เหอเจ้าเชียนเดินไปถึงประตู กำลังจะเปิดออก
กู้จิ้งฉือพลันเรียกเขาไว้
“คุณอาเหอ”
“ครับ”
กู้จิ้งฉือมองออกไปนอกหน้าต่าง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ลูกสาวของเฉิงจิ่งสิงชื่ออะไรนะ?”
เหอเจ้าเชียนชะงักไปเล็กน้อย “ชื่อเฉิงเนี่ยนอัน ปีนี้อายุ 10 ขวบ เรียนอยู่ชั้นประถมสี่ที่โรงเรียนเซนต์พอล”
“เนี่ยนอัน” กู้จิ้งฉือทวนชื่อนั้น “เนี่ยนอัน ชื่อเพราะดี”
กู้จิ้งฉือเอนตัวพิงโซฟา ดึงผ้าห่มแคชเมียร์มาคลุมร่าง
“ช่วยดูแลแกให้มากหน่อย เด็กผู้หญิงวัยนี้กำลังต้องการพ่อ อย่าปล่อยให้เฉิงจิ่งสิงขลุกอยู่แต่ในออฟฟิศทุกวัน”
บางทีอาจเป็นเพราะตัวเธอเอง?
เธอพอเข้าใจความรู้สึกของการมีพ่อแม่อยู่ แต่พวกเขากลับไม่มีเวลาให้ได้บ้างแล้ว
พ่อของเธอเป็นนักวิจัยชั้นนำ ในชาติก่อนถูกประเทศเอ็มบังคับกักตัวไว้
แม่เป็นบุตรีตระกูลขุนนาง เพื่อพ่อแล้วจึงยอมอยู่ต่อ
แต่เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตประจำวัน เธอมักอยู่กับปู่ย่าตายาย
เพราะแม่คิดถึงพ่อมาก
จากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก
จนกระทั่งประเทศเรียกตัว พ่อกับเธอจึงได้กลับสู่มาตุภูมิในที่สุด
บางทีคงไม่มีใครคาดคิดว่า ระหว่างทางกลับจะเกิดเรื่องขึ้น
เธอมาอยู่ที่นี่
พ่อแม่ของที่นี่ประสบชะตาคล้ายกับเธอในอดีต
ตาของเธอเป็นประธานหอการค้าชาวจีนโพ้นทะเลในประเทศเอ็ม
แม่เป็นแก้วตาดวงใจที่ตากับยายทะนุถนอม
ส่วนพ่อก็เป็นนักวิจัยฝีมือเยี่ยมเช่นกัน และได้พบกับแม่ในต่างแดน
ถูกจำกัดไม่ให้ออกนอกประเทศเช่นเดียวกัน จนกลับบ้านไม่ได้
*
เหอเจ้าเชียนเปิดประตูเดินออกไป
ห้องชุดในเพนนินซูลากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
กู้จิ้งฉือนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ทอดสายตามองราตรีนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
ในหัวของเธอยังมีภาพชายสามคนที่เห็นเมื่อบ่ายนี้ติดอยู่
คนสามคนที่ต่างถูกชะตากรรมของตนเองพันธนาการไว้
สิ่งที่เธอต้องทำก็คือดึงพวกเขาออกมาทีละคน แล้ววางไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด ให้พวกเขากลายเป็นหอก โล่ และเกราะของเธอ