กู้เหยียนเดินตามพ่อบ้านเวินลงมาชั้นล่าง
ชั้นหนึ่งของอาคารหลักใหญ่กว่าที่เขามองเห็นจากชั้นบนเสียอีก
ระหว่างห้องรับแขกกับห้องอาหารไม่มีผนังกั้น มีเพียงม่านโปร่งสีเทาอ่อนผืนหนึ่งห้อยลงมาแบ่งพื้นที่ไว้
แสงแดดส่องลอดหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานนับสิบบานเข้ามา อาบพื้นหินอ่อนผืนใหญ่จนดูราวกับทะเลสาบสีทองอ่อน
โต๊ะอาหารยาวมาก ยาวจนกู้เหยียนนึกถึงสถานที่ที่พวกนายทุนในหนังใช้กินข้าวกัน
แต่วันนี้บนโต๊ะมีชุดจานช้อนส้อมวางอยู่เพียงสองชุด ชุดหนึ่งอยู่หัวโต๊ะด้านนี้ อีกชุดอยู่ปลายโต๊ะด้านโน้น
กู้จิ้งฉือนั่งอยู่ริมหน้าต่างแล้ว
เธอเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเขียวอ่อนกับกางเกงขายาวสีขาวนวล ผมไม่ได้เกล้าขึ้น เพียงปล่อยสยายคลออยู่บนบ่าอย่างหลวม ๆ
แสงยามเช้าส่องมาจากด้านหลัง ยิ่งขับให้เธอดูสะอาดตาและผุดผ่อง ราวกับเครื่องเคลือบที่เพิ่งผ่านสายฝนมา
เธอไม่ได้มองกู้เหยียน เพียงก้มหน้าเปิดสมุดเล่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้ ข้างมือมีถ้วยกาแฟวางอยู่
“มานั่งสิ”
เธอเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักพเยิดไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
กู้เหยียนไม่พูดอะไร ค่อย ๆ เดินไปนั่งลง
เก้าอี้นุ่มมาก เขาไม่ได้นั่งเต็มตัว แค่แตะขอบเก้าอี้เท่านั้น
แผ่นหลังตั้งตรงเหมือนเด็กที่เพิ่งเข้าโรงเรียนเป็นครั้งแรก มือทั้งสองวางเรียบร้อยบนตัก
พ่อบ้านเวินยกอาหารเช้ามาให้ด้วยตัวเอง
โจ๊กไก่ฉีกหนึ่งชาม เนื้อโจ๊กสีขาวนวล มีเส้นไก่ฝอยวาววับกับต้นหอมซอยสีเขียวสดโรยอยู่ด้านบน