80: บรรพบุรุษทั้งหลาย วันนี้ก็ยังกลับตัวไม่สำเร็จหรือ

ตอนที่ 43 ฉันไม่เชื่อ

6 นาที· 1.4K คำ

กู้เหยียนเดินตามพ่อบ้านเวินลงมาชั้นล่าง

ชั้นหนึ่งของอาคารหลักใหญ่กว่าที่เขามองเห็นจากชั้นบนเสียอีก

ระหว่างห้องรับแขกกับห้องอาหารไม่มีผนังกั้น มีเพียงม่านโปร่งสีเทาอ่อนผืนหนึ่งห้อยลงมาแบ่งพื้นที่ไว้

แสงแดดส่องลอดหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานนับสิบบานเข้ามา อาบพื้นหินอ่อนผืนใหญ่จนดูราวกับทะเลสาบสีทองอ่อน

โต๊ะอาหารยาวมาก ยาวจนกู้เหยียนนึกถึงสถานที่ที่พวกนายทุนในหนังใช้กินข้าวกัน

แต่วันนี้บนโต๊ะมีชุดจานช้อนส้อมวางอยู่เพียงสองชุด ชุดหนึ่งอยู่หัวโต๊ะด้านนี้ อีกชุดอยู่ปลายโต๊ะด้านโน้น

กู้จิ้งฉือนั่งอยู่ริมหน้าต่างแล้ว

เธอเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเขียวอ่อนกับกางเกงขายาวสีขาวนวล ผมไม่ได้เกล้าขึ้น เพียงปล่อยสยายคลออยู่บนบ่าอย่างหลวม ๆ

แสงยามเช้าส่องมาจากด้านหลัง ยิ่งขับให้เธอดูสะอาดตาและผุดผ่อง ราวกับเครื่องเคลือบที่เพิ่งผ่านสายฝนมา

เธอไม่ได้มองกู้เหยียน เพียงก้มหน้าเปิดสมุดเล่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้ ข้างมือมีถ้วยกาแฟวางอยู่

“มานั่งสิ”

เธอเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักพเยิดไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

กู้เหยียนไม่พูดอะไร ค่อย ๆ เดินไปนั่งลง

เก้าอี้นุ่มมาก เขาไม่ได้นั่งเต็มตัว แค่แตะขอบเก้าอี้เท่านั้น

แผ่นหลังตั้งตรงเหมือนเด็กที่เพิ่งเข้าโรงเรียนเป็นครั้งแรก มือทั้งสองวางเรียบร้อยบนตัก

พ่อบ้านเวินยกอาหารเช้ามาให้ด้วยตัวเอง

โจ๊กไก่ฉีกหนึ่งชาม เนื้อโจ๊กสีขาวนวล มีเส้นไก่ฝอยวาววับกับต้นหอมซอยสีเขียวสดโรยอยู่ด้านบน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป