80: บรรพบุรุษทั้งหลาย วันนี้ก็ยังกลับตัวไม่สำเร็จหรือ

ตอนที่ 47 หลายแสน

6 นาที· 1.4K คำ

เท้าของหลินเนี่ยนถูกก้อนหินบาดจนแตก เลือดปนโคลน ทิ้งรอยตื้น ๆ ไว้เป็นหย่อม ๆ เบื้องหลัง

ตอนที่วิ่งมาถึงปากทางเข้าตำบล รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจากไกล ๆ

รถคันนั้นแล่นไม่เร็ว ราวกับกลัวว่าจะทำให้ชาวบ้านริมทางที่คุ้นเคยกับเกวียนวัวและรถไถตกใจ

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็สะดุดตาเกินไป

ตัวรถสีดำมันวาวโดดเด่นอยู่บนถนนดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น ราวกับสัตว์ร้ายจากอีกโลกหนึ่งที่หลุดเข้ามา

ผู้คนในตำบลต่างหยุดมือกันหมด

ทั้งคนแบกของ คนอุ้มเด็ก และคนที่นั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ข้างทาง ต่างยืดคอมองรถคันนั้น

รถยนต์แบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงตำบลหลินเหยียนเลย แม้แต่ในตัวอำเภอก็ยังไม่ค่อยมีให้เห็น

มีแต่ผู้นำระดับสูงเท่านั้นที่นั่งรถแบบนี้ได้

รถหยุดลง

จอดขวางอยู่ตรงหน้าหลินเนี่ยนพอดี ราวกับกำแพงสีดำ

หลินเนี่ยนเบรกไม่ทัน พุ่งชนหน้ารถเข้าอย่างจัง

เธอล้มก้นกระแทกพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่

เฉินว่านฝูที่ไล่ตามมาทันแล้วคว้าคอเสื้อด้านหลังของเธอไว้ กระชากให้ลุกขึ้น

หลินเนี่ยนดิ้นสุดแรง เล็บครูดพื้นจนเกิดรอยขาวหลายเส้น

ในจังหวะนั้นเอง ประตูรถก็เปิดออก

สิ่งแรกที่ทุกคนเห็นคือรองเท้าส้นสูงสีเบจอ่อนคู่หนึ่ง

รองเท้าสะอาดเอี่ยมจนผิดธรรมดา ช่างไม่เข้ากับถนนดินที่เต็มไปด้วยโคลนและน้ำขังสายนี้เลย

จากนั้นจึงเป็นเรียวขาขาวผ่อง แล้วตามด้วยหญิงสาวในชุดกี่เพ้า

กี่เพ้าตัวนั้นเป็นสีเขียวอมเทาเข้ม

แขนสั้น เอวเข้ารูป และผ่าข้าง

เนื้อผ้าสะท้อนประกายเงินจาง ๆ ใต้แสงกลางวัน ราวกับแสงจันทร์สายหนึ่งที่ลอดผ่านช่องเมฆลงมาหลังฝนตกบนภูเขา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป