ขุนไชยไม่พูดอะไร
เขามองกู้จิ้งฉือด้วยสายตาของคนเจนจัด กวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วจากปลายเท้าขึ้นมาถึงศีรษะ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันสงบนิ่งเกินไปของเธอ
“คุณพกเงินมาเท่าไร?”
“คุณเสนอราคามาก่อน”
“สามแสน”
“แพงไป”
“ฟางหมิ่นฮุ่ยคนนี้ ฉันเสียเงินก้อนโตซื้อจากคนอื่นมาเลยนะ ผิวพรรณเนียนละเอียด ว่านอนสอนง่ายด้วย สามแสนเป็นราคาที่ลดให้เพราะเห็นว่าคุณเป็นผู้หญิงแล้ว”
“สองแสน เงินสด จ่ายเดี๋ยวนี้”
ขุนไชยหัวเราะอีกครั้ง เสียงหัวเราะนั้นราวกับหมาป่าที่กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในความมืด
“คุณหนูกู้ คิดว่าที่นี่เป็นตลาดสดหรือไง?”
“ที่นี่เป็นตลาดค้าคนต่างหาก พี่ขุน”
กู้จิ้งฉือยกถ้วยชาที่อุ่นจนเกือบเย็นขึ้นมาดมใกล้จมูก แต่ไม่ได้ดื่ม ก่อนจะวางลง
“แถมยังเป็นตลาดที่ไม่ได้ทำธุรกิจแค่กับฉันคนเดียวด้วย คุณขายสาวใช้คนหนึ่ง ได้เงินครั้งละเท่าไร? รับเงินสองแสนจากฉัน หรือขายให้คนอื่นสามแสน...แล้วคนที่ซื้อไปจะเอาเธอไปทำอะไร?”
“เอาไปเป็นเมีย? เป็นโสเภณีเถื่อน? ส่งไปขายเอเชียตะวันออกเฉียงใต้? เรื่องพวกนั้นก็ยังอีกหลายสิบปี”
“คุณไม่ขาดลูกค้าอย่างฉันคนเดียวหรอก แต่คุณขาดเงินแน่ สองแสน เงินสด จ่ายเดี๋ยวนี้ แล้วคืนนี้ฉันจะพาคนไป”
ขุนไชยหรี่ตา ราวกับกำลังพิจารณาผู้หญิงตรงหน้าใหม่อีกครั้ง
ท่าทีของเธอไม่เหมือนคนมาขอร้อง กลับคล้ายมาบอกให้เขารับรู้เสียมากกว่า
“รู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการเงิน?”
“เพราะที่นี่ของคุณ...เก่าเกินไป”