เท้าของหลินเนี่ยนถูกก้อนหินบาดจนแตก เลือดปนโคลน ทิ้งรอยตื้น ๆ ไว้เป็นหย่อม ๆ เบื้องหลัง
ตอนที่วิ่งมาถึงปากทางเข้าตำบล รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจากไกล ๆ
รถคันนั้นแล่นไม่เร็ว ราวกับกลัวว่าจะทำให้ชาวบ้านริมทางที่คุ้นเคยกับเกวียนวัวและรถไถตกใจ
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็สะดุดตาเกินไป
ตัวรถสีดำมันวาวโดดเด่นอยู่บนถนนดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น ราวกับสัตว์ร้ายจากอีกโลกหนึ่งที่หลุดเข้ามา
ผู้คนในตำบลต่างหยุดมือกันหมด
ทั้งคนแบกของ คนอุ้มเด็ก และคนที่นั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ข้างทาง ต่างยืดคอมองรถคันนั้น
รถยนต์แบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงตำบลหลินเหยียนเลย แม้แต่ในตัวอำเภอก็ยังไม่ค่อยมีให้เห็น
มีแต่ผู้นำระดับสูงเท่านั้นที่นั่งรถแบบนี้ได้
รถหยุดลง
จอดขวางอยู่ตรงหน้าหลินเนี่ยนพอดี ราวกับกำแพงสีดำ
หลินเนี่ยนเบรกไม่ทัน พุ่งชนหน้ารถเข้าอย่างจัง
เธอล้มก้นกระแทกพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่
เฉินว่านฝูที่ไล่ตามมาทันแล้วคว้าคอเสื้อด้านหลังของเธอไว้ กระชากให้ลุกขึ้น
หลินเนี่ยนดิ้นสุดแรง เล็บครูดพื้นจนเกิดรอยขาวหลายเส้น
ในจังหวะนั้นเอง ประตูรถก็เปิดออก
สิ่งแรกที่ทุกคนเห็นคือรองเท้าส้นสูงสีเบจอ่อนคู่หนึ่ง
รองเท้าสะอาดเอี่ยมจนผิดธรรมดา ช่างไม่เข้ากับถนนดินที่เต็มไปด้วยโคลนและน้ำขังสายนี้เลย
จากนั้นจึงเป็นเรียวขาขาวผ่อง แล้วตามด้วยหญิงสาวในชุดกี่เพ้า
กี่เพ้าตัวนั้นเป็นสีเขียวอมเทาเข้ม
แขนสั้น เอวเข้ารูป และผ่าข้าง
เนื้อผ้าสะท้อนประกายเงินจาง ๆ ใต้แสงกลางวัน ราวกับแสงจันทร์สายหนึ่งที่ลอดผ่านช่องเมฆลงมาหลังฝนตกบนภูเขา