อากาศในห้องทำงานราวกับถูกสูบหายไปชั่วขณะ
ลูกน้องร่างเตี้ยล่ำที่ยืนอยู่ด้านหลังขุนไชยค่อย ๆ เก็บมีดผีเสื้อในมือ
เหอเจ้าเชียนยืนอยู่ด้านหลังกู้จิ้งฉือ ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับรูปปั้น
ขุนไชยเงียบไปนาน
ซิการ์ในปากค่อย ๆ มอดไหม้ เถ้าสีเทาขาวพอกพูนเป็นกอง ก่อนจะร่วงลงบนโต๊ะในที่สุด
แล้วเขาก็หัวเราะ
“คุณหนูกู้ เพื่อนคนนี้ของคุณ ฉันคบด้วย”
เขาลุกจากเก้าอี้ เดินมาหยุดตรงหน้ากู้จิ้งฉือ แล้วยื่นมือออกไป
มือข้างนั้นอวบหนา ข้อนิ้วใหญ่โต ซอกนิ้วมีคราบยาสูบฝังแน่นที่ล้างไม่ออก
กู้จิ้งฉือมองมือข้างนั้น แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ
เธอลุกขึ้นยืน
“พี่ขุน ฉันมาซื้อคน ไม่ได้มาผูกมิตร”
ขุนไชยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกว้างกว่าเดิม จนหางตาย่นเป็นร่องลึก
“ได้ ซื้อคน สองแสน พาเธอไปได้เลย”
เขาโบกมือไปทางด้านหลัง
ลูกน้องร่างเตี้ยล่ำพลันผลักฟางหมิ่นฮุ่ยให้เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ฟางหมิ่นฮุ่ยเซถลา เกือบล้มลง
กู้จิ้งฉือก้าวเข้าไปประคองเธอไว้
มือของฟางหมิ่นฮุ่ยเย็นเฉียบ ผอมบางราวกับกิ่งไผ่แห้งกรอบ
เธอเงยหน้าขึ้น มองกู้จิ้งฉืออย่างเลื่อนลอย
“ฉันชื่อกู้จิ้งฉือ ตั้งแต่วันนี้ไป เธอมากับฉัน”
ริมฝีปากของฟางหมิ่นฮุ่ยขยับ แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
กู้จิ้งฉือกระชับมือเธอแน่นขึ้น ก่อนจะหันหลัง จูงเธอเดินไปทางประตู
เหอเจ้าเชียนขยับห่อกระดาษสีน้ำตาลบนโต๊ะชาให้หันไปทางขุนไชย แล้วหยิบถุงเดินทางที่ว่างเปล่าขึ้นมา เดินตามทั้งสองไป