คืนนี้กู้จิ้งฉือไม่ได้สวมชุดกี่เพ้า
เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน สวมกางเกงขายาวสีดำกับรองเท้าส้นแบน
ผมรวบเป็นหางม้าต่ำ เผยหน้าผากเกลี้ยงเกลาและคิ้วสองข้างที่ดูเย็นชาเกินไป
เหอเจ้าเชียนเดินตามหลังทางขวามือของเธอเยื้องไปครึ่งก้าว แต่งกายเรียบง่ายไม่ต่างกัน เสื้อแจ็กเก็ตสีเทาเข้ม รองเท้าหนังเก่า ๆ มือหิ้วกระเป๋าเดินทางสีดำที่ดูไม่สะดุดตา
นั่นคือข้าวของทั้งหมดที่พวกเขานำมา
ไม่มีใครมองเขาซ้ำสอง
ในถนนเมี่ยวเจีย ผู้ชายวัยกลางคนที่หิ้วกระเป๋าเดินทางสีดำพบเห็นได้ทั่วไปพอ ๆ กับคนขายยาปลุกกำหนัดตามหัวมุมถนน
ม่ายจื้อหงไม่ได้มาด้วย
เขาเข้ามาในถนนเมี่ยวเจียก่อนหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้น่าจะนั่งอยู่ในร้านอาหารริมทางใกล้ลี่ฮวากง สั่งบะหมี่เครื่องในวัวหนึ่งชามกับชามะนาวเย็นหนึ่งแก้วแล้ว
หน้าที่ของเขาคือเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวหน้าลี่ฮวากง ดูว่ามีใครขน “สินค้า” ออกจากตรอกด้านหลังหรือไม่ และดูว่าคืนนี้ขุนไชยจะมาหรือเปล่า
กู้จิ้งฉือเดินไปหยุดหน้าร้านขายสาลี่ตุ๋น
เจ้าของร้านเป็นหญิงชราผอมแห้ง พอเห็นเธอหยุดก็รีบทักทายด้วยภาษากวางตุ้งสำเนียงจัด
กู้จิ้งฉือโบกมือปฏิเสธ สายตามองข้ามไหล่หญิงชราไปยังลี่ฮวากงฝั่งตรงข้ามถนน
ป้ายลี่ฮวากงมีขนาดใหญ่
แสงนีออนเรียงเป็นอักษรสามตัวฉูดฉาด ส่องสว่างวูบวาบอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำ
หน้าประตูมีลูกน้องสองคนสวมเสื้อลายดอก คนหนึ่งสูบบุหรี่ อีกคนเคี้ยวหมาก