หลินเผยเหวินก้มหน้าลง ราวกับถูกใครฟาดด้วยกระบอง
เขามองรองเท้าหนังเก่าคู่นั้นของตัวเองที่เปื้อนโคลนกับน้ำจนเต็ม หัวรองเท้าสึกจนซีดขาว
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงวันก่อนที่แม่มาส่งผักถึงบ้าน หลี่ลี่ฟางไม่แม้แต่จะยอมให้แม่ก้าวเข้าประตู
หญิงชรายืนอยู่ด้านนอกตั้งนานกว่าสิบนาที สุดท้ายก็วางกระสอบป่านลงตรงธรณีประตูแล้วจากไป
ในกระสอบมีผักดอง วุ้นเส้นมันเทศอยู่ไม่กี่กำมือ แล้วยังมีผ้าเช็ดหน้าที่ห่ออะไรบางอย่างไว้อย่างมิดชิด
เขาไม่เห็นว่าข้างในผ้าเช็ดหน้าห่ออะไรไว้
ภายหลังหลี่ลี่ฟางรื้อออกมา เป็นเงินย่อยปะปนกันกองหนึ่ง มีทั้งเหรียญไม่กี่หยวนกับเศษเงินไม่กี่เหมา มัดไว้ด้วยหนังยาง
นางนับแล้วเบ้ปาก “มีแค่นี้เอง จะเอาไปไล่ขอทานหรือไง”
ตอนนั้นหลินเผยเหวินไม่ได้พูดอะไร
เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง มองแผ่นหลังเล็กผอมของแม่หายลับไปตรงปลายตรอก
อากาศหนาวมาก
เขาไม่ได้เอาเสื้อผ้าหนา ๆ กลับไปให้แม่แม้แต่ตัวเดียว
จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า
“ลี่ฟาง เรื่อง...เสี่ยวเนี่ยน แม่ฉันไปหาลูกอีกแล้วหรือเปล่า”
หลี่ลี่ฟางกำลังคีบกับข้าวให้หลินชง ได้ยินเช่นนั้นมือก็ยังไม่หยุด
“มาถามฉันทำไม แม่คุณเคยมีวันไหนไม่ไปหาลูกบ้างล่ะ เด็กคนนั้นก็แค่ตัวกินเปล่า แม่คุณอยากจับแต่งออกไปตั้งนานแล้ว คนขายเต้าหู้ตรงถนนหลังตลาดในตำบลมาถามแล้วตั้งสามหน แม่คุณบอกว่ารอฝนหยุดก่อน จะพาคนไปดูตัว สินสอดก็คุยกันเกือบลงตัวแล้ว แปดร้อยหยวน”
เสียงอื้ออึงดังขึ้นในหัวหลินเผยเหวิน