“เพราะงั้นคุณจะไม่เชื่อก็ได้ ไม่เป็นไร ฉันมีเวลาเหลือเฟือ จะอยู่ที่นี่สิบวัน หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปีก็ได้”
“ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณทำอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณอยู่ที่นี่ แล้วพักฟื้นให้ดีก็พอ”
“พอคุณเชื่อแล้ว ค่อยเรียกฉันว่าอาน้อย”
“ตอนนี้ยังไม่อยากเรียก ก็เรียกคุณหนูกู้ไปก่อน”
กู้เหยียนไม่พูดอะไร
เขายืนอยู่ตรงนั้น ดูราวกับต้นไม้เล็ก ๆ ที่กำลังโอนเอนไปมาตามแรงลม
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเรียกเสียงเบาแสนเบาว่า
“...อาน้อย”
เสียงเรียกครั้งนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน
ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความหวาน ไม่มีการประจบเอาใจ
มีเพียงเสียงที่เค้นออกมาจากลำคอ ลังเลและหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย
เหมือนคนที่ยืนอยู่บนผิวน้ำแข็งของแม่น้ำ ค่อย ๆ ยื่นเท้าออกไปแตะน้ำแข็งแผ่นแรกอย่างระมัดระวัง
กู้จิ้งฉือมองเขา ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
รอยยิ้มนั้นบางเบา แตะอยู่เพียงหางตา ทว่ากลับทำให้ใบหน้าทั้งใบดูอ่อนโยนลง
“อืม”
เธอรับคำ
จากนั้นก็หันกลับไปมองทะเลไกลออกไปอีกครั้ง ราวกับกำลังมองเส้นทางกลับบ้านที่เดินมาเนิ่นนานกว่าจะได้พบเห็นในที่สุด
กู้เหยียนยืนอยู่ด้านหลังเธอ ไม่ได้พูดอะไรอีก
แสงอรุณทอดเงาร่างสูงกับร่างเล็กลงบนพื้นระเบียง ทั้งสองเงาแนบชิดกันอย่างเงียบงัน
สายลมจากทะเลพัดมา พัดไล่ไอชื้นหยดสุดท้ายที่เขาซ่อนไว้ในแขนเสื้อให้จางหายไป
*
วันที่สองที่กู้เหยียนเข้าพักในคฤหาสน์ชมทะเล กู้จิ้งฉือเรียกเฉิงเย่ไปพบที่ห้องหนังสือชั้นสอง
“เตรียมตัวไว้ มะรืนนี้ออกเดินทาง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้”