!”
หวังชุ่ยฮวาคว้าผมหลินเนี่ยนแล้วผลักนางไปทางช่องนั้น